All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 41 - Chapter 50

ชายหนุ่มลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์โดยที่มีหญิงสาวคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ เมื่อแต่งตัวเสร็จร่างสูงของหยางลู่ชิง ก็รั้งร่างของภรรยาเข้ามากอด ก่อนจะกดจุมพิตที่ขมับของนางหลายครั้ง แล้วเอ่ยบางอย่างกับนาง"หากว่าข้าตัดสินใจทำสิ่งใดขึ้นมา ขออยากให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่ได้ตั้งใจ ทุกอย่างล้วนทำเพื่อที่เราสามคนพ่อแม่ลูกจะได้ออกไปใช้ชีวิตที่แสนสงบสุขด้วยกัน ได้โปรดเชื่อใจข้าได้หรือไม่" ชายหนุ่มดันร่างบาง ออกห่างก่อนจะก้มลงสบตากับหญิงสาวด้วยแววตาจริงจัง"เจ้าค่ะ ข้าเชื่อท่าน" หลิวเมิ่งหรันเอ่ยตอบกลับไปโดยมิได้คิดมาก นางและเขามาอยู่ที่นี่นั่นคือโชคชะตา แล้วจะยังมีเหตุผลใดอีกเล่าที่จะกลับไปคลางแคลงใจกันเช่นเดิม เวลาไม่อาจย้อนคืนนางควรมีความสุขกับมัน มิใช่หรือ"ขอบคุณเจ้ามาก" ชายหนุ่มรั้งตัวนางเข้ามากอดกระชับอีกครั้ง ก่อนจะผละออกแล้วเดินตรงไปยังหน้าจวน ร่างสูงกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างสง่างาม พร้อมกับองครักษ์คนสนิท ก่อนจะควบม้าออกไปด้วยความเร็วไม่มากนักหญิงสาวมองดูร่างของสามีห่างออกไปไกล ก่อนจะหันหลังกลับมาจัดการสะสางเรื่องในตอนนี้เสียก่อนหลังจากที่สามีของนางจากไป บ่าวรับใช้

เพราะความเย็นของน้ำที่มากเกินไป ทำให้หยางลู่ชิงเกิดอาการตัวซีดอย่างเห็นได้ชัด เขาเองกำลังรู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายเพราะความเย็นหาใช่เพราะพิษของยาปลุกกำหนัด ก่อนจะหันไปมองภรรยาตาขวางอย่างขัดใจ"ท่านหนาวมากหรือ ตัวเย็นไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ข้าว่าท่านลุกจากน้ำก่อนเถิด สีหน้าท่านดูไม่มีสีเลือดแล้ว!"หลิวเมิ่งหรันรู้สึกตกใจยิ่งนักที่อยู่ ๆสามีของนางก็เกิดอาการตัวซีดไปทั้งตัว จึงได้พยุงร่างสูงของเขาให้ลุกขึ้นจากอ่าง ก่อนจะนำผ้ามาเช็ดตัวให้เขา พร้อมกับนำมาห่มมาคลุมให้ เตาผิงถูกเลื่อนมาวางด้านหน้าของหยางลู่ชิง ทำให้อาการหนาวสั่นของเขาดีขึ้นเล็กน้อย แต่อาการของพิษกลับทวีความรุนแรงมากขึ้น ชายหนุ่มหันไปหาร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ก่อนจะสบตากับนางอย่างมีความหมายแล้วเอ่ยถ้อยคำออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า"เมิ่งเมิ่ง ได้โปรดช่วยข้าได้หรือไม่" หลิวเมิ่งหรันได้แต่มองค้าง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง มิใช่ว่านางไม่เข้าใจในคำพูดของเขา เพียงแต่นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะพร้อมก็เท่านั้นเอง"คือ... มิใช่ว่าข้าจะใจร้ายกับท่านเพียงแต่ว่าข้าเป็นระดูเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าอาจจะช่วยท่านได

หนึ่งเดือนผ่านไปเมืองหลวงกลับมาอยู่ในสภาวะปกติแล้ว เหล่าบรรดาครอบครัวของกบฏนั้นต้องโทษประหารทั้งหมด ทำให้แทบจะไม่มีเชื้อพระวงศ์เหลือรอดมากนัก จะมีก็แต่กลุ่มที่อยู่ฝ่ายเดียวกันกับฮ่องเต้องค์ใหม่เท่านั้น ขุนนางที่มีฝีมือแต่ไม่เคยได้รับการยอมรับในราชวงศ์ก่อน ถูกหยิบยกขึ้นมาเพื่อเลื่อนตำแหน่งทดแทนคนเดิมที่ได้รับโทษอาญา ทำให้ขุนนางในท้องพระโรงส่วนใหญ่เป็นคนวัยหนุ่มที่มีความสามารถและพลังที่เหลือล้น ในส่วนของเสนาบดีกลาโหมเช่นสามีของนางนั้น เป็นเพราะหมอหลวงทุกคนต่างส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง พิษที่ชายหนุ่มได้รับแม้ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิตหากแต่ทำให้ขาซ้ายของเขาไม่สามารถกลับมาใช้งานได้อีก เขาจึงได้ตัดสินใจขอลาออกจากตำแหน่ง เพื่อกลับไปยังถิ่นฐานเดิมที่หยางโจวแม้ว่าฮ่องเต้จะทรงทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาหมอที่เก่งและดีที่สุดมารักษาพิษให้ แต่แล้วกลับไม่เป็นผล ก่อนจะสิ้นหวังแล้วอนุญาตชายหนุ่มให้ลาออกตำแหน่งได้ ถึงจะเสียหายอยู่มากที่ต้องสูญเสียคนที่มีความสามารถเช่นนี้ไป หากแต่เป็นความต้องการของหยางลู่ชิงเองและอาการบาดเจ็บของเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลยหยางลู่ชิงจึงได้ถ

ทางด้านเจ้าก้อนเป่าเกอที่ถูกหลันมามานำตัวมาเปลี่ยนเสื้อผ้านั้น เมื่อแล้วเสร็จก็พุ่งตัวออกจากห้องของตนเองทันที ด้วยความคิดถึงมารดาเขาจึงต้องการที่จะอยู่กับมารดาให้มากขึ้นกว่าเดิม โชคดีที่หลันมามานั้นคว้าตัวเด็กน้อยได้ทัน ก่อนจะกล่าวว่า"คุณชายเจ้าคะ รอให้ท่านแม่อาบน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าไปเถิดเจ้าคะ" เด็กน้อยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามที่แม่นมกล่าวอย่างไม่อิดออด ท่ามกลางสายตาชื่นชมของหลันมามา คุณชายน้อยของนางช่างรู้ความนักหลิวเมิ่งหรันที่หลังจากถูกสามีจับกินในอ่างน้ำ ก็เร่งสวมเสื้อผ้าก่อนจะเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องนอนของบุตรชาย เพียงไม่นานร่างสูงของสามีก็เดินตามมา หลิวเมิ่งหรันไม่ยอมสบตากับสามีของนางเพราะทนมองแววตาที่เต็มไปด้วยเสน่หาที่มองมายังนางไม่ได้ ก่อนจะกระแอมไอขึ้นมาหลายครั้งให้ชายหนุ่มรับรู้ว่าในที่นี้ไม่ได้มีนางและเขาเพียงสองคน"อะแฮ่ม เช่นนั้นพวกเราไปรับสำรับมื้อเย็นที่เรือนของท่านย่ากันเถิด ดีหรือไม่เป่าเกอ""ดีขอรับ" เด็กน้อยยังคงยึดมารดาไว้กับตัวไม่ยอมห่าง ทำเอาบิดาถึงกับมองแรงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะคว้าเจ้าก้อนเป่าเกอขึ้นมาอุ้มเอง เด็ก

หลังจากลงจากเรือเรียบร้อยแล้ว หลิวเมิ่งหรันก็มิรอช้า นางพุ่งตัวเข้าตรวจตราดูความเรียบร้อยของเรือนพักตากอากาศในทันที โดยแต่ละเรือนถูกสร้างให้ห่างกันพอประมาณ ทำให้รับรู้ได้ถึงความเป็นส่วนตัวโดยมีขนาดแตกต่างกันถึงสามขนาดนั่นคือเรือนขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับพักกันเพียงสองคน โดยมีห้องพักเล็ก ๆ แยกไว้อีกหนึ่งห้องเพื่อเป็นที่พักของผู้ติดตามเรือนขนาดกลาง เหมาะสำหรับผู้ที่มาพักกับเหล่าสหายของตนโดยมีห้องพักทั้งหมดสามห้องใหญ่ และสองห้องเล็กสำหรับผู้ติดตามเรือนขนาดใหญ่ เหมาะสำหรับผู้ที่มากันเป็นครอบครัวหรือมีจำนวนสหายมาก แยกออกเป็นห้าห้องพักใหญ่และสามห้องพักเล็กสำหรับผู้ติดตามเช่นกันหลิวเมิ่งหรันค่อยๆเดินสำรวจไปทีละเรือนด้วยความใส่ใจ อาจเพราะเรือนที่มีขนาดต่างกันแต่ละขนาดนั้นถูกจัดให้อยู่กันคนละพื้นที่เพื่อความเป็นส่วนตัว เพราะเรือนขนาดใหญ่อาจจะมีเสียงค่อนข้างดังจึงต้องแยกให้ไกลจากเรือนขนาดเล็กและแต่ละเรือนนั้นจะมีบ่อน้ำส่วนตัวทุกเรือน มีครัวเล็ก ๆทุกเรือนและมีห้องเก็บของสำหรับเก็บที่นอนทุกเรือน ที่สำคัญที่สุดก็คือ ทุกเรือนที่อยู่บนเกาะแห่งนี้จะสามารถมองเห็นบรรยากาศของท้องทะเลอันงดงามได้อย่างช