All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 1 - Chapter 10

ได้ฟังเสี่ยวจูเล่าว่านางสลบไปนานกว่าหนึ่งเดือน ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนักเพราะในยามที่ตื่นขึ้นมานอกจากใบหน้าและร่างกายที่ดูอมโรคแล้ว นางก็มิได้รู้สึกเจ็บป่วยที่ตรงไหนอีกเลย แม้แต่เรี่ยวแรงก็ยังคงรู้สึกแข็งแรงดีราวกับไม่เคยผ่านการเจ็บป่วยมาก่อน หลิวเมิ่งหรันนึกได้เช่นนั้นก็ให้รู้สึกว่าตนเองช่างโชคดียิ่งที่ร่างกายนี้ฟื้นตัวได้เร็วปานนี้ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับเดินสำรวจไปรอบ ๆ จวนจวนตระกูลหยางแห่งนี้ ตั้งอยู่ในอำเภอเหลียนถง เมืองหยางโจว พื้นที่หมู่บ้านขนาดกลางมีจำนวนผู้อาศัยราว ๆ ร้อยหลังคาเรือน ได้รับการสนับสนุนในการทำมาหากินจากเสนาบดีกลาโหม หยางลู่ชิง ทำให้ทุกคนอยู่ดีกินดีมากกว่าหมู่บ้านอื่น ๆที่อยู่ในอำเภอเหลียนถง นอกจากนั้นคนที่นี่ยังเป็นที่เคารพยำเกรงของหมู่บ้านอื่นอีกด้วย อาจเนื่องมาจากผู้นำหมู่บ้านนั้นเป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงตรงยิ่งจวนตระกูลหยางแห่งนี้เทียบด้วยสายตาน่าจะราว ๆห้าหมู่ (1 หมู่เท่ากับ 666 ตารางเมตร ) นอกจากเรือนหลัก ก็มีเรือนรับรองอีกราวสองเรือน เรือนคนใช้หนึ่งเรือน เรือนครัวหนึ่งเรือน รวมเป็นห้าเรือนชีวิตความเป็นอยู่ของนางแม้จะ

เมื่อกลับถึงเรือนหญิงสาวก็ตรงไปยังห้องนอนทันที ก่อนจะพบกับบุตรชายอายุราวสามเดือนนอนกลิ้งไปมาส่งเสียงหัวเราะกับหลันมามาอยู่ หลังจากที่หลิวเมิ่งหรันมิได้รับการตอบรับจากสามี หญิงสาวจึงตัดสินใจเขียนจดหมายถึงผู้เป็นบิดาและมารดา ก่อนทั้งคู่จะส่งหลันมามาให้มาช่วยดูแลหลานชายตัวน้อยทันที หญิงสาวมิได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนางและสามีให้บิดาและมารดาได้รับรู้ บอกเล่าเพียงว่าสิ่งที่ทำเป็นตัวนางเองที่ต้องการ ทั้งคู่มิได้กล่าวสิ่งใดได้แต่เคารพในการตัดสินใจของหญิงสาว ทั้งยังกล่าวอีกว่าหากไม่ไหวก็ให้กลับมายังบ้านเดิม ที่นั่นทุกคนพร้อมต้อนรับนางกลับไป หลิวเมิ่งหรันได้แต่กลั้นน้ำตาเมื่ออ่านจดหมายของบิดามารดาจบภพก่อนนางเป็นเด็กกำพร้า ต้องอดทนนอนในลังกระดาษและอาศัยเศษอาหารที่เหลือในถังขยะเพื่อประทังชีวิตจนกระทั่งอายุแปดขวบได้พบกับ หลิวเต๋อเหลียง บิดาบุญธรรมของนาง ในขณะนั้นชายหนุ่มบาดเจ็บสาหัสจากการตามล่า เมิ่งหรันที่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวผอมแห้งรู้สึกสงสารจึงลากร่างสูงเข้ามาหลบอยู่ในกล่องกระดาษของนาง ก่อนจะนำผ้าและขยะไปเทกลบเกลื่อนรอยเลือดที่เปื้อนตามทาง โชคดีที่ค่อยข้างมืดหากมิสังเกตก็จะไม่เห็

หลังจากที่รบกวนติงฉีเล่อมาทั้งวัน หลิวเมิ่งหรันก็รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มยิ่งนัก ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวจูนำถุงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆส่งให้แก่เขา แต่ต่อมาเขาก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนักเมื่อชายหนุ่มตอบปฏิเสธไม่รับสินน้ำใจนี้ ก่อนจะกล่าวด้วยวาจานิ่มนวล"ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ข้าน้อยเต็มใจช่วยเหลือท่าน""เช่นนั้นให้ข้าได้ตอบแทนท่านด้วยการเลี้ยงอาหารสักมื้อเถิดเจ้าค่ะ""เช่นนั้น ข้าน้อยคงมิอาจปฏิเสธได้แล้ว""ขอบคุณเจ้าค่ะ"ในระหว่างที่เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในหยางโจว ติงฉีเล่อก็ได้กล่าวแนะนำสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้นางได้ฟังตลอดเส้นทาง ทุกสิ่งที่เขากล่าวมาล้วนเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนตัวมาจอดเทียบยังโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของหยางโจว โดยมีชื่อว่า ติงโหรว หลิวเมิ่งหรันเงยหน้าขึ้นอ่านชื่อโรงเตี๊ยมก่อนจะทำสีหน้าฉงนสงสัยแล้วค่อยหันหน้าไปมองติงฉีเล่อแล้วยกยิ้ม บุรุษผู้นี้มิใช่ว่าเขากำลังพานางมาอุดหนุนกิจการของตนเองหรอกหรือ ช่างร้ายกาจยิ่งนักหลิวเมิ่งหรันสอบถามหรงจู๊ก่อนจะขอจองห้องอาการแบบพิเศษและจองห้องพักจำนวนสองห้องเพื่อพักค้างคืนในคืนนี้อาหารถูกยกมาจนเต็มโต๊ะ ซึ่ง

หลิวเมิ่งหรันอุ้มบุตรชายเข้ามาในเรือนก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วเริ่มให้บุตรดื่มนมจากเต้าของนาง ความรู้สึกที่เป็นมารดาเช่นนี้ทำให้หญิงสาวลืมเลือนทุกสิ่งไปชั่วขณะ ลืมเลือนแม้กระทั่งเมื่อสักครู่นางพึ่งเขียนจดหมายหย่าส่งให้กับสามี หยางลู่ชิงมิใช่บุรุษใจดีหรืออ่อนโยน ในความทรงจำของร่างเดิมชายหนุ่มติดจะเย็นชาเสียด้วยซ้ำ ทำให้นางนึกถึงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีนิสัยคล้ายคลึงกัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหลิวเมิ่งหรันจึงนึกภาพใบหน้าของผู้เป็นอดีตสามีของร่างเดิมไม่ออก ไม่ว่าจะพยายามนึกเพียงใดร่างเงาที่เห็นก็ไม่เคยชัดเจนเลยสักครั้ง จนนางล้มเลิกที่จะพยายามนึกถึง

หลายวันต่อมาหลินเมิ่งหรันได้สั่งการให้ท่านหานเข่อไปติดต่อช่างไม้เพื่อมาทำการซ่อมแซมตึกร้างริมท่าเรือทั้งห้าคูหา จนกระทั่งได้พบกับกลุ่มช่างฝีมือที่เป็นที่น่าพอใจ ก่อนจะตกลงราคากันเรียบร้อยแล้วจะทำการลงมือซ่อมแซมได้ในทันที หลิวเมิ่งหรันนำแบบแปลนที่นางร่างไว้เพื่อให้ช่างไม้ได้ดูเป็นแบบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้สึกตกตะลึงไม่น้อย โรงเตี๊ยมเช่นนี้ตั้งแต่เกิดมาเขายังมิเคยพบเห็นที่ใดมาก่อนเลย ทั้งห้าคูหาถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ให้ความรู้สึกกว้างขวางโอ่โถงยิ่งนัก ด้านล่างสุดแบ่งออกเป็นสามส่วน โดยส่วนแรกที่อยู่ตรงกลางคือในส่วนของพนักงานต้อนรับ ด้านซ้ายคร