All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 51 - Chapter 60

หยางลู่ชิงที่นั่งคำนวณบัญชีช่วยภรรยาอยู่นั้น ได้แต่ยกยิ้มขบขันกับท่าทางเช่นนั้นของนาง หลิวเมิ่งหรันก็เป็นเช่นนี้ความสุขของนางคือการได้นั่งนับเงินไปเรื่อย ชายหนุ่มพลางคิดในใจว่าเขาจะต้องทำรายได้จากเหมืองแล้วนำมามอบให้กับภรรยาเยอะๆ นางจะได้มีความสุขมาก ๆ ชื่อเสียงของเกาะหลิวเหลียนนั้น โด่งดังไปไกลเพียงแค่เวลาไม่ถึงเดือนลูกค้าต่างถิ่นต่างให้ความสนใจเป็นจำนวนมาก แต่เพราะหลิวเมิ่งหรันไม่ต้องการให้ผู้คนมากเกินไปจึงไม่คิดทำที่พักเพิ่ม จุดสำคัญที่สร้างที่พักริมทะเลนี้ขึ้นก็เพื่อต้องการให้ลูกค้าได้พักผ่อนอย่างมีความสุขและสบายใจ พร้อมกับดื่มด่ำไปกับธรรมชาติรอบ ๆข้าง ในส่วนที่สร้างคึกคักได้นั้นจะมีเพียงโซนร้านอาหารและร้านค้าเท่านั้น ร้านค้าขนาดเล็กจำนวนสองชั้นถูกสร้างขึ้นตลอดสองฟากฝั่งเป็นจำนวนกว่ายี่สิบร้าน เพื่อจำนวนของฝากและสินค้าที่น่าสนใจเป็นของฝากจากบนเกาะแห่งนี้ บางอย่างนั้นไม่สามารถที่จะหาซื้อได้จากบนฝั่งด้วยซ้ำ ห้าร้านนั้นจะเป็นของนาง ส่วนอีกสิบห้าร้านนั้นนางก็อาศัยปิดป้ายประกาศเชิญชวนร้านค้าที่สนใจอยากจะร่วมการค้ากับนางให้สามารถเช่าร้านได้ ทั้งนี้หญิงสาวยังชักชวนชาวบ้านในหมู่บ้านตระ

"นายหญิงเจ้าคะ มาคนมาขอพบท่านเจ้าค่ะ""ผู้ใดงั้นหรือ""เป็นซือไท่ผู้หนึ่งเจ้าค่ะ บ่าวก็มิเคยพบเช่นกัน""ประเดี๋ยวเจ้าให้บ่าวรับใช้ขนข้าวของลงเรือให้เรียบร้อย แล้วให้แขกผู้นั้นรอในห้องรับรองประเดี๋ยวข้าตามลงไป""เจ้าค่ะนายหญิง"วันนี้เป็นวันที่หลิวเมิ่งหรันต้องขึ้นฝั่งเพื่อมาซื้อข้างของเครื่องใช้ส่วนตัว ก่อนจะมีพนักงานหญิงมาแจ้งว่ามีซือไท่ผู้หนึ่งต้องการพบนาง นางได้แต่สงสัยว่าคนผู้นั้นคือใคร เพราะนางเองก็มิได้รู้จักซือไท่ที่ไหนเป็นการส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะลงไปยังห้องรับรองที่แขกผู้นั้นรออยู่ ในขณะที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องก็พบกับสตรีที่มีใบหน้าคุ้นตา แต่นางจดจำมิได้ว่าเคยเจอซือไท่ผู้นี้จากที่ใด"คารวะ ซือไท่ ข้าคือเถ้าแก่เนี้ยหลิวแห่งโรงเตี๊ยมหลิวเหลียนแห่งนี้เจ้าค่ะ""เจริญพรเถิดประสพ""ไม่ทราบว่า ซือไท่กับข้าเคยพบกันมาก่อนหรือไม่เจ้าคะ""อาจจะเคยพบหรืออาจจะไม่เคยพบ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นสวรรค์ล้วนกำหนด""เอ่อ เจ้าค่ะ แล้วไม่ทราบว่าท่านต้องการพบข้ามีธุระอันใดหรือไม่เจ้าคะ""ข้าเพียงนำของบางอย่างมาคืนให้แก่ท่าน""ของหรือเจ้าคะ" ซือไท่ผู้นั้นนำกำไลหยกเนื้อมันแพะมอบให้แก่หลิวเมิ่งหรัน ก่อน

หลังจากที่หลิวเมิ่งหรันทำการตรวจบัญชีจนแล้วเสร็จ จึงได้หันมาสั่งการกับสาวใช้คนสนิทอีกครั้ง"เสี่ยวจู ประเดี๋ยวเจ้านำของที่ข้าซื้อมาแจกจ่ายให้กับทุกคนทีเถิด หากแจกจ่ายเสร็จแล้วค่อยตามข้ากลับไปยังเรือน เดี๋ยวข้าจะล่วงหน้าไปก่อน""เจ้าค่ะนายหญิง"ข้าวของที่หลิวเมิ่งหรันซื้อมาฝากเหล่าบรรดาคนงานในเรือนพักตากอากาศแห่งนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นของใช้ที่จำเป็นแล้วก็อาหารแห้ง ที่นี่จะมีเรือนที่พักของพนักงานอยู่ด้านหลังส่วนที่เป็นเหลาอาหาร ซึ่งเรือนพักของชายหญิงนั้นจะแยกกันคนละฝั่งส่วนผู้ใดที่มีครอบครัวก็จะเลือกย้ายไปอยู่อีกเกาะที่เป็นหมู่บ้านแทนเสี่ยวจูให้หลงจู๊แจ้งแก้พนักงานทุกคนให้ทยอยมารับของที่นายหญิงซื้อมาฝากกันได้เลย เพราะในตอนนี้อีกนานกว่าจะถึงช่วงเวลาอาหารมื้อเย็นทำให้พนักงานยังพอมีเวลาว่างอยู่เล็กน้อย ในขณะที่หญิงสาวแจกจ่ายข้าวของให้กับพนักงานที่เหลือจนแล้วเสร็จ จึงแยกตัวออกมาเพื่อกลับไปยังเรือนใหญ่ที่อยู่อีกเกาะใกล้ๆกันนั่งเรือเพียงเค่อก็ถึง ระหว่างนั้นก็มีเสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งเดินมาหานางแล้วแจ้งว่ามีคนต้องการจะพบนาง"แม่นางเสี่ยวจู มีคนต้องการจะพบท่านขอรั

วันนี้หิวเมิ่งหรันค่อนข้างอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะนางได้รับเทียบเชิญอีกสองถึงสามวันข้างหน้าจะมีพ่อค้ารายใหญ่เข้ามาดูงานอัญมณีของนางถึงที่เกาะ คาดว่าครั้งนี้คงทำกำไรได้อีกมาก วันพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของเป่าเกอนางจึงตั้งใจที่จะชักชวนสามีไปรับบุตรชายและแม่สามีมาค้างด้วยกันเสียหลายๆคืนให้หายคิดถึง พร้อมกับบุตรชายของนางเรียนรู้กิจการที่มีอยู่ของนางไปในทีหญิงสาวได้รับรายงานว่าสามีขอนางรับประทานอาหารมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวทำเพียงพยักหน้ารับทราบก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือน แต่เมื่อก้าวเข้ามาในห้องก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่เข้าปกคลุมทั่วไปห้องอย่างประหลาด หญิงสาวรู้สึกอึดอัดและหายใจไม่ออกยิ่งนัก ก่อนจะมองไปยังเตียงกว้างที่มีร่างของสามีนอนเอนกายอ่านตำราอยู่ แต่สายตาของเขากลับมิได้จ้องมองไปที่ตำรา"ท่านพี่ ท่านหิวหรือไม่""ไม่หิว เจ้าเล่าทานสิ่งใดมาแล้วหรือยัง""ทานแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อน""อืม"หลิวเมิ่งหรันรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัวของสามี จึงได้แยกตัวไปอาบน้ำชำระร่างกายโดยที่ไม่ได้กล่าวอันใดขึ้นมาอีก น้ำเย็นถูกราดลงบนร่างกายขอ

เมื่อวันที่ตระกูลหลิวเดินทางมาถึงหยางโจว หลิวเมิ่งหรันและสามีก็พาเจ้าก้อนแป้งออกไปรอท่าทุกคนที่โรงเตี๊ยมหลิวเหลียน ก่อนจะพบกับบิดาที่พยุงร่างของมารดาลงจากรถม้า ในความทรงจำของหลิวเมิ่งหลันคนใหม่นั้นภาพดวงหน้าของบิดานั้นมิค่อยจะชัดเจนมากนัก แต่หากวันนี้ทำให้นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหญิงสาวจึงไม่สามารถนึกภาพของบิดาได้อย่างชัดเจน นั่นก็เพราะว่าบิดาผู้นี้มีใบหน้าที่เหมือนกับพ่อบุญธรรมของนางราวกับคนๆเดียวกัน ในขณะนั้นหลิวเมิ่งหรันก็รู้สึกเหมือนว่าตนเองนั้นได้ย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง ซึ่งกลับไปในตอนที่พ่อบุญธรรมของนางยังคงมีชีวิตอยู่ หญิงสาวโผเข้าสู่อ้อมกอดของบิดาและมารดา ก่อนจะร่ำไห้งอแงประหนึ่งเด็กน้อย ทำเอาหลิวเมิ่งหลิงผู้เป็นบิดาถึงกับหัวเราะร่าในความขี้แยของบุตรสาวในสายตาของเขาและภรรยาเป็นห่วงที่สุดคือบุตรสาวผู้นี้ ในยามที่แต่งเข้าไปในจวนตระกูลหยางเขาก็ได้แต่หวังว่าตระกูลหยางจะเมตตานางแม้สามีไม่ได้รักแต่หากแม่สามีดีต่อนาง นางก็จะสามารถอยู่ในจวนได้อย่างสบายใจ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาได้รับราชโองการให้ไปประจำการอยู่ที่ดินแดนทางใต้ ในใจก็ยังคงห่วงบุตรสาวผู้นี้