All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 31 - Chapter 40

กว่าจะเดินทางถึงหมู่เกาะโจรสลัดของอะคิโตะก็ใช้เวลาเดินทางถึงสามชั่วยามเต็ม ตามเส้นทางที่ผ่านนั้นหลิวเมิ่งหรันสังเกตเห็นหมู่เกาะร้างขนาดใหญ่อยู่ราวสี่ถึงห้าเกาะ แต่มีสองเกาะที่อยู่ระหว่างทางและมีระยะทางไม่ห่างกันมากราวครึ่งลี้ ทั้งยังมีขนาดที่ใหญ่พอๆกัน แต่กลับไม่มีคนอาศัยที่ ที่รู้ว่าไม่มีคนอาศัยก็เพราะมีธงผ้าสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์อะไรสักอย่างปักอยู่นั่นเอง แสดงให้เห็นถึงการครอบครัวและไม่อนุญาตให้คนภายนอกลุกล้ำเข้าไปหยางลู่ชิงประคองร่างของภรรยาลงจากเรือแล้วนั่งเรือเล็กเทียบฝั่ง โดยที่มีอะคิโตะยืนรออยู่บริเวณชายฝั่ง เหล่าลูกน้องกลุ่มโจรสลัดที่ยืนเรียงรายพร้อมรับมือเช่นนี้ หากเป็นคนทั่วไปก็คงจะหวั่นเกรงไม่น้อย แต่กับนางและสามีที่เกินครึ่งชีวิตอยู่กับกลุ่มมาเฟียบ้าอำนาจแล้วย่อมเห็นเป็นเรื่องปกติ และนั่นก็ทำให้อะคิโตะรู้สึกชื่นชมหญิงสาวตรงหน้ายิ่งนักที่เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์มากมายเพียงนี้แต่ก็ไม่มีฉายแววตาตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวออกมาด้านหน้าแล้วกล่าวบางอย่าง"เชิญพวกท่านด้านใน เห็นทีคืนนี้คงต้องค้างที่นี่แล้วกระมัง" กล่าวจบอะคิโตะก็ยกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาทอดมองไปยังร่า

หลังจากที่เรือแล่นออกห่างจากเกาะ ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยกับภรรยาของเขาทันที"เมิ่งเมิ่ง เจ้าคิดว่าวิธีนี้จะได้ผลหรือไม่""อาจจะ..." หลิวเมิ่งหรันจือปากก่อนจะทำแก้มป่อง เป็นท่าทางตามความเคยชินในยามที่นางไม่มั่นใจกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นก็อดมันเขี้ยวไม่ได้ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปหยิกที่แก้มนางเบาๆ"โอ๊ย! ท่านข้าเจ็บนะ""เหตุใดเจ้าจึงไม่มีความมั่นใจ""เพราะข้าไม่รู้ว่าความต้องการที่แท้จริงของพวกเขาคือสิ่งใดกันแน่ หากเป็นเงินทองจริง ๆอย่างที่เขากล่าวมา เราย่อมให้เขาได้ แต่ถ้าเป็นอย่างอื่นเล่า เช่น อำนาจ เขตพื้นที่ทางท้องทะเล และนั่นเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมที่เราจะมอบให้เขาได้" หยางลู่ชิงได้ยินหญิงสาวกล่าวเช่นนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ"หากเขาไม่ยอมรับ ก็บังคับให้ยอมรับไปเสีย" หลิวเมิ่งหรันมองหน้าชายหนุ่ม ก่อนคนทั้งคู่จะหันมาสบตากันแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างมีแผนการ...ทางด้านอะคิโตะที่หลังจากคนทั้งคู่จากไปแล้ว แต่เขายังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน พลางครุ่นคิดถึงผลได้ผลเสียที่จะตามมาในอนาคต ชายหนุ่มเข้าร่วมกับกลุ่มกบฏแล้วเพราะมีข้อแลกเปลี่ยนในการได้สิทธิ์พื้นที่ทางทะเลแถบนี้จะต้

สามวันต่อมา หยางลู่ชิงพยุงหลิวเมิ่งหรันขึ้นเรือ ก่อนจะมุ่งตรงไปยังเกาะร้างที่นางต้องการครอบครองพร้อมกับหีบใส่ตำลึงเงินจำนวนสองแสนตำลึงหลายหีบการเดินทางในครั้งนี้นับว่าไม่นานนักใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็เดินทางมาถึงยังเกาะ ก่อนจะหญิงสาวจะมองเห็นเรือและคนของอะคิโตะมารออยู่ก่อนแล้ว เมื่อขึ้นไปบนฝั่งหลิวเมิ่งหรันก็ให้สามีของนางจัดการสะสางงานของเขาต่อ ส่วนนางก็เดินไปรอบ ๆเพื่อสังเกตทรัพยากรที่มีอยู่ภายในเกาะแห่งนี้ และดูเหมือนว่าสิ่งที่นางคาดการณ์ไว้นั้นจะไม่ผิดพลาดไปแม้แต่น้อย ที่นี่มีทรัพยากรอันทรงคุณค่าอยู่จำนวนมากจริง ๆ หญิงสาวเดินไปแวะชมตรงนั้นตรงนี้อย่างร่าเริง ภายในหัวของนางตอนนี้มีแต่เงินทองลอยเต็มไปหมด ก่อนจะเดินออกมาที่ริมชายฝั่ง หยางลู่ชิงได้ทำการลงนามสัญญาซื้อขายกับอะคิโตะเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับอีกฝ่ายได้ส่งรายชื่อเหล่าขุนนางที่มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ให้กับเขา ส่งท้ายด้วยการที่หยางลู่ชิงมอบอาวุธปืนให้กับอะคิโตะจำนวนมาก เป็นปืนยาวที่ทำจากด้ามไม้ ส่วนลูกกระสุนนั้นจะต้องซื้อได้จากหยางลู่ชิงเท่านั้นเมื่อแรกเริ่มที่อะคิโตะได้เห็นอาวุธปืน แววตาของเขาตกตะลึงยิ่งนัก มันช่างน่าอัศ

หลังจากภารกิจการกวาดล้างกลุ่มกบฏและจัดการกับกลุ่มโจรสลัดผ่านพ้นไป หลิวเมิ่งหรันจึงได้เริ่มต้นแผนงานของนางขั้นต่อจากนั้นในทันที แบบแผนถูกเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนที่ชายหนุ่มเร่งจัดการภารกิจของเขา เพราะนางมีเวลาว่างมากเกินไป จึงได้ขีดเขียนนั่นเขียนนี่ไปเรื่อยจนกระทั่งกลายเป็นแผนงานย่อมๆ ก่อนจะถูกส่งต่อให้กับหัวหน้าคนงานที่ควบคุมการสร้างโรงเรือนบนเกาะในครั้งนี้ โดยที่หญิงสาวแบ่งพื้นที่ออกเป็น สามส่วนด้วยกันส่วนแรกคือเกาะเล็กด้านหน้าสุดที่อะคิโตะมอบให้นางมาเพิ่มจากสองเกาะ ที่นั่นจะถูกสร้างเป็นโรงเรือนที่มีลักษณะคล้ายกับรีสอร์ทในยุคปัจจุบัน โรงเรือนขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก มีบ่อน้ำด้านหน้าเปิดรับวิวลมทะเลกระจายกันอยู่ส่วนหน้าโดยใช้พื้นที่ราวครึ่งเกาะ ส่วนอีกครึ่งสร้างเป็นโรงเรือนขนาดกว้างสำหรับให้ลูกค้านั่งทานอาหารและดื่มด่ำกับบรรยากาศสวยๆของเกาะ ท่าเรือจะทำตรงด้านนี้และจัดให้มีการเข้าออกเพียงด้านเดียวเท่านั้นส่วนที่สองคือเกาะที่อยู่ติดกับเกาะเล็ก ที่นั่นจะสร้างเป็นหมู่บ้าน มีร้านค้าสำหรับขายสินค้าพ้นเมืองและสินค้าแปรรูปจากทะเล โดยผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ก็เป็นค

หลังจากที่ส่งภรรยาและลูกกลับถึงจวนอย่างปลอดภัยแล้ว ชายหนุ่มก็ตรงดิ่งไปยังตำหนักบูรพาในทันที เมื่อไปถึงก่อนจะพบว่าชายหนุ่มถูกรุมล้อมด้วยเหล่าบรรดาสนมชายานับสิบ โดยไม่เห็นทีท่าเดือดเนื้อร้อนใจอย่างเช่นที่เขาคิด แล้วเหตุใดจึงได้เร่งรีบตามตัวเขากลับมานักเล่า ก่อนที่หยางลู่ชิงจะนึกถึงสิ่งที่องครักษ์เงาได้รายงานแก่เขากับความลับที่ถูกซ่อนอยู่ของบุรุษผู้นี้ ก่อนจะทำความเคารพอีกฝ่าย"ถวายบังคมองค์รัชทายาท""ลู่ชิง! เจ้ากลับมาแล้วงั้นหรือ ฮ่า ๆ มาๆ เจ้ามาร่วมดื่มกับข้าเสียหน่อย เรื่องที่เจ้าไปจัดการนั้นเรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่""พ่ะย่ะค่ะ""พวกเจ้าออกไปก่อน""เพคะ!""ท่านให้กระหม่อมเร่งมาพบท่านในวันนี้ ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องด่วนใช่หรือไม่""ข้าปิดบังเจ้าไม่ได้เลยจริง ๆ สมแล้วที่เป็นสหายผู้รู้ใจของข้า""อีกสองเดือนจะถึงวันมงคลสมรส ของอ๋องเก้า ข้าคิดว่าเขาจะลงมือภายในวันนั้นเป็นแน่""แล้วท่านคิดจะทำสิ่งใด""ข้าก็จะปล่อยให้น้องเก้ากับน้องหก บุกเข้าวังหลวงแล้วจากนั้นก็เป็นข้าที่เป็นวีรบุรุษขี่ม้าขาวตีวงเข้าไปช่วยกอบกู้สถานการณ