All Chapters of จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า: Chapter 21 - Chapter 30

"ย่อมได้! เจ้าก็หักล้างกับค่าอาหารไปเสีย เหลือส่วนต่างก็จ่ายเป็นเงินให้พวกข้ามาเป็นค่าเสียเวลา" หลิวเมิ่งหรันคิดในใจว่าคนพวกนี้ช่างบังอาจนัก คิดจะมากินของฟรี ทำลายข้าวของในร้านของนาง ทั้งยังคิดจะปล้นเงินนางอีก หากวันนี้นางมิได้สั่งสอนคนพวกนี้ก็อย่ามาเรียกนางว่า หลิวเมิ่งหรัน อีกเลย!"ได้ เช่นนั้น โต๊ะห้าตัว เก้าอี้ยี่สิบตัว ทุกชุดทำจากไม้เนื้อดีและผลิตจากช่างฝีมือมีชื่อเสียงราคาชุดละ สองหมื่นสามพันตำลึง ทั้งหมดห้าชุดก็เป็นเงิน หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึง หักค่าอาหารบนโต๊ะห้าพันตำลึง ก็เหลือ หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นตำลึงถ้วน! เช่นนั้น ค่าเสียหายที่พวกเจ้าจะต้องจ่ายให้แก่ข้าคือ หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นตำลึงถ้วน ไม่ขาดไม่เกิน""เจ้าคิดจะปล้นข้าหรือ เหตุใดแค่โต๊ะธรรมดาจึงได้มีราคาแพงยิ่งนัก หึ! เหลวไหลสิ้นดี""เพราะข้าวของที่อยู่ในโรงเตี๊ยมของข้าทุกชิ้นล้วนผลิตจากช่างฝีมือชื่อดังทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นจานชาม ช้อน หรือแม้กระทั่งตะเกียบ ห้องพักของข้าเองก็คืนละขั้นต่ำสามร้อยตำลึง เจ้ายังคิดว่าในร้านของข้าจะมีข้าวของราคาถูกอยู่อีกหรือ! ไม้สักเนื้อสีทองผู้ใดก็รับรู้ดีว่าหายากและมีราคาแพงมากเพียงใด มิใช่ว่

เสี่ยวจูเดินตามนายทั้งสองกลับเรือน ก่อนจะเป็นผู้เปิดประตูให้ชายหนุ่มเดินเข้าห้องไป แล้วนำถังน้ำกับผ้าแห้งมาเพื่อเช็ดตัวให้หญิงสาว แต่เพราะหยางลู่ชิงต้องการดูแลภรรยาด้วยตนเอง จึงได้เอ่ยปากไล่ให้สาวใช้ กลับไปที่งานเลี้ยงได้"เจ้ากลับไปที่งานเลี้ยงเถิด เดี๋ยวข้าดูแลนางเอง""เอ่อ... เจ้าค่ะ" ในตอนแรกเสี่ยวจูตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอมาคิดๆดูแล้วนางควรปล่อยให้คนทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังบ้าง เผื่อว่าฮูหยินจะได้ใจอ่อนโดยไว ก่อนจะรีบเดินหันหลังกลับไปโดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ทั้งสองอย่างมิดชิด หยางลู่ชิงลงมือค่อยๆปลดอาภรณ์ตัวนอกของหญิงสาวออก พร้อมกับรองเท้าและถุงเท้า จนกระทั่งปิ่นปักผม หญิงสาวมีท่าทีงอแงเล็กน้อย แต่เมื่อได้รับความเย็นจากผ้าชุบน้ำก็ราวกับรู้สึกดีขึ้น มือหนาค่อยๆเช็ดตัวให้หญิงสาวอย่าแผ่วเบาจนกระทั่งแล้วเสร็จก็จัดการรั้งผ้าห่มคลุมตัวหญิงสาวจนปิดถึงคางของนาง ทำเอาหลิวเมิ่งหรันรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก ก่อนจะสะบัดผ้าห่มทิ้งออกทันทีเมื่อชายหนุ่มหันหลังให้เพียงแค่ครู่เดียว เมื่อหยางลู่ชิงหันกลับมาก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อพบว่าผ้าห่มของหญิงสาวถูกนางถีบส่งไปไว้ปลายเท้า พร้อมกับเสื้อตัวในสีขาวท

"หึ ช่างร้ายกาจนัก" หลิวเมิ่งหรันส่งค้อนวงใหญ่ให้สามีที่เขารู้ทันนางแต่กลับยอมเล่นตามน้ำไปเช่นนั้น ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังสวมอาภรณ์กลับเข้าที่เพื่อไปบัญชาการ เมื่อแต่งตัวเสร็จ ชายหนุ่มจึงได้เดินมานั่งยังขอบเตียงใกล้ ๆกับหญิงสาว ก่อนจะมองหลิวเมิ่งหรันด้วยสายตาเปล่งประกาย มือหนาเอื้อมไปบีบจมูกอันดื้อรั้นของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ย"จิ้งจอกน้อยฝึกหัดเช่นเจ้า ยังต้องฝึกฝนอีกมาก เอาไว้ข้ากลับมาแล้วจะเป็นผู้ฝึกปรือให้เจ้าเอง""หึ ข้ายังโกรธท่านอยู่""เมิ่งเมิ่ง...""ข้าให้อภัยท่านแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!""เช่นนั้นก็ได้ แล้วข้าจะรีบกลับมา""อืม..."คนในจวนทั้งหมดถูกปลุกขึ้นมากลางดึกก่อนที่ชายหนุ่มจะให้ทุกคนเตรียมดินใส่ในถึงผ้าที่ถูกเย็บขึ้นอย่างรีบร้อนเพื่อทำเป็นถุงดินเพื่อกั้นน้ำก่อนจะลำเลียงออกไปกั้นรอบโรงเตี๊ยมเพื่อป้องกันน้ำทะเลหนุนขึ้นมาซัดทำลายใช้เวลาอยู่นานหลายชั่วยามกว่าจะแล้วเสร็จ ก่อนจะได้กำแพงกระสอบทรายปิดล้อมโรงเตี๊ยมในระดับที่สูงพอสมควร ไม่เพียงเท่านั้นชายหนุ่มยังแบ่งปันความรู้ที่ได้ให้กับชาวเมืองหยางโจวและผู้ว่าการหยางโจวให้เหล่าทหารช่วยกันสร้างกระสอบดินเพื่อกั้นตลิ่งก่อนที่น้ำจะ

กิจการโรงเตี๊ยมหลิวเหลียนชื่อเสียงโด่งดังขึ้นอีก หลังจากการปรากฏตัวของท่านเสนาบดีหยางลู่ชิงที่ได้ให้การช่วยเหลือประชาชนชาวเมืองหยางโจว กับการรับมือภาวะน้ำหนุนเฉียบพลันทำให้บ้านเรือนมิต้องถูกน้ำท่วมจากพายุ ทำให้อาหารที่เหลาอาหารของนางขายดิบขายดีมากยิ่งขึ้นจนกระทั่งเกิดภาวะขาดแคลนอาหาร หลิวเมิ่งหลันมีความคิดที่จะล่องเรือเพื่อเดินทางไปยังเกาะของชาวประมง เพื่อติดต่อซื้อวัตถุที่ขาดแคลนและต้องหารมองหาวัตถุดิบที่แปลกใหม่ ก่อนจะหันไปสั่งการเสี่ยวจู"เสี่ยวจู วานเจ้าช่วยไปตามท่านหานเข่อมาให้ข้าทีเถิด""เจ้าค่ะนายหญิง" หลิวเมิงหรันใคร่ครวญเป็นอย่างดีกับการใช้สรรพนามเรียกขาน ก่อนจะแจ้งให้ทุกคนเรียกขานนางว่านายหญิงแทนคำว่า หยางฮูหยิน เพื่อสะดวกในการค้าและดูมีความน่าเชื่อถือมากกว่าเพียงไม่นานองครักษ์หนุ่มก็มาถึง หลิวเมิ่งหรันที่เห็นองครักษ์ของตนมาถึงแล้วก็ดีใจยิ่ง ในตอนแรกนางคิดว่าเขาอาจจะมาช้ากว่านี้สักชั่วยามหรือสองชั่วยามเพราะเรื่องที่นางให้ไปจัดการนั้นอยู่ค่อนข้างห่างไกล"ท่านมาแล้วหรือ""คารวะนายหญิง""ท่านหานเข่อ ข้ารบกวนท่านช่วยเช่าเรือลำใหญ่สักลำทีเถิด ข้าอยากจะไปเกาะชาวประมงเสียหน่อย""

"ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับท่าน อย่างน้อยก็อาจจะช่วยสิ่งใดได้""แต่ข้าขอสั่งให้เจ้าลงเรือลำเล็กกลับไป""ไม่! ข้าไม่กลับ""เมิ่งเมิ่ง ได้โปรดอย่าดื้อได้หรือไม่""ลู่ชิง ข้าไม่ยอม! ข้าไม่กลับ ได้โปรด ให้ข้าได้อยู่กับท่าน นะ นะเจ้าคะ" หลิวเมิ่งหรันพยายามอ้อนวอนมิให้สามีส่งนางกลับเข้าฝั่ง นางต้องการอยู่กับเขา ขอแค่ให้ได้อยู่ด้วยกันจนวินาทีสุดท้ายก็พอ นางเองก็ยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง อย่างไรก็คงมิเป็นภาระของเขามากนัก ดวงตากลมโตมองสามีด้วยความอ้อนวอนขอร้อง ทำให้หยางลู่ชิงเองถึงกับพูดไม่ออกก่อนจะยอมใจอ่อนให้นางอยู่ด้วยกัน"ได้! แต่เจ้าต้องไม่เอาตัวเองเข้าไปใกล้กับอันตรายเด็ดขาด หากข้าสั่งให้เจ้าหนี เจ้าก็ต้องเชื่อฟัง เข้าใจหรือไม่!""ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ" ดวงตาของหญิงสาวทอประกายเมื่อชายหนุ่มใจอ่อนยินยอมให้นางอยู่ที่นี่ร่วมกับเขา โชคดีที่วันนี้นางแต่งกายด้วยชุดของบุรุษ จึงมีความคล่องตัวมากกว่าปกติ เช่นนี้ย่อมมิเป็นตัวถ่วงของอีกฝ่าย ก่อนจะเขย่งตัวขึ้นจุมพิตที่แก้มของสามีทั้งสองข้าง หยางลู่ชิงที่อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้ใจถึงกับขบกรามจนแน่