จากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า

"ฮูหยินพยายามเข้าเจ้าค่ะ ฮูหยิน! ฮูหยิน! ท่านอย่าพึ่งหลับนะเจ้าคะ ฮูหยิน!"

"แย่แล้ว! นางสลบไปแล้ว เร็วเข้าเจ้าไปนำน้ำร้อนเข้ามาอีกเร็วเข้า!"

"เจ้าค่ะๆ ท่านหมอท่านต้องช่วยฮูหยินของข้าให้ได้นะเจ้าคะ"

"เจ้าอย่ามัวแต่มาพิรี้พิไร รีบไปนำน้ำร้อนเข้ามาเดี๋ยวนี้"

"เจ้าค่ะท่านหมอ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ" 

เสียงดังโวยวายถกเถียงกันระหว่างคนสองคนทำให้หลิวเมิ่งหรันรู้สึกตัวขึ้นมา ก่อนหญิงสาวจะค่อยๆลืมตา ก็พบว่าตนเองอยู่ในสถานที่ ๆแปลกประหลาดยิ่งนัก แม้กระทั่งภาษาที่คนทั้งสองใช้สื่อสารกันก็ดูโบราณราวกับนางหลุดเข้ามาอยู่ในยุคโบราณอย่างนั้น

ความเจ็บปวดเข้าครอบงำก่อนจะบีบรัดจนนางอยู่สึกร้าวระบบไปหมด ก่อนจะหันไปเห็นสาวใช้และหญิงชราผู้หนึ่ง ความรู้สึกที่ได้รับเป็นไปตามธรรมชาติเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องของเด็กทารกดังขึ้น แล้วทุกๆอย่างก็ค่อยๆดับมืดลง

“อุ๊แว๊ อุ๊แว๊”

“คลอดแล้วๆ ฮูหยินคลอดแล้ว”

หญิงสาวรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่แตกต่างไปจากปกติเมื่อคิดได้เช่นนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันที ก่อนจะพยุงตัวให้ตนเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองไปรอบ ๆด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมิ่งเมิ่งก้มมองดูตัวเองก่อนจะสัมผัสร่างกายของตนจนสามารถเข้าใจได้แล้วว่าสิ่งนี้มิใช่ความฝัน

นางเดินเข้ามานั่งอยู่ตรงกันข้ามกับกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ส่องให้เห็นโฉมสะคราญล่มเมืองผู้หนึ่ง ใบหน้าที่งดงามราวกับหยกสลักชั้นดี แม้จะดูทรุดโทรมไปมากแต่ก็ยังคงเค้าความงามมิสร่าง

หลิวเมิ่งหรันได้แต่นั่งทบทวนหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง จู่ ๆก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเสียดื้อๆ ระหว่างนั้นก็ปรากฏร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่คาดว่าคงมีอายุเพียงสิบหกสิบเจ็ดเท่านั้น เมื่ออีกฝ่ายมองเห็นนางที่ใกล้จะล้ม ก็รีบเข้ามาพยุงร่างบางของหลิวเมิ่งหรันในทันที

"ฮูหยิน ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ ท่านไปพักผ่อนที่เตียงก่อนเถิด"

"ขะ ขอบใจ"

"เอ๋!" เสี่ยวจูที่เป็นสาวใช้ของหญิงสาวมานานเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอ่ยคำขอบคุณก็รู้สึกตระหนกยิ่งนัก แต่ก็ทำได้เพียงเก็บงำทุกสิ่งเอาไว้ภายในใจมิได้เอ่ยออกมา 

"ดื่มน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ" หญิงสาวยังคงทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย ขณะที่หลิวเมิ่งหรันเอาแต่ทอดสายตามองไปที่ร่างของหญิงสาวอยู่นั้น ความทรงจำที่ผ่านมาก็ได้เคลื่อนย้ายผ่านเข้ามาในหัวของนางและสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจอย่างยิ่งนั่นก็คือ หญิงสาวผู้นี้มีชื่อแซ่เดียวกันกับนาง

หลิวเมิ่งหรันคือบุตรสาวของแม่ทัพหลิวเมิ่งหลิงและฮูหยินเอกเฉินรุ่ยเอ๋อ สตรีผู้เพียบพร้อมและเอาแต่ใจตนเอง จนทำให้นางเดินทางมาพบกับจุดจบที่แสนเศร้าเช่นนี้ หลิวเมิ่งหรันเจ้าของร่างตายจากไปเพราะเสียเลือดมากหลังจากคลอดบุตรชาย ก่อนที่วิญญาณของนางจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้

นางได้พบกับบุรุษผู้หนึ่งก่อนที่นางจะตกหลุมรักเขา หญิงสาวใช้ทุกวิถีนางเพื่อให้ได้ครอบครองชายหนุ่มแต่เพียงผู้เดียว แม้ว่าแผนการจะทำให้มาได้ซึ่งความสมหวังดั่งที่นางปรารถนา แต่กลับมิได้ครอบครองหัวใจของสามี  แม้ว่าหญิงสาวจะเพียรทุ่มเททำสิ่งใดก็ล้วนแต่เสียเปล่า สิ่งที่ได้กลับคืนมามีเพียงความเย็นชาที่ส่งผ่านมาเพียงเท่านั้น

แต่เพราะคำว่ารัก หลิวเมิ่งหรันจึงได้มองข้ามทุกสิ่งทั้งยังเดินหน้าเพื่อดูแลเอาใจใส่อีกฝ่าย แม้ว่าสามีจะแสดงท่าทีรำคาญนางเพียงใด หลิวเมิ่งหรันก็ใช้ความหน้าด้านไร้ยางอายเข้าสู้

จนกระทั่งวันนั้นที่นางเข้าไปพบชายหนุ่มกำลังโอบกอดกับหญิงคนรักเก่าของเขา ภายในใจก็เกิดโทสะสูงปรี๊ด ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกระชากร่างบางออกมาแล้วฟาดฝ่ามือเข้าที่ใบหน้างามราวกับหยกสลักของหญิงสาว ใบหน้าของนางหันไปตามแรงตบก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ในขณะที่หลิวเมิ่งหรันกำลังจะเข้าไปตบซ้ำก็ถูกมือของสามีกระชากจนร่างของนางแทบจะหลุดติดมือเขาออกมา ก่อนจะกระเด็นไปกองที่พื้นเช่นเดียวกับหญิงสาวอีกคน แต่ต่างกันตรงที่สตรีผู้นั้นมีสามีของนางคอยโอบประคองร่างให้ลุกขึ้นมา แต่นางมีเพียงเสี่ยวจูเท่านั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าบรรดาสาวใช้ในจวน ชายหนุ่มพยุงร่างของหญิงสาวอีกคน ก่อนจะเดินผ่านหน้าของหลิวเมิ่งหรันไปโดยที่ไม่หันมามองนางอีกเลย

ความเจ็บปวดใจในครั้งนั้นทำให้หลิวเมิ่งหรันคลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า ก่อนจะอาละวาดทำลายข้าวของในเรือน หญิงสาวร่ำไห้ไม่หยุดโดยที่ผู้เป็นสามีไม่ได้ให้ความสนใจแม้แต่น้อย

จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ชายหนุ่มได้มีการลงโทษหลิวเมิ่งหรันด้วยการส่งหญิงสาวไปสำนึกผิด ณ หมู่บ้านตระกูลหยางอันห่างไกล ทั้งยังมิยินยอมให้มีผู้อื่นติดตามไปดูแลหญิงสาวแม้แต่คนเดียว ที่เรือนอันห่างไกลนี้จึงมีเพียงหลิวเมิ่งหรันและสาวใช้นามว่าเสี่ยวจูเท่านั้น

เมื่อหญิงสาวย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหยาง ในเหลียนถงแห่งนี้ได้สองเดือนก็พบว่าตนเองตั้งครรภ์ได้ราวสี่เดือนกว่าแล้ว หลิวเมิ่งหรันเพียรพยายามที่จะส่งข่าวให้สามีได้รับรู้ แต่เมื่อส่งจดหมายไปที่จวนครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ไม่มีการตอบกลับมาแต่อย่างใด หลิวเมิ่งหรันได้แต่เสียใจและเก็บตัวเงียบอยู่แต่ภายในเรือน จนกระทั่งวันคลอด ร่างกายที่อ่อนแอเพราะเจ็บป่วยจากโรคทางใจทำให้นางฝืนพยายามที่จะคลอดบุตรชายออกมาได้เพียงเท่านั้น แต่ไม่อาจพยุงร่างนี้ให้มีชีวิตรอดเพื่ออยู่ต่อไปได้ ก่อนจะสิ้นใจเพราะสูญเสียเลือดมากเกินไปหลังจากคลอดบุตร ทำให้วิญญาณของหลิวเมิ่งหรันคนปัจจุบันได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

เสี่ยวจูเดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มร่างของบุตรชายตัวน้อยของหลิวเมิ่งหรันเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวทอดมองที่ร่างเล็กในห่อผ้าอย่างไม่วางตา ก่อนจะยื่นมือออกไปรับเด็กน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

เด็กน้อยผู้นี้ช่างอาภัพยิ่งนัก บิดามิต้องการ มารดาก็มาตายจาก ไม่เป็นไร! ต่อไปนี้ข้าจะดูแลเจ้าเอง

"คุณชายน้อยรู้ความยิ่งนักเจ้าค่ะ ตั้งแต่ฮูหยินล้มป่วย คุณชายก็มิงอแงเลยแม้แต่น้อย"

"แล้วเจ้าเอาอันใดให้เขากินหรือ"

"เอ่อ... เป็นเพราะแม่นางเหลียวที่อยู่เรือนข้างๆเองก็มีลูกอ่อน บ่าวจึงไปขอให้นางช่วยเจ้าค่ะ ในตอนแรกนางเอกก็มิกล้าเพราะกลัวว่าจะถูกฮูหยินว่ากล่าว แต่เพราะเห็นคุณชายน้อยน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งและมีท่าทีหิวยิ่งนัก นางจึงยอมช่วยเจ้าค่ะ บ่าว บ่าวผิดไปแล้ว ฮูหยินได้โปรดอภัยด้วย"

"ขอบใจเจ้ามาก! ข้าฝากไปขอบใจแม่นางเหลียวด้วย หากไม่มีนางลูกชายของข้าต้องอดตายเป็นแน่"

"ฮะ ฮูหยิน" เสี่ยวจูที่มองเห็นท่าทีและแววตาที่เปลี่ยนไปของหลิวเมิ่งหรันก็ได้แต่น้ำตาคลอ คงเพราะพึ่งผ่านประตูนรกมาได้ฮูหยินจึงได้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ทั้งอ่อนโยนและเข้มแข็งไปในที ต่างจากเมื่อก่อนที่ภายนอกฮูหยินจะเป็นสตรีแข็งกร้าวแต่ภายในใจนั้นบอบบางยิ่งนัก เมื่อยามที่ถูกนายท่านทอดทิ้งนางก็ตรอมใจจนมิยอมทานอะไร วันๆได้แต่นั่งซึมเศร้าไม่ออกไปเจอผู้คน

ฮูหยินที่เป็นเช่นนี้...ย่อมดีกว่าเมื่อก่อนนัก