บททั้งหมดของ การล่อลวงอันแสนหวาน: บทที่ 71 - บทที่ 76

ใกล้กับบริเวณทางเข้า มีหมาป่าสีดำตัวใหญ่นั่งขดตัวหันหลังให้อยู่โดยไม่ล่าช้าเลยแม้แต่วินาที หัวใจของเธอพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอทันที ความแรงของมันรุนแรงเสียจนพร้อมที่จะทะลักออกจากร่างกายหากมีโอกาสอันดีในวินาทีนี้ เธอถึงกับอธิษฐานอยากจะหลุดพ้นไปจากร่างกายของตัวเองเสียด้วยซ้ำ การรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องคงไม่เหมาะสม เพราะนั่นเท่ากับเป็นการขัดคำสั่งของนายท่านผู้เป็นเจ้าของชั่วคราวและเพียงแค่ได้เห็นสัตว์ตัวนั้น ความกลัวอันมหาศาลก็ทำให้เธอเกือบจะทำถาดหลุดมือนี่... นี่คือลูกสุนัขแสนไร้เดียงสาที่ไม่กัดคนตามคำเล่าลืออย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ล่าขนาดใหญ่เกินมาตรฐานและเจริญเติบโตเต็มที่แล้วถูกเรียกว่าลูกสุนัข?แต่เมื่อลองคิดดู สำหรับวิลเฟรดแล้ว มันคงดูเหมือนสุนัขตัวเล็กๆ สำหรับเขาจริงๆ นั่นแหละ เพราะเขามีพลังอำนาจนี่นามันจะไม่กัดจริงๆ อย่างนั้นหรือ...?ทว่า เพียงแค่จะใช้ปลายเท้าแตะถูกมัน เธอยังรู้สึกหวาดกลัวเกินกว่าจะทำได้ ดูเหมือนมันกำลังหลับอยู่ และไม่รู้ว่ามันจะงีบหลับแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ วิลเฟรดบอกว่าเธอจำเป็นต้องเดินตามสัตว์เลี้ยงของเขาไปจนถึงจุดหมายเมื่อลองมองไปรอบๆ เธอ

แอนนาหาเขาพบในห้องห้องหนึ่งก่อนที่เวลาสิบนาทีจะหมดลง โชคดีอะไรอย่างนี้ตามคำสั่งของเขา เธอปีนขึ้นไปขย่มควยของวิลเฟรดอย่างว่าง่ายขณะที่เขายังคงนั่งอยู่บนโซฟา เธอต้องใช้อ้อนวอนและหว่านล้อมอยู่นานกว่าเขาจะยินยอมให้เธอใช้ควยของเขาอย่างถูกต้องและเธอต้องยึดไหล่ของเขาไว้แน่นขณะร่อนเอวอยู่บนตัวเขา พยายามรักษาใบหน้าเรียบเฉยตามที่เขาเรียกร้องไว้จนกว่าเธอจะเสร็จสมบูรณ์ทุกๆ วินาทีที่ร่องหีของเธอดูดกลืนควยของเขา มันยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ที่จะเก็บอาการ เม้มริมฝีปากแน่น มือจับไหล่เขาเกร็งขึ้นตามจังหวะที่โยกเร่งขึ้นถ้ามีใครเคยบอกเธอเมื่อไม่นานมานี้ว่า ในที่สุดเธอจะต้องมาเย็ดกับคนที่เกลียดเข้าไส้ — คนอย่างเขา — เธอไม่มีทางเชื่อแน่ เธอคงยอมเดิมพันด้วยเงินจำนวนมากว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นกับเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับมาอยู่ตรงนี้ ทำสิ่งนี้เพียงเพื่อตัวเองและเพื่อความอยู่รอดของครอบครัวเธอได้แต่หวังว่าวิลเฟรดจะไม่ได้ทำอะไรพวกเขาตามที่เขาเคยสัญญาไว้ เธอจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้คะแนนประเมินที่ดีที่สุดจากเขานาทีต่อมา เธอเม้มริมฝีปากล่างแน่น พยายามกดเสียงครางเอาไว้ เธอทำสำเร็จในช่วงเวลาสั้นๆ แต่นั่นก

ผ้าผูกตาถูกถอดออกจากดวงตาของพวกเขา ตอนนี้พวกเขายืนอยู่หน้าบ้านของเรคสันพวกเขาไม่มีอะไรติดตัวเลยนอกจากเสื้อผ้าแพงหูฉี่ที่ถูกมอบให้ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มียานพาหนะ ไม่มีใบขับขี่ ไม่มีกระเป๋าเดินทาง เรคสันถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยชวนทุกคนเข้ามาในบ้านทุกคนนั่งลงในห้องรับแขก ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนหนักอึ้งราวกับจะตัดแบ่งได้จนกระทั่งแอนนายืนขึ้น„ทุกคนคะ มันเป็นความจริงที่เราทำเรื่องพังยับเยิน แต่เราทำไปก็เพราะถูกไอ้สารเลวนั่นปั่นหัว มันเล่นหัวพวกเรา แต่ต่อให้ตอนนี้เราจะร้องไห้แทบขาดใจ เราก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วได้อยู่ดี“„ใช่ แล้วมันก็เป็นเรื่องจริง“ เรคสันแทรกขึ้นมา จากนั้นเขาเดินเข้าไปหาแอนนาแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ „ฉันขอโทษที่ทรยศเธอ ฉันสาบานเลยว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด“แอนนาช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้นยืน „ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วก็โปรดอภัยให้ฉันด้วย การกระทำของฉันมันแย่ยิ่งกว่านั้นเสียอีก“ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และเขาก็ดึงเธอเข้ามาโอบกอดไว้แน่นอัลฟอนโซและลูกพี่ลูกน้องของเขาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของตนเพื่ออ้อนวอนขอการอภัยโทษแม้ว่ามันจะไม่ใช่เ