Lahat ng Kabanata ng The Ex I Could Never Forget: Kabanata 81 - Kabanata 90

Hindi natuloy ang plano ni Dylan na bumalik agad sa opisina.Bagama’t maayos na ang resulta ng mga pagsusuri, mariing pinayuhan siya ng doktor na magpahinga pa nang hindi bababa sa isang linggo.“Nababawasan na ang pananakit ng ulo mo,” paliwanag ng doktor habang binabasa ang kanyang chart. “Pero hindi pa tuluyang nakakabawi ang katawan mo. Mas lalo na ang isip mo. Hindi ka muna puwedeng sumabak sa mahabang oras ng trabaho at stress.”Napabuntong-hininga si Dylan.“Dok, marami na akong naiwang trabaho.”Ngumiti ang doktor.“At hindi matatapos ang kumpanya kapag nagpahinga ka nang ilang araw.”Napailing na lamang si Dylan.Wala siyang nagawa kundi sundin ang payo.⸻Pagdating sa kanyang condominium ay agad niyang naramdaman ang pananahimik ng buong lugar.Ilang araw lamang siyang nawala, ngunit parang buwan na ang lumipas.Tahimik.Malinis.Maayos.Ngunit napakalamig.Ibinaba niya ang maliit na bag na dala at naupo sa sofa.Noon lamang niya napagtantong sanay na pala siyang may kasama.

Lumalim na ang gabi.Tahimik na ang buong condominium.Katatapos lamang nilang maglinis ng kusina matapos ang magulong paghahanda ng meryenda. Nakahiga na rin si Oliver sa sala matapos mapagod sa kakakulitan at ngayon ay mahimbing nang natutulog sa sofa, yakap ang isang throw pillow na ibinigay ni Dylan.Napangiti si Leila habang marahang kinukumutan ang anak.“Talagang napagod ka,” bulong niya.Paglingon niya ay nadatnan niyang nakatayo si Dylan sa may balcony.Tahimik itong nakatanaw sa ilaw ng lungsod.Hindi tulad kanina na panay ang biro at tawa nito.Ngayon ay tila mabigat ang iniisip.Lumapit siya.“Hindi ka pa ba pagod?”Hindi agad sumagot si Dylan.Nanatili lamang itong nakatanaw sa malayo.Pagkaraan ng ilang segundo ay saka ito nagsalita.“Leila…”Napansin agad niya ang kakaibang tono ng boses nito.Mas mababa.Mas seryoso.Parang may matagal nang gustong ilabas.“Hmm?”“Pwede ba kitang makausap?”Tumango siya.“Siyempre.”Huminga nang malalim si Dylan.“May matagal na akong

Hindi agad sila nakagalaw.Parang parehong natatakot na sirain ang sandaling kakabuo pa lang sa pagitan nila.Si Leila ang unang bahagyang lumayo. Hindi dahil nagsisisi siya sa nangyari. Kailangan lang niyang pakalmahin ang sarili. Ramdam pa rin niya ang init ng palad ni Dylan sa kanyang pisngi at ang mabilis na tibok ng kanyang puso.Napabuntong-hininga siya.“I think…” mahina niyang sabi habang iniiwas ang tingin, “…we should check on Oliver.”Napatingin si Dylan sa sala.Mahimbing pa ring natutulog ang bata, yakap ang throw pillow na parang wala itong kaalam-alam sa nangyari ilang hakbang lang ang layo sa kanya.Mukhang hindi naman siya magigising anumang oras.Muli siyang bumaling kay Leila.“You know…” bahagya siyang natawa. “Mas kinakabahan pa ako ngayon kaysa noong first time kitang hinalikan.”Napataas ang kilay ni Leila.“Technically, second time na.”“Exactly.”Napailing si Dylan. “The first one doesn’t count.”“Bakit naman?”“Lasing ako noon.”Ngumiti si Leila.“And tonight

Hindi nagsalita si Leila sa buong biyahe pauwi.Nakatingin lang sya sa bintana ng sasakyan habang unti-unting nilalamon ng gabi ang mga ilaw sa kalsada. Hindi naman siya malungkot. Sa katunayan, pakiramdam niya ay napakagaan ng kanyang dibdib.Hindi niya lang alam kung paano ipapaliwanag ang damdaming iyon.Ilang oras pa lang ang nakalipas, hinalikan siyang muli ni Dylan.Hindi dahil nalasing ito o pagkakamaliAt iyon ang pinakamagandang bagay na matagal na niyang narinig.Napangiti siya nang maalala ang sinabi nito.“This time… I know exactly what I’m doing.”Hindi niya namalayang napahawak siya sa sariling labi.Parang naroon pa rin ang init ng halik na iyon.“Mommy?”Naputol ang kanyang pag-iisip.Lumingon siya sa anak.Nakaupo si Oliver sa child seat sa likuran. Hindi na ito mukhang antok na antok gaya kanina. Nakatingin lang ito sa kanya mula sa rearview mirror.“Hmm?”“Okay ka lang ba?”Tumango siya.“Oo naman.”“Parang ang tahimik mo.”Napangiti si Leila.“Napapagod lang siguro

Bandang alas-diyes ng umaga, tumunog ang doorbell.Pagbukas ni Leila ng pinto, bahagya siyang natigilan.Nakatayo roon si Dylan.Simple lang ang suot nitong puting polo shirt at maong, ngunit gaya ng dati ay hindi pa rin nito maitatago ang natural na tikas. Sa isang kamay ay may dala itong paper bag. Sa kabila naman ay dalawang takeout cups ng kape."Good morning."Ngumiti ito."I brought breakfast."Hindi napigilan ni Leila ang mapangiti.Sa isang iglap, parang gumaan ang pakiramdam niya. Parang may liwanag na pumasok sa pagitan ng mga aninong iniwan ng mensahe kagabi."Sir... hindi mo naman kailangang mag-abala."Napataas ang kilay ni Dylan."Sir?"Napatawa siya."Sorry...""Dylan."Mabilis nitong itinama."Dylan."Bahagya siyang namula."Come in... Dylan."Ngumiti ang binata."Much better."Mula sa sala ay biglang tumakbo si Oliver."Sir Dylan!""Hey, buddy."Yumuko si Dylan at sinalubong ang yakap ng bata."Ready ka na ba sa breakfast?"Tumango si Oliver."May donuts ba?""May pan