LOGINLumipas ang ilang araw na payapa ang lahat.Naging normal na ang routine nila.Tuwing umaga, si Dylan ang naghahatid kay Oliver sa school bago dumiretso sa opisina. Sa hapon naman, kapag maaga siyang natatapos sa trabaho, siya rin ang sumusundo rito. Si Leila naman ay kadalasang dumidiretso mula sa opisina papunta sa school upang doon sila magkita bago sabay-sabay umuwi.At sa totoo lang…Unti-unti nang nasasanay si Dylan sa setup na iyon.Hindi na niya inaamin sa sarili, pero inaabangan na niya ang oras ng uwian.Dahil alam niyang makikita niya sina Oliver…At si Leila.⸻“Bye, Sir Dylan!”Masayang kumaway ang teacher ni Oliver nang dumating siya sa school.“Good afternoon.”Ngumiti si Dylan.“Nasaan si Oliver?”“Nasa playground pa po.”Tumango siya.Naglakad siya papunta roon.Ngunit ilang metro pa lang ang layo niya…Napahinto siya.Nakita niya si Leila.Nakatayo ito sa ilalim ng malaking acacia tree.Ngunit hindi ito nag-iisa.May kasama itong lalaki.Matangkad.Malinis manamit.M
Matapos ang gabing iyon, matagal bago nakatulog si Leila.Nakahiga siya sa kama, nakatitig sa kisame habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari sa sala—ang tawa ni Oliver, ang kalokohan ng bata, ang biglang paghawak ni Dylan sa kamay niya, at higit sa lahat, ang mga salitang binitiwan nito nang seryoso at walang halong biro. You’re beautiful. Hanggang ngayon, parang naririnig pa rin niya ang boses nito. Hindi iyon malakas. Hindi iyon dramatiko. Pero mas tumimo iyon sa puso niya kaysa sa kahit anong matamis na salita na narinig niya noon.Ilang beses niyang ipinikit ang mga mata, pilit na pinapakalma ang sarili. Wala iyon. Isa lang iyong sandali. Isang laro lang na pinilit ni Oliver. Isang pagkakataong napasama siya sa isang eksenang hindi naman dapat niya pinapansin nang ganoon kalalim. Pero kahit anong sabihin niya sa sarili, hindi niya maikaila ang katotohanan na may kung anong gumalaw sa loob niya nang haplusin ng tingin ni Dylan ang mukha niya na para bang siya
Kinabukasan matapos ang sunod-sunod nilang movie nights, tila mas lalong dumami ang enerhiya ni Oliver.Habang nagliligpit si Leila ng pinagkainan sa dining table at si Dylan naman ay nagbabasa ng ilang dokumento sa sala, biglang tumayo ang bata sa gitna ng silid.May hawak itong maliit na whiteboard na ginagamit niya sa pagsusulat.Tinapik niya iyon gamit ang marker.“Ahem!”Parehong napalingon sina Leila at Dylan.“Ano ’yon, buddy?” natatawang tanong ni Dylan.“I have an announcement.”Napangiti si Leila.“Announcement?”Tumango si Oliver na parang isang guro sa harap ng klase.“Since bati na kayo…”Nagkatinginan sina Dylan at Leila.“…at lagi na tayong masaya…”Huminto siya para lalong magkaroon ng suspense.“…maglalaro tayo!”Napatawa si Dylan.“Anong laro?”Ngumisi ang bata.“Let’s play…”Itinaas pa niya ang magkabilang kamay.“…Mommy and Daddy!”Halos mabitawan ni Leila ang hawak na plato.“H-ha?”Samantalang si Dylan ay napaubo.“Buddy…”“Hindi!”Agad na umiling si Oliver.“No
Kung may isang taong sobrang saya matapos ang movie night noong nakaraang gabi… Hindi iyon si Dylan. Hindi rin si Leila. Kundi si Oliver. Sa murang edad nito, pakiramdam niya ay isa na siyang professional matchmaker. Habang kumakain ng almusal, palihim niyang pinagmasdan sina Leila at Dylan. Napangiti siya nang makitang hindi pa rin makatingin nang diretso ang mommy niya. Samantalang si Dylan naman ay paminsan-minsang napapangiti na parang may naaalala. “Success!” bulong ni Oliver sa sarili. Pagpasok ni Dylan sa opisina, hindi pa rin mawala sa isip ng bata ang eksena kagabi. “Mommy…” “Hmm?” “Masarap ba ang balikat ni Daddy?” Halos mabulunan si Leila sa iniinom niyang kape. “O-Oliver!” “Bakit?” “Inask ko lang.” Napailing si Aling Rosa habang pinipigilan ang tawa. “Naku, apo.” “Kapag narinig ka ng daddy mo, baka ikaw ang papatulugin sa balikat niya.” “Yey!” Mas lalo pang natuwa si Oliver. Napahawak na lang sa noo si Leila. ⸻ Pagsapit ng hapon… Nauna nang umuwi si
Hindi alam ni Leila kung ano ang mas gusto niyang gawin pagkagising niya kinabukasan.Ang bumalik sa pagtulog.O ang magtago habang-buhay.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata habang nakahiga sa kama.Agad na bumalik sa isip niya ang nangyari kagabi.Ang movie night.Ang pagtulog ni Oliver.At…Ang paggising niyang nakasandal sa balikat ni Dylan.Napahawak siya sa noo.“Oh my gosh…”Mahina niyang daing.“Bakit naman kasi nakatulog ako?”Tinalukbungan pa niya ng unan ang mukha niya.“Leila, nakakahiya ka.”Makalipas ang ilang segundo ay sumilip siya sa orasan.Alas-siyete na.“Ano?!”Mabilis siyang bumangon.“Hala!”“Late na ako!”⸻Paglabas niya ng kwarto, una niyang hinanap si Dylan.Tahimik.Wala sa sala.Napabuntong-hininga siya.“Good.”Bulong niya.“Makakaiwas muna ako.”Pero bago pa siya tuluyang makahinga nang maluwag…“Good morning, Mommy!”Napatalon siya sa gulat.Si Oliver pala iyon na abalang-abala sa pagbuo ng isang maliit na Lego car sa carpet.“Good morning, baby.”N
Pagbukas pa lang ng pinto ng condo, sinalubong agad si Dylan ng isang maliit na batang halos tumalon sa kanya.“Daddy!”Napangiti siya at agad na sinalo si Oliver bago pa ito tuluyang makadapa sa sobrang excitement.“Whoa, easy there, buddy.”“Akala ko late ka na naman!”“Traffic lang.”Hinaplos niya ang buhok ng bata bago iniabot ang dala niyang paper bag.“Pero may pasalubong ako.”Nanlaki ang mga mata ni Oliver.“Popcorn!”“And…”May isa pa siyang inilabas.Dalawang malaking bag ng potato chips.Isang kahon ng pizza.At tatlong bote ng paboritong fruit juice ni Oliver.Napahiyaw ang bata.“MOVIE NIGHT!”Napalingon si Leila mula sa kusina.Napailing siya habang natatawa.“Dylan, ano ’yan? Parang may birthday.”Lumapit ang binata at bahagyang nagkibit-balikat.“Wala naman.”“Naisip ko lang… matagal na tayong hindi nakakapag-relax.”Napatingin si Leila sa mga bitbit nito.“Ang dami nito.”“Family movie nights require snacks.”Hindi niya napansin ang salitang ginamit ni Dylan.Pero si
Kinagabihan, hindi sinasadyang ikwento ni Dylan si Leila.Nasa isang bar siya kasama si Marco, kaibigan niyang sanay nang makinig sa mga random biglang iniisip ni Dylan na biglang nagiging interesting.“May bago na naman ba tayong i-ooverthink ngayon?” agad na bungad ni Marco habang umiinom.Hindi
Kinabukasan, nakatayo si Leila sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang mahimbing na tulog ng anak. Bahagyang nakaawang ang maliit nitong labi habang yakap ang paborito nitong maliit na unan. At gaya ng dati… hindi niya maiwasang mapatitig. “Hay naku…” mahina niyang bulong habang nakapamewang. “
Nanatiling nakahawak si Dylan sa sentido habang pilit inaayos ang mabigat na pakiramdam sa ulo niya.Isang babae.Mainit na yakap.Masayang tawa.At isang pakiramdam na tila matagal na niyang hinahanap.Mariin siyang napapikit.What the hell was that?Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay habang pil
Fine,” bulong niya sa sarili habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib. “If that’s how you want to play it…” Tahimik na nagsara ang pinto ng opisina sa likod niya. Ngunit pagkalabas na pagkalabas ni Leila sa executive floor, saka niya lang tuluyang nailabas ang mabigat na hininga na kanina pa







