Lahat ng Kabanata ng The Ex I Could Never Forget: Kabanata 101 - Kabanata 110

“Mommy!”Pagkapasok pa lang ni Oliver sa condo nang hapong iyon ay halos hindi na nito maialis ang sapatos sa sobrang pagmamadali.“Mommy! Daddy!”Napatingin sina Leila at Dylan mula sa kusina.May hawak ang bata na isang puting sobre na may logo ng paaralan.“Ano ’yan?” nakangiting tanong ni Dylan.“Hindi ko pa alam!”Masayang iniabot ni Oliver ang sobre kay Leila.“Doon lang sinabi ni Ma’am na ipabasa sa parents.”Binuksan ni Leila ang sobre at nagsimulang magbasa.Unti-unti ring nagbago ang ekspresyon niya.Napansin iyon ni Dylan.“Problem?”Iniabot ni Leila ang papel sa kanya.Nakalagay roon ang malaking titulo.FATHER AND CHILD DAYMay iba’t ibang activities, games, at mini program para sa mga ama at anak.Tahimik na napatingin si Dylan kay Oliver.Samantalang ang bata ay kanina pa nakangiti, ngayon ay biglang yumuko.“Buddy?”Mahinang tawag niya.Hindi sumagot si Oliver.Sa halip ay pinaglaruan lamang nito ang laylayan ng kanyang uniporme.“Oliver?” tanong naman ni Leila.Mahina

Hindi inaasahan ni Leila na ang isang ordinaryong araw sa opisina ang magiging simula ng panibagong usap-usapan.Maaga siyang dumating sa kompanya.Katulad ng nakagawian, binati niya ang mga guard sa lobby bago dumiretso sa elevator.“Good morning, Ma’am Leila.”“Good morning.”Pagpasok niya sa kanilang departamento ay napansin niyang tila may kakaiba.Hindi naman tahimik.Sa katunayan, masyadong maingay.Ngunit sa tuwing mapapatingin siya sa isang grupo ng empleyado…Bigla naman silang titigil sa pag-uusap.May ilan pang palihim na sumusulyap sa kanya.Napakunot-noo si Leila.“Bakit parang ang weird nila ngayon?”Mahina niyang tanong sa sarili.Hindi niya na lamang iyon pinansin.Marami pa siyang kailangang tapusing reports bago ang tanghali.⸻Bandang alas-diyes ng umaga, nagtungo siya sa pantry upang kumuha ng kape.Pagpasok pa lang niya ay narinig na niya ang usapan ng ilang empleyado.“…akala ko single siya.”“Oo nga.”“May anak na pala.”“Paano nangyari ’yon?”“Ewan.”“Tapos ang

May kakaibang plano ang dalawa.Alas-sais pa lamang ng umaga ay dahan-dahang bumukas ang pinto ng guest room ni Dylan.Lumabas siya nang hindi gumagawa ng ingay.Akala niya ay siya pa lang ang gising.Ngunit pagdating niya sa sala, may isa nang maliit na taong nakaupo sa sofa.Nakayakap si Oliver sa isang unan.Pagkakita sa kanya ay agad nitong inilagay ang hintuturo sa labi.“Shhh…”Napatawa si Dylan.“Good morning, buddy.”Mahina rin ang boses niya.“Good morning, Daddy.”Tumayo si Oliver at lumapit.“May mission tayo.”Napataas ang kilay ni Dylan.“Mission?”Tumango ang bata.“Opo.”“Ano’ng mission?”Mahina itong bumulong na para bang napakalaking sikreto.“Gagawan natin ng breakfast si Mommy.”Napangiti si Dylan.“Talaga?”“Opo.”“At kay Lola rin.”Napakamot siya sa batok.“Marunong ka bang magluto?”Napakamot din si Oliver.“Hindi.”“I thought ikaw.”Napatawa si Dylan.“Konti lang.”“Enough.”Tumango si Oliver na tila kumbinsido.“Basta huwag lang tayong mahuli.”Nag-fist bump si

Tatlong araw.Tatlong buong araw na may kung anong kakaiba sa loob ng condo.Hindi iyon sigawan.Hindi rin pagtatalo.Mas nakakainis pa nga dahil… sobrang tahimik.Napansin iyon ng pinakabata sa bahay.Si Oliver.Habang nag-aalmusal silang apat, panay ang tingin niya kina Dylan at Leila.“Daddy.”“Hmm?”“Pakiabot ng ketchup.”Hindi si Dylan ang nag-abot.Si Aling Rosa.“Here.”“Thank you, Lola.”Makalipas ang ilang segundo…“Mommy.”“Hmm?”“Pakiabot ng tubig.”Muli, si Aling Rosa na naman ang kumilos.“Heto.”Napakunot-noo si Oliver.Bakit parang hindi nagpapansinan ang dalawa?Hindi naman sila galit.Hindi rin sila nakasimangot.Ngumingiti pa nga sila.Pero…Hindi sila nag-uusap.Hindi rin sila nagtitinginan.Parang may invisible wall sa pagitan nila.⸻Pagkaalis ni Dylan para maghanda sa opisina, lumapit agad si Oliver kay Leila.“Mommy.”“Hmm?”“Bakit galit ka kay Daddy?”Napatingin si Leila.“Ha?”“Hindi naman.”“E bakit hindi mo siya kinakausap?”Napatawa siya.“Kinausap ko kaya.

Pakiramdam ni Oliver ay nanalo siya sa pinakamahalagang misyon sa buong buhay niya.Buong maghapon ay hindi na nawala ang ngiti sa kanyang mukha.Lalo na nang mapansin niyang muli nang nag-uusap sina Leila at Dylan.Hindi na puro “Thank you.”Hindi na rin puro “Okay.”May tawanan na ulit.May asaran.May simpleng tinginan na dati niyang nami-miss.Habang nagluluto si Leila ng hapunan, biglang pumasok sa kusina si Dylan.“Hmm…”Napalingon ang dalaga.“Naghahanap ka ng makakain?”Ngumiti si Dylan.“Hindi.”“Luto ka na naman.”Napataas ang kilay ni Leila.“Excuse me?”“Chef Oliver said…”Pinilit niyang seryosohin ang mukha.“…I’m only your assistant.”Napatawa si Leila.“Hindi ka pa rin maka-move on?”“I was demoted.”“Dahil ikaw ang nagsunog ng toast.”Agad na umiling si Dylan.“Objection.”“Si Oliver ang nag-toast.”“Ikaw ang nagtakdang huwag bantayan.”“Technicality.”Napailing si Leila habang natatawa.“Kailangan mo talagang manalo sa argumento.”“Occupational hazard.”Sagot ni Dylan