All Chapters of The Ex I Could Never Forget: Chapter 91 - Chapter 100

Mula nang mawala ang itim na SUV sa tapat ng apartment, hindi na mapakali si Leila. Ilang beses pa siyang lumabas sa maliit na gate upang tingnan ang kalsada. Pareho pa rin. Tahimik. Karaniwan. Wala nang bakas ng sasakyang nakita niya kanina. “Baka nagkataon lang…” Mahina niyang bulong sa sarili. Ngunit kahit anong pilit niyang kumbinsihin ang sarili, hindi niya maalis sa isip ang anonymous message na natanggap niya noong gabi. Stay away from Dylan… before he remembers everything. Hindi siya dapat magpadala sa takot. Mas lalo niyang hindi dapat ipaalam kay Dylan. Kagagaling lang nito sa ospital. Ayaw niyang dagdagan pa ang iniisip nito. ⸻ Kinabukasan, maaga nang nasa opisina si Leila. Halos wala pa ang ibang empleyado. Tahimik niyang inayos ang schedule ni Dylan, sinuri ang mga dokumentong kailangan nitong pirmahan, at inayos ang conference room para sa meeting nito sa hapon. “Good morning.” Napalingon siya. Nakatayo si Marco sa pintuan habang may

Pumasok na sina Dylan at Leila sa apartment.Hindi na muling nagsalita ang dalawa habang papasok. Pareho silang abala sa kani-kanilang iniisip.Agad na lumapit si Oliver mula sa sala.“Mommy!”Nang makita si Dylan, lalo itong natuwa.“Sir Dylan! Bumalik ka!”“Hi, buddy.”Lumapit si Oliver at agad na yumakap sa kanya.Hinaplos ni Dylan ang buhok ng bata.Napatingin si Leila sa anak.“Oliver, mag-toothbrush ka muna.”“Opo!”Masayang tumakbo ang bata papunta sa banyo.Pagkasara ng pinto, bumalik ang seryosong ekspresyon ni Dylan.“Where’s the teddy bear?”Tahimik na itinuro ni Leila ang center table.Nandoon pa rin ang kahon, ang teddy bear, at ang maliit na papel na naglalaman ng pagbabanta.Maingat na sinuri ni Dylan ang laruan.Hindi siya eksperto sa surveillance devices, ngunit sapat ang nalalaman niya upang mapansing hindi iyon ordinaryong music box.Binuksan niya ang ilalim nito.Naroon pa rin ang maliit na kumikislap na ilaw.“You’re right.”“There’s definitely something inside.”

Hindi na mapigilan ni Oliver ang pananabik.Mula pa lamang sa loob ng sasakyan ay hindi na ito mapakali. Halos bawat limang minuto ay sumisilip ito sa bintana.“Sir Dylan,” excited nitong tawag, “malayo pa ba?”Napangiti si Dylan habang nakatingin sa kalsada.“Five minutes.”“Five minutes?” Napabuntong-hininga si Oliver. “Ang tagal naman.”Napatawa ang lahat.Maging si Aling Rosa, ang ina ni Leila, ay napailing.“Oliver, para kang pupunta sa amusement park.”“Mas exciting pa nga po!”“Bakit naman?” natatawang tanong ni Leila.“Dahil condo ni Sir Dylan!”“Oliver.”Napakamot ito sa ulo at napangisi.“Excited lang naman ako, Mommy.”Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang pumasok ang sasakyan sa basement parking ng condominium.Pagkababa pa lamang nila ay nanlaki na ang mga mata ni Oliver.“Wow…”Nakatitig ito sa malinis at maliwanag na parking area.“Ang laki!”Napangiti si Dylan.“Come on.”Tinulungan niya si Aling Rosa sa pagbaba ng sasakyan bago inilabas ang mga maleta.“Maraming s

Maagang gumising si Oliver kahit hindi pa tumutunog ang alarm.Pagmulat pa lamang ng kanyang mga mata ay agad siyang napabangon.“Mommy!”Masigla niyang tinawag si Leila.“May pasok na ulit ako!”Napangiti si Leila habang inaayos ang school uniform ng anak.“Oo. Kaya bilisan mo nang maligo.”“Five minutes lang!”“Oliver…”“Opo na.”Natatawang tumakbo ang bata papunta sa banyo.Samantala, sa kusina naman ay nadatnan ni Leila si Dylan na naghahanda ng almusal.Nakasuot ito ng puting polo na nakatiklop ang manggas hanggang siko at itim na slacks. Kahit papasok sa opisina, ito pa rin ang naunang gumising upang maghanda ng pagkain.“Good morning.”Ngumiti si Dylan nang makita siya.“Good morning.”Napatingin si Leila sa mesa.May sinangag, scrambled eggs, hotdogs, at sariwang prutas.“Ikaw lahat ang gumawa nito?”“May tumulong.”Napalingon siya kay Aling Rosa na kakalabas lang din ng silid.“Si Dylan ang nagluto. Ako lang ang naghiwa ng prutas.”Napailing si Leila.“Sir…”Agad namang ngumi

Makalipas ang ilang araw, naging bahagi na ng araw-araw na buhay nila ang paghahatid ni Dylan kay Oliver sa school.At hindi nagtagal…May isang tao na mabilis na nasanay sa bagong setup.Si Oliver.Isang umaga, abala si Dylan sa pagtitimpla ng kape nang biglang may sumigaw mula sa hallway.“Daddyyyy!”Napakapit si Dylan sa tasa.Muntik pa niya itong mabitawan.Napalingon siya sa pinanggalingan ng boses.Naroon si Oliver.Nakasuot na ng school uniform ngunit baliktad ang pagkakabutones ng polo.“Daddy!”ulit nito habang tumatakbo.“Tulungan mo nga ako.”Napatawa si Dylan.Lumuhod siya upang mapantay ang taas nila.“Anong nangyari rito?”Tinuro niya ang polo.Napakamot si Oliver.“Feeling ko… inatake ako ng polo.”“Hindi polo ang umatake sa’yo.”Natatawang inayos ni Dylan ang mga butones.“Ikaw ang umatake sa polo.”Narinig iyon ni Leila mula sa kusina.Paglabas niya, nadatnan niyang seryosong-seryoso si Dylan sa pag-aayos ng kuwelyo ng bata.Napailing siya.“Oliver, kaya kitang ayusan