Lahat ng Kabanata ng The Ex I Could Never Forget: Kabanata 71 - Kabanata 80

Maagang-maaga pa lamang ay masigla na ang buong grupo.Matapos ang nakakabagabag na karanasan ni Dylan sa abandonadong bahay noong nakaraang araw, ipinagpasya niyang ituon muna ang isip sa nalalabing bahagi ng company outreach at team-building program.Ayaw muna niyang isipin ang mga pira-pirasong alaalang patuloy na gumugulo sa kanya.Ayaw muna niyang isipin ang mga tanong na wala pa namang kasagutan.Ngunit higit sa lahat, gusto niyang sulitin ang pagkakataong makasama si Leila.Sa covered court ng barangay ginanap ang charity program.Punong-puno ng mga bata ang lugar.May libreng pagkain, school supplies, at iba’t ibang palaro na inihanda ng kumpanya.Si Marco ay inatasang mamahala sa registration.Si Dylan naman ay kasama sa pamimigay ng school kits at si Leila ay nakatalaga sa children’s activities.At gaya ng inaasahan, parang magnet si Leila sa mga bata.Wala pang limang minuto ay napapaligiran na siya ng mga batang tumatawa.“Ate Leila! Ate Leila!”“Tingnan mo drawing ko!”“A

Lumalim na ang gabi.Isa-isang nagsialisan ang mga empleyado mula sa function hall matapos ang matagumpay na celebration.Kanina lamang ay puno ng tawanan ang buong lugar.May karaoke.May sayawan.May walang katapusang kuwentuhan.Ngunit ngayon ay tahimik na ang paligid.Ilan sa mga katrabaho nila ay bumalik na sa kanilang mga kuwarto.Ang iba nama’y pagod na nakatulog sa biyahe pa lamang pabalik sa resort.Ngunit si Dylan ay hindi pa inaantok.Nakatayo siya sa balkonahe ng ikalawang palapag habang nakatanaw sa madilim na paligid.Malamig ang hangin.Tahimik ang gabi.At sa unang pagkakataon buong araw, wala siyang ibang naririnig kundi ang sarili niyang mga iniisip.Dapat sana ay ang mga alaala na naman ang bumabagabag sa kanya.Ang lumang bahay.Ang misteryosong lugar.Ang mga pira-pirasong imaheng patuloy na sumusulpot sa kanyang isip.Ngunit kakaiba.Ngayong gabi, hindi iyon ang laman ng isip niya.Si Leila.Mula umaga hanggang gabi, paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga

Natapos ang company celebration na puno ng tawanan, kantahan, at masasayang alaala.Isa-isang nagsimula nang mag-empake ang mga empleyado para sa kanilang pag-uwi kinabukasan.Ang iba ay excited nang makabalik sa kani-kanilang pamilya.Ang iba nama’y nagkukuwentuhan pa tungkol sa mga nangyari sa outreach program at team-building activities.Sa gitna ng lahat ng iyon, tila magaan ang pakiramdam ni Dylan.Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi niya gaanong inisip ang mga pira-pirasong alaalang patuloy na gumugulo sa kanyang isip.Marahil ay dahil sa pag-uusap nila ni Leila noong nakaraang gabi.Marahil ay dahil alam niyang may taong handang umunawa sa kanya.Ngunit habang papalapit ang oras ng pag-alis, unti-unti niyang naramdaman ang pamilyar na kirot sa kanyang sentido.Noong una ay binale-wala niya iyon.Pagod lamang siguro.Masyado silang naging abala sa nakaraang mga araw.Kaya ipinagpatuloy niya ang pakikipag-usap sa mga kasamahan.Ngunit habang tumatagal, lalong

Nagising si Leila nang marinig ang mahinang paggalaw mula sa kama.Kanina pa siya nakaupo sa tabi ni Dylan.Hindi niya namalayang nakatulog na rin pala siya habang nakasandal sa upuan.Mabilis siyang napamulat.At agad na bumaling ang tingin sa pasyente.“Sir!”Mabilis siyang tumayo.Agad namang napangiti si Dylan kahit halatang pagod pa rin.“Good morning.”Napasinghap si Leila.Para bang ngayon lamang siya nakahinga nang maayos.Hindi niya namalayang buong magdamag pala siyang kinakabahan.“Alam mo bang pinag-alala mo kami?”Napakamot si Dylan sa batok.“Sorry.”“Sorry lang?”Napataas ang kilay ni Leila.“Tatlong beses kang sinuri ng doktor kagabi.”Napatawa si Dylan.“Parang galit ka.”“Galit ako.”Agad niyang sagot.Ngunit kahit anong pilit niya, hindi niya maitago ang ginhawang nararamdaman.Mabuti na lamang at gising na ito.Mabuti na lamang at mukhang maayos na ang lagay nito.Napailing si Dylan.At sa sandaling iyon ay hindi niya maiwasang pagmasdan si Leila.Mukhang hindi ito

Lumipas ang dalawa pang araw.Mas mabilis na ang paggaling ni Dylan.Ayon sa doktor, maaari na siyang ma-discharge sa loob ng isa o dalawang araw kung mananatiling maayos ang resulta ng mga pagsusuri.Magaan ang pakiramdam niya nang umagang iyon.Hindi na gaanong sumasakit ang kanyang ulo.Bagama’t paminsan-minsan ay may mga pira-pirasong alaalang sumusulpot sa kanyang isip, hindi na iyon kasing tindi ng mga unang araw.Nakaupo siya sa kama habang binabasa ang isang magazine na iniwan ng nurse.Ngunit wala naman talagang pumapasok sa isip niya.Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa pinto ng silid.Parang may hinihintay.Ilang sandali pa’y bumukas iyon.Lumabas ang isang pamilyar na mukha.“Good morning, sir.”Napangiti si Dylan.“Akala ko hindi ka na darating.”Napataas ang kilay ni Leila.“May dinaanan lang ako sa cafeteria. Bumili ako ng almusal.”Inilapag nito ang paper bag sa mesa.“Pero bago ka kumain, gamot muna.”Napabuntong-hininga si Dylan.“Akala ko makakalusot na ako.”“H