Todos os capítulos de ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก: Capítulo 41 - Capítulo 50

เฟยห่วง เจ้าไม่ควรคิดเรื่องความรัก ความตั้งใจของเจ้าอยากเป็นมารดาที่ดีให้ซีห่าว แค่นั้นก็พอแล้ว.... เฟยห่วงส่ายหน้าและคิดกับตนเอง นางไม่อยากคิดเรื่องอื่นใด ทว่าแววตาของหยางฮัวช่างมีเลศนัยจนนางหวั่นกลัวว่าจะเกิดความยุ่งยากในภายหน้าอันใกล้อย่างแน่นอน “เฟยห่วง เจ้าว่าอย่างไร เราไปดื่มชาที่โรงเตี๊ยมของหยางฮัวดีไหม” ซีอั่นหันกลับมาถามความเห็นของนาง เฟยห่วงประหลาดใจยิ่ง ก่อนเลือกที่จะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ซีห่าวนั้นดิ้นในอ้อมกอดของบิดาไม่พอใจอย่างยิ่งที่บิดานั้นยอมทำตามคำเชิญชวนของสตรีผู้นั้น เขาไม่อยากให้ใครมาแทนที่แม่ของเขา ดิ้นจนซีอั่นยอมปล่อยให้บุตรชายจอมดื้อรั้นในยามนี้ลง ทันทีที่ได้รับอิสระจากบิดา ซีห่าวก็วิ่งกระโจนเข้าใส่มารดา ดวงตาแดงก่ำ เฟยห่วงได้แต่ส่ายหน้า ระบายยิ้ม เช็ดน้ำตาให้เจ้าตัวน้อย เด็กอย่างไรก็คือเด็ก......คำพูดนี้ไม่เกินจริง สงสัยกำลังน้อยใจบิดาอยู่แน่นอน “เขากำลังเอาใจมากเกินไป” ซีอั่นกระซิบข้างหู เฟยห่วงได้ยินแล้วไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก ที่ซีห่าวเป็นเช่นนี้ก็เพราะการกระทำของผู้เป

กลับมาก็ไม่ทันเสียแล้ว....แผงผักขายหมด เฟยห่วงก็พาบุตรชายและบ่าวรับใช้กลับจวน ปล่อยให้ซีอั่นต้องมายืนมองพื้นว่างเปล่าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “หึ” ซีอั่นระบายยิ้ม หลังจากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น โดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้านมองอย่างงงงวย เขาคงต้องเดินกลับจวนเสียแล้ว ท่าทางของซีอั่นนั้นเปลี่ยนไปแล้ว หลังจากซีอั่นเดินออกจากโรงเตี๊ยม หยางฮัวเดินตามมาลอบสังเกต นางแอบฟังผู้เป็นบิดาขอร้องคุณชายซีอั่นแล้ว.... คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหูของนาง..... ตลอดเวลาที่ผ่านมานางนั้นรู้สึกรักเขาฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือ หยางฮัวไม่อยากเชื่อหูตนเองเท่าไหร่นักว่าสิ่งที่นางได้ยินนั้นคือเรื่องนี้ ซีอั่นนั้นปรารถนาเพียงฮูหยินที่ครั้นหนึ่งเขาเคยบอกกับนางว่า ฮูหยินนั้นประหลาดยิ่ง อย่างนั้นหรือ เพราะเหตุใดกัน ซีอั่นบุรุษที่นางรักเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ เฟยห่วงนางใช้เล่ห์ใดทำให้บุรุษผู้ไม่ไหวหวั่นไม่ยอมรับนางเป็นอนุภรรยา อย่างไรเรื่องราวของซีอั่นนางไม่ยอมรามือง่ายดายอย่างแน่นอน “ท่านแม่ ท่านพ่อจะไม่เป

“มานี่ เจ้าก้อนแป้ง” ซีอั่นส่ายหน้ารัว ก่อนอ้าแขนรับเจ้าอ้วนเอาไว้ ไม่รอช้าซีห่าวก็หัวเราะก่อนกระโจนเข้าใส่บิดา เฟยห่วงหัวเราะกับความน่าเอ็นดูของบุตรชาย ซีห่าวเป็นเด็กขี้อ้อนเสียเหลือเกิน เด็กน้อยแสนร่าเริง หรือเพราะการเลี้ยงดูที่ใส่ใจจากบิดามารดากันแน่ถึงทำให้เด็กน้อยสดใส และสมวัยขนาดนี้ “ข้ารักท่านพ่อ กับท่านแม่ที่สุดเลย” ซีห่าวยิ้มแป้นเมื่อถูกบิดาอุ้มตัวลอยขึ้น หัวเราะดังลั่น ทว่าสายอันร้อนแรงของยังคอยมองมายังเฟยห่วง เฟยห่วงไม่อาจโกหกตนเองได้อีกต่อไปว่านางนั้นหลงรักซีอั่นไปเรียบร้อยแล้ว....ไม่นึกเลยว่าตัวประกอบที่ถูกสร้างขึ้น พอมากลับทำให้หัวใจดวงน้อยกระชุ่มกระชวยอย่าไม่เคยเป็นมาก่อน ยามราตรีในเรือนของฝั่งของเฟยห่วง ทว่ายามนี้ไม่ได้มีแค่นางมีทั้งบุตรชายตัวอ้วนกลมกับสามีที่นั่งบนเตียง นับวันเขาก็ยิ่งรุดหน้าด้านความเจ้าเล่ห์ไปไกลเสียแล้ว จนนางเองก็ยังตามไม่ทัน ทั้ง ๆ ที่เป็นคนสร้างตัวละครเหล่านี้มา เฟยห่วงควรเลิกคิดถึงเนื้อเรื่องในนวนิยายได้แล้ว ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่าน ทุกอย่างก็พิสูจน์ให้เห็

“แม่นางหยางฮัว เจ้ามีเรื่องรีบร้อนอันใดถึงขั้นมานั่งคุกเข่าอยู่หน้าจวนเชียวรึ” เฟยห่วงเอ่ยปากถาม พลางจดจ้องมองใบหน้าอันงดงามของนาง หยางฮัวยังเยาว์กว่านางไม่น้อยกว่าสองปีอย่างแน่แท้ นางทั้งสาวทั้งสวยเช่นนี้ ไยต้องทำเพื่อบุรุษถึงเพียงนี้ รักเดียวของนางก็คงเป็น ซีอั่น สามีของนางสิท่า “พี่หญิง ข้านั้นจะไม่ปิดบังท่านทั้งสองและคุณชายน้อย ข้านั้นรักท่านซีอั่นมากเจ้าค่ะ ข้าน้อยปรารถนาเพียงอยู่ใกล้เขาก็เท่านั้น พี่หญิงได้โปรดเมตตาด้วยเจ้าค่ะ” หยางฮัวมอบลงกับพื้น คำพูดของนางช่างแสลงหูของเฟยห่วงเหลือเกิน เฟยห่วงแบะปากใส่สามีที่ทำหน้าไม่รู้ร้อน เพราะความหล่อเหลาและมากเสน่ห์ของตนเองแท้ ๆ เหตุผลที่ให้บ่าวเร่งรีบไปตามนางกับลูกถึงท้ายจวนก็เพราะอยากให้นางตัดสินสินะ ซีอั่นเห็นสีหน้าแง่งอนของภรรยา แล้วมันเขี้ยวนัก ถึงสถานการณ์ตรงหน้าไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่.... เขาเองก็รอฟังอย่าใจจดใจจ่อเช่นเดียวกันว่านางจะทำเช่นไร นางจะไล่หยางฮัวออกไปจากจวน เขาก็เคารพการตัดสินใจของนาง “พี่หญิงอย่างนั้นหรือ ข้ากับเจ้า เราสองต่างไม

จวบจนย่างเข้าหนึ่งเดียวแล้วที่หยางฮัวมาอยู่ที่นี่ในฐานะสาวใช้ ลำบากอยู่ไม่น้อย การที่เคยช่วยเหลือบิดาในโรงเตี๊ยมยังไม่ได้ลำบากเท่านี้ หยางฮัวได้แต่พร่ำบอกตนเองอย่างอดทน แม้จะอยู่ในจวนแห่งนี้นางแทบไม่เห็นซีอั่น อย่างมากก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขาเท่านั้น คล้ายคนในจวนกำลังกลั่นแกล้งนางไม่ยอมให้นางต้องพบเจอซีอั่น หยางฮัวไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดซีอั่นเลยสักครา ภาพที่เห็นมักเห็นเขาอยู่กับเฟยห่วง และบุตรชายของเขาเท่านั้น หยางฮัวต้องทนมองภาพเหล่านั้นตลอดเวลาร่วมเดือนที่ผ่านมา ความเจ็บแค้นในใจเริ่มเพิ่มทวีคูณขึ้นนับวันความรักหวานชื่นขึ้นทุกวัน โอกาสที่นางอยู่กับซีอั่นสองต่อสองช่างน้อยนิดเสียเหลือเกิน วันนี้นางเห็นซีอั่นกำลังเพลิดเพลินกับการวาดภาพทิวทัศน์ หยางฮัวเดินเข้าไปพร้อม ๆ กับชา ก่อนเสียงรินน้ำชา จะทำให้ซีอั่นหันกลับมามองนางเล็กน้อย เสร็จงานของตนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หยางฮัวยังไม่ยอมจากไปไหน “เจ้ามาอยู่ที่นี่ หวังว่าเจ้าสบายดีนะ” ซีอั่นเอ่ยปากถามน้ำเสียงราบเรียบ หยางฮัวยิ้มออกมา ดีใจไม่น้อย