Todos os capítulos de ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก: Capítulo 51 - Capítulo 60

ความรู้สึกตอนนี้ของซีอั่นความสุขล้นในใจอยากไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนมาตลอดของเขา เขาคิดเสมอว่าชีวิตเขานั้นอยู่ได้โดยไร้ความหมาย อยู่เพื่อวงศ์ตระกูลเท่านั้น ยามนี้ซีอั่น เขารู้สึกเพลิดเพลินกับการมองใบหน้างดงามของฮูหยิน นางช่างสวยงามไปทุกอย่าง เขากำลังหลงใหล และรักในตัวตนของนางเข้าให้แล้ว “ท่านจะมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นอีกนานเท่าไหร่ ข้าเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน” เฟยห่วงบ่นพึมพำแต่เพียงผู้เดียว ทำปากยื่นเล็กน้อยก็สามารถสร้างเสียงหัวเราะ “ก็เจ้างดงาม” “ขะ ข้า...” เฟยห่วง นางไม่รู้ตัวว่าตนเองควรทำเช่นไรเมื่อเจอสายตาคู่นั้นที่มองมาทำให้นางหายใจหายคอไม่ออก ก็สายตาคู่นั้นมันทำให้นางแทบจะหลอมละลายลงไปกองราวกับขี้ผึ้ง..... ถ้าไม่ติดว่ามีบุตรชายตัวน้อยอยู่ด้วย เขาคงอุ้มนางเข้าไปในห้องเพื่อทำในสิ่งที่เขาอยากจะทำมาโดยตลอด “ท่านพ่อ...” “อะไรเจ้าอ้วน” เสียงสดใสของบุตรชายตะโกนเรียกบิดาที่เอาแต่มองผู้เป็นมารดาไม่วางตา ขณะที่ขานรับเจ้าหนูน้อย สายตาของซีอั่นมิอาจละจากใบหน้าเขินอายแดงก่ำของเฟยห่วงได้เลยสักนิด

เฟยห่วงหน้าแดงก่ำไปหมด ยอมให้มือแสนร้ายกาจของเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ ลมหายใจของหญิงสาวติดขัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างกายของเฟยห่วงสะดุ้งขึ้นทันควัน พลันฝ่ามือร้อนผ่าวของเขากอบกุมทรวงอกนุ่มของตนเอง เฟยห่วงหน้าเห่อร้อนเข้าไปอีกครั้ง เหลือบตาซีอั่นที่สีหน้าของเขากำลังแสดงสีหน้าด้วยความหื่นกระหายในราคะเหลือเกิน สายตาของเขามันร้อนผ่าวจนนางไม่กล้าสบตาเขา ความร้อนชื้นของปากหยักสวยได้รูปของเขาทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงขึ้นมาอย่างตกใจ เขาเผลอแสดงสีหน้าตะกลามกระหายใคร่รักในตัวของอิสตรี ฝ่ามือเริ่มลูบไล้ตามส่วนเว้าโค้งของร่างกาย หญิงสาวไม่อาจต่อต้านความปรารถนาที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติได้ “อือ.....อ่า....” เฟยห่วง นางเผลอหลุดเสียงครางออกมาอย่างน่าอาย จนต้องยกมือขึ้นปิดปากตนเอง การกระทำแสนน่าเอ็นดู ซีอั่นนั้นพึ่งพอใจมิน้อย ปลายลิ้นกวัดเกวี่ยงหยอกเย้ายอดปทุมถันสีหวานด้วยความหลงใหล ผิวพรรณของฮูหยินของเขาช่างสวยงาม และนุ่มละเอียด ซีอั่นเขาไม่ต่างจากหนุ่มหลงใหลในกาม เขามิอาจปฏิเสธ แล้วจะต้องปฏิเสธด้วยเล่า ในเมื่อเขากำลัง

รุ่งสางของวันใหม่ ซีห่าวที่ลืมตามาในห้องอันเปล่าเปลี่ยว ช่างไม่คุ้นเคยเสียเลยสำหรับเด็กน้อย....ปรกติเขามักนอนเคียงคู่กับบิดามารดา ไยวันนี้ลืมตาตื่นขึ้นมาโดดเดี่ยวเช่นนี้ เมื่อเด็กน้อยตื่นบ่าวรับใช้ก็รีบเข้ามาในห้องของคุณชายโดยที่ซีห่าวยังไม่ทันได้เอ่ยปากร้องหาด้วยซ้ำ “ท่านพ่อท่านแม่ข้าล่ะ” ซีห่าวขยี้ตาถามบ่าวรับใช้ที่ก้มหน้า เอาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาใบหน้าจิ้มลิ้มของคุณชายซีห่าวแสนน่ารัก เจ้าก้อนป้อนยิงฟันให้บ่าวเอาขัดฟันมาถู ช่างสบายไม่มีผู้ใดเกินหน้าเกินตา คุณชายน้อย พลันบ่าวช่วยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เจ้าก้อนแป้ง ขาสั้น ๆ ก็รีบวิ่งไปทางเรือนนอนฝั่งซ้ายโดยที่บ่าวรับใช้ส่งเสียงร้องห้ามแทบไม่ทัน ต้องพากันวิ่งวุ่นตามคุณชายน้อย เสียงฝีเท้าดังของฝีเท้าน้อย ๆ กำลังวิ่งมาทางเรือนนอนฝั่งซ้าย ขาสั้นป้อมของซีห่าววิ่งแรงจนได้ยินเสียงตึกตักของฝีเท้า ปลุกสองสามีภรรยาที่กำลังกกกอดกันอย่างมีความสุขลืมตาขึ้นมาทันควัน “ท่านพ่อ ท่านแม่....” เสียงคางยานดังมาแต่ใกล้ ซีอั่นรีบลุกขึ้นแล้วผลัดผ้าทันที เฟยห่วงก็เช่นกัน เฟยห่วงไม่

จวนสกุลหลี่ จวนสกุลหลี่เต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวายตั้งแต่เช้า เพราะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาแต่เช้าตรู่ เฟยหลงกับหลี่อี้หมิงตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเฟยห่วงและซีอั่นจะมาหาพวกนางถึงจวนสกุลหลี่ ทั้ง ๆ ที่เฟยห่วงไล่นางออกจากจวนสกุลซีในวันนั้น เฟยหลงก็ติดต่อผู้เป็นพี่สาวอีกเลย.... มาคราวนี้อยากเฟยหลงก็อยากถามนางเหมือนกันว่ามีเรื่องร้อนใจอันในถึงขั้นมาหานางถึงที่เช่นนี้ เดือดร้อนนางและสามีต้องตื่นขึ้นมาในยามเช้า เฟยหลงและหลี่อี้หมิงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็มารอแขกที่มิได้รับเชิญที่ห้องรับรอง แขกที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เฟยห่วงนางดูไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ สมกับเป็นนางเสียจริง “ท่านพี่และคุณชายซีอั่นมาหาข้าและสามีถึงจวน คงมีเรื่องอันใดร้อนอกร้อนใจอย่างนั้นหรือ” เฟยหลงเอ่ยปากยกยิ้มมุมปากอย่างเหลือร้าย เฟยห่วงส่ายหน้า นับวันเฟยหลงนางก็ยิ่งกู่ไม่กลับ เฟยห่วงและซีอั่นมาที่ก็เพื่อจัดการคนที่ไม่รู้ถูกผิด อย่างไรวันนี้สามีของนางต้องรู้พฤติกรรมของภรรยา “ข้าและซีอั่นไม่มีธุระอันใดต้องมาที่จวนของคุณชายหลี่อี้หมิง แต่ข้ามาทวงความยุติธรรมให้

ทันทีที่ได้ยินชื่อของหยางฮัว เฟยหลงมีใบหน้าซีดเผือด หันมองหน้าไปมองยังสามีของตนที่มองนางด้วยแววตาหวาดหวั่น และสงสัยในตัวนางอย่างยิ่ง เฟยหลงเลียริมฝีปากของตนเอง ก่อนหันไปมองยังผู้มาเยือนคนใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับชายชราที่ร่างกายไม่สู้ดีนัก นางรู้ทันทีว่าทั้งหมดเป็นแผนการของพี่สาวนาง “คารวะฮูหยินสกุลหลี่ หวังว่าท่านคงจำคำที่ท่านกล่าวกับข้าและท่านพ่อของข้าได้นะเจ้าค่ะ” หยางฮัวกล่าวทักทายเฟยหลงที่กำลังมองนางด้วยใบหน้าตะลึก ดวงตาแทบถลนออกมา “มันเรื่องอันใดกัน เฟยหลง เจ้าไปก่อเรื่องอันใด” หลี่อี้หมิงที่นั่งเงียบมานาน ถึงคราได้เอ่ยปากถาม “น้องสาวข้ามิสะดวกที่กล่าวเล่าความในอดีตที่ผ่านมาได้ ข้าขอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องทุกอย่างแทนเอง” เฟยห่วงยกยิ้มมุมปาก ปรายตามองน้องสาวนอกไส้ เฟยหลงเสียดายที่ข้าเคยเอ็นดู ครานี้ถึงเวลารับกรรมของนางแล้ว นางคิดว่าชีวิตของตนนั้นไม่เป็นธรรมมาตลอด แต่การกระทำของนางก็ไม่เคยเป็นธรรมต่อคนอื่นเช่นกัน เฟยห่วงเล่าเริ่มต้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่งานเทศกาลดอกเบญจมาศเมื่อครั้งก่อน ส่วนเร