Todos os capítulos de ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก: Capítulo 31 - Capítulo 40

เฟยห่วงพูดขึ้นมาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ไม่คิดเลยตัวละครที่ตนเองพยายามสร้างขึ้นมาจะเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมถึงเพียงนี้ ตอนนี้เฟยห่วงแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นการมาใช้ชีวิตอยู่ในนิยายของตนเอง ทว่าความเป็นจริงตรงหน้ามันไม่เหมือนกับเนื้อเรื่องที่ครั้งหนึ่งเคยกดแป้นพิมพ์เขียน สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลังจากที่ฉางเห่ยตายไปแล้ว มีคนมาแต่งหรือดัดแปลงนิยายอย่างนั้นหรือ แล้วชีวิตเฟยห่วงและลูกจะเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ.... แล้วสามีล่ะ..... เมื่อคิดถึงใบหน้าของผู้เป็นสามีก็พลันทำให้หัวใจของเฟยห่วงสั่นไหว ไม่มีทางหนีแล้วสินะ คงต้องสู้.....เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป “ท่านพี่ ท่านก็พูดออกมาง่ายดายเสียเหลือเกิน ตลอดชีวิตที่ข้าอาศัยอยู่ในสกุลเฟยนั้น ท่านกลั่นแกล้งข้ามาโดยตลอด ข้าไม่ถือโทษโกรธท่านเลยสักนิดถ้าเทียบกับสิ่งที่ข้าทำกับท่าน” “เจ้าจะพูดถึงเรื่องอดีตทำไมเล่า เสี่ยวหลง ถึงพูดขึ้นมาหลี่อี้หมิงก็ไม่ได้รักข้า แล้วตอนนี้เราสองต่างก็มีครอบครัว ส่วนข้ามีบุตรชายที่แสนน่ารัก ข้านั้น

สองพ่อลูกจะว่าไปก็มีนิสัยคล้ายกันอยู่หลายอย่าง เฟยห่วงนึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายซีอั่นและคุณชายซีห่าวอยากรู้เรื่องราวของคนอื่นไปต่างคนทั่วไปเลยสักนิด เพราะอะไรนะหรือ พอเดินออกมาจากห้องนางเห็นเจ้าอ้วนซีห่าววิ่งดิ๊กดุ๊กหายไปวับไป เฟยห่วงส่ายหน้า ซีอั่นคงอยากจะรู้ว่านางนั้นคุยเรื่องอันใดกับเฟยหลงผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา ไม่ใช่สิตอนนี้นางก็กลายเป็นน้องสาวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กันทางสายเลือดแล้ว จู่ ๆ เฟยห่วงก็อยากจะแกล้งบุตรชายขึ้นมา เฟยห่วงย่องเบาเดินไปตามทางที่เห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งไปหลบ คิดว่านางไม่เห็นหรืออย่างไร ก่อนจะเห็นสองพ่อลูกหลบอยู่หลังต้นไม้ “ท่านมาทำอันใดตรงนี้หรือเจ้าคะ” เฟยห่วงเอ่ยปากถามพร้อมกับหัวเราะลื่น ยกมือขึ้นปิดปาก “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใด” ซีอั่นตอบหน้าตาเฉย ส่วนเจ้าอ้วนซีห่าวหลบหลังพ่อ “แต่เมื่อครู่ ข้าเห็นเจ้าก้อนแป้งวิ่งมาหลับตรงนี้ ท่านยอมรับมาเถิดเจ้าค่ะว่า ท่านแอบฟังข้าคุยกับเฟยหลง” เฟยห่วงกอดอก ส่งสายตาจับผิดสามี ส่วนเจ้าก้อนแป้งทำหน้าตาตื่นตระหนก “ท

“เก่งมาก เจ้าก้อนแป้งของแม่ เหนื่อยไหม” เฟยห่วงหัวเราะลั่นกับความน่ารักของบุตรชาย ย่อตัวยกมือขึ้นวางบนศีรษะของเจ้าอ้วน พลางถามด้วยความห่วงใย “ไม่เหนื่อยขอรับ” ซีห่าวยิ้มกว้างอวดฟันกระต่าย ยิ้มเสียจนแก้มล้นออกมา ผิวพรรณของซีห่าวนั้นสมกับเป็นบุตรคนมีร่ำรวย แต่เด็กน้อยกลับรู้สึกสนุกทุกครั้งที่อยู่กับมารดา “งั้นเจ้าพาแม่ไปเดินตลาดหน่อยได้ไหม กลับมาผักเราต้องขายหมดแน่ ๆ” “ขอรับ” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจูงมือมารดาเดินเข้าไปในตลาด ผู้คนต่างก็นำข้าวของมาขายไม่ต่างจากนางเลยสักนิด ก่อนเด็กน้อยจะมาหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง “ท่านพ่อมักมาที่นี่บ่อย ๆ ขอรับ” “หือ...” “พ่อของเจ้าก็ชอบมาดื่มชาที่นี่อย่างนั้นหรือ แปลกเสียจริง” เฟยห่วงประหลาดใจไม่น้อย ในนิยายนั้นจบเพียงเฟยห่วงรู้สึกผิดกับเรื่องราวทั้งหมดที่ฆ่าบุตรตัวน้อยของตน ไม่ได้กล่าวถึงสามีตัวประกอบอย่างซีอั่นเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้ใด “ขอรับ แต่ข้าไม่ค่อยเท่าไหร่นัก” เฟยห่วงขมวดคิ้วก่อนจะถูกเจ้าหนูน้อยถูกมือไ

“สามีจะเกี้ยวภรรยามิได้อย่างนั้นหรือ” “.....” เฟยห่วงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งทำให้แก้มทั้งสองของหญิงสาวแดงระเรื่อ อาการร้อนถึงใบหูทำให้เฟยห่วงเผลอยิ้มหน้าแดงออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มีเจ้าก้อนแป้งยืนยิ้มบิดตัวเขินอาย....เฟยห่วงผู้เป็นมารดาเด็กน้อยก็ยิ่งเขินกันใหญ่ “ยิ้มอะไรเจ้าก้อนแป้ง” เฟยห่วงถามเจ้าแก้มอ้วนที่กอดขาบิดาเอาไว้ พลางบิดตัวไปมา “ข้าหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันดีกว่า มาเดี๋ยวข้าอุ้มเจ้าก้อนแป้งเอง” ซีอั่นคลี่ยิ้มก่อนอาสาอุ้มเจ้าก้อนแป้ง ความรู้สึกของเขานั้นเปลี่ยนแปลงไปแล้วจริง ๆ ในครั้นอดีตเขานั้นไม่เคยรู้สึกชื่นชอบนางเอาเสียเลย มาครานี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นนางกลับทำให้เขายิ้มออกมา บุรุษไร้รัก เย็นชาในอดีตนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ต่างจากฤดูกาลที่ผันแปร ว่ากันว่าใครกันเล่าจะทนทานความน่ารักกันได้ วันถัดมาเฟยห่วงตื่นขึ้นมาแต่เช้าพร้อมกับบุตรชาย สามีอย่างซีอั่นก็ลุกขึ้นมาตาม เฟยห่วงเอ่ยปากถามเขาว่าการลุกขึ้นมาตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่ขึ้นเป็นการรบกวนเขาหรือไม่ คำตอบที่ได้จากสา

“ท่านซีอั่น ท่านมาหาข้าหรือเจ้าคะ” หยางฮัวส่งเสียงร้องเรียกหา บุรุษที่ตนเองนั้นคิดถึงอยู่ทุกวัน ย่างเข้าแรมเดือนที่เขาไม่เคยมาดื่มชาที่โรงเตี๊ยมของนางเลยสักนิด หยางฮัวนางก็แอบน้อยใจ ครั้นเมื่อก่อนนางเคยภูมิใจเพราะนางเป็นสตรีผู้เดียวที่เขาคอยปรึกษาปัญหา เรื่องราวในครอบครัวของเขา ทว่าภาพตรงหน้าใบหน้าของสองสามีภรรยาที่กำลังยิ้มแย้มให้กันอย่างมีสุขทำให้หยางฮัวที่เคยวาดฝันชีวิตรักที่แสนอบอุ่น กลายเป็นเพียงความฝันนั้น กลายเป็นความฝันล้ม ๆ แล้ง ๆ ไปเสียแล้ว หยางฮัวกลัวเสียเหลือเกิน ความรู้สึกหวงแหนจนไม่อยากเสียซีอั่นทำให้จิตใจเกิดความร้อนรุ่มไปทั่วร่างกาย อยากเข้าไปกระชากสตรีผู้นั้นให้ออกจากคุณชายซีอั่น ทว่าทั้งหมดนั้นหยางฮัวทำได้เป็นเพียงความคิดเท่านั้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกซีอั่นด้วยความโหยหา หลังจากนั้นหยางฮัวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสอง เฟยห่วงไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตนเองออกมาเป็นคำพูดได้อย่างไรกัน นางมองใบหน้าของซีอั่นและผู้มาใหม่ หยางฮัว สตรีที่บุตรชายของนางเคยเล่าให้นางฟัง สตรีตรงหน้านางนั้นงดงามไม่ใช่น