ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

หวังว่าตื่นมาคราวนี้ นิยายเรื่องนี้จะปังนะ ดวงตากลมโตลืมตาโพลงมองรอบกายด้วยความประหลาดใจ เพดานห้องไม่ใช่คอนโดของฉางเห่ย แต่เป็นเพดานไม้โบราณ เรียวแขนยกขึ้นมาชูขึ้น เธออยู่ในชุดที่ไม่คุ้นตา ปกติแล้วฉางเห่ยมักจะใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนเพียงเท่านั้น แต่นี่อยู่ในชุดโบราณ ก่อนดวงตาทั้งสองข้างยิ่งเบิกโพลงเข้าไปอีกเมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแก้มแดงปลั่ง ดวงตาของเด็กน้อยมองเธอตาใส ก่อนฉีดยิ้มอวดฟันหน้าสองซี่ขาว ๆ “ท่านแม่” ท่านแม่ ท่านแม่อย่างนั้นหรือ เธอยังไม่มีลูก หรือมีสามี แล้วจะมีลูกได้ยังไง ฉางเห่ยงงไปหมดแล้ว “หนู...” “ท่านแม่ ข้าซีห่าว” เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อย หูของเธอฟังไม่ผิด นามของเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้คือ ซีห่าว เป็นตัวละครที่น่าสงสาร เป็นลูกของนางร้ายที่ต้องมาถูกแม่ตนเองฆ่าตายอย่างน่าเวทนา อย่าบอกนะว่า ฉางเห่ยตายไปแล้ว....แล้วมาเกิดใหม่ในร่างของนางร้ายที่ตนเองเขียนมาเองกลับมือ เฟยห่วง นางร้ายที่ใคร ๆ ก็เกลียดชัง แม้แ

“เมื่อก่อนข้าคงเป็นมารดาที่ไม่ดีมากสินะ อาห่าว...” ปากพึมพำเช่นนั้น ฝ่ามือลูบศีรษะทุยของซีห่าวที่มองตาปริบ รอยยิ้มกว้างอวดฟันหน้าคู่เด่น หัวใจของเจ้าก้อนยิ้มแป้นมีความสุขเหลือเกินที่ท่านแม่ไม่ให้เขาออกจากจวน ทุกคราที่เด็กน้อยแอบบิดามาหาเฟยห่วง ทุกคราเด็กน้อยมักถูกเมินและถูกไล่ออกจากเรือนของเฟยห่วง “ท่านแม่ ท่านพูดเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านเป็นมารดาที่ดีที่สุด” ซีห่าวตอบด้วยความดีใจที่เห็นรอยยิ้มของมารดา ปกติใบหน้าอันงดงามของมารดามักจะเคร่งขรึม บางครั้งเด็กน้อยก็หวาดกลัวกับใบหน้านี้ แต่ยามนี้เด็กน้อยนั้นมีความสุขเหลือเกิน “งั้นหรือ เจ้าก้อนแป้ง เจ้าจะยิ้มหน้าบานเกินไปแล้วนะ เอาเป็นว่าข้าจะไปกินข้าวกับเจ้า เราสองคนไปกันเถอะ” เฟยห่วงพยายามยันตัวขึ้นจากเตียงแล้วอุ้มเจ้าก้อนแป้งตัวอ้วนที่หัวเราะขึ้น พลางคิดว่าเฟยห่วงไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้เอาเสียเลย เฟยห่วงอุ้มเจ้าตัวอ้วนได้ไม่นานก็เริ่มปวดแขน เจ้าหนูน้อยคงไม่รู้ตัวสินะว่าตัวเองใหญ่โตขนาดมารดาแทบอุ้มไม่ไหว เจ้าซีห่าวมองหน้าแม่ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างเหนียบพื้น มือของเฟยห่วงยังคงจับมือ

หลังจากนี้เขาก็คงมีโอกาสตามใจตัวเขาบ้าง เขานั้นก็พึ่งปรารถนาในตัวของสตรีผู้หนึ่ง ปรารถนาอยากแต่งนางมาเป็นฮูหยินรอง แต่อีกใจก็หวาดกลัวฮูหยินคนแรกที่เขาแต่งมาก่อนอยู่แล้ว แม้กระทั่งกำเนิดบุตรชายของตระกูล สตรีผู้นั้นยังรังแกได้นับประสาอะไรกับสตรีบอบบางด้วยเล่า ไม่ถึงครึ่งก้านธูป เสียงเจื้อยแจ้วแสนสดใส ดังไม่ขาดระยะ บางครั้งก็ได้ยินเป็นเพลง..... เฟยห่วงได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัวกลับอาการไร้เดียงสาของเด็กน้อย “ท่านแม่ขอรับ ข้าได้เมล็ดพันธุ์มาแล้วขอรับ...” เจ้าหนูน้อยในอาภรณ์สีเขียวหม่นวิ่งมาหาท่านแม่ที่เตรียมอุปกรณ์รออยู่ ในมือของเจ้าก้อนแป้งนั้นมีเมล็ดพันธุ์แตงโม เจ้าหนูน้อยผู้นี้ฉลาดเอาเรื่อง....อย่างไรเฟยห่วงจะไม่รู้ว่าเจ้าก้อนแป้งคงชอบกินแตงโมสิท่า ถึงให้บ่าวรับใช้หยิบเมล็ดพันธุ์นี้มาหนึ่งถุง “ก่อนไปเจ้าต้องแต่งตัวให้สมกับเป็นชาวไร่เสียก่อน” เฟยห่วงหาผ้าคลุมมาคลุมศีรษะให้ซีห่าว มองไปภายนอกแม้บรรยากาศไม่ได้มีแดดร้อนจัด แต่ก็กลัวว่าเจ้าอ้อนของนางจะเป็นไข้ไม่สบายมาเสียก่อน สองแม่ลูกเดินออกมาจากเรื

ท่านแม่รักซีห่าวแล้วขอรับ น้ำเสียงของลูกชายนั้นสดใสจนคนเป็นพ่อไม่กล้าขัดอะไรบุตรวัยเพียงสามขวบ แต่กลับรู้ความเกินวัยเสียเหลือเกิน.... เขากับเฟยห่วงต่างก็ร่วมหอกันอย่างจำใจ วันที่เข้าหอกับนางเขาพยายามร่ำสุราให้เมามายจนไร้สติ นางเองก็ไม่ต่างกัน ต่างคนต่างก็ร่ำสุราเพื่อค่ำคืนนั้นได้ผ่านไป โชคดีเหลือเกิน ไม่นานนางก็ตั้งครรภ์สร้างความยินดีให้กับสกุลซีไม่น้อยที่กำลังมีผู้สืบทอด ระหว่างที่นางกำลังตั้งครรภ์เขาให้คนดูแลตัวนางเป็นอย่างดี ตอนนั้นเฟยห่วงนางอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ไม่รู้เพราะสภาวะการตั้งครรภ์หรืออย่างไรถึงทำให้นางเป็นเช่นนั้น เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย แต่จำใจดูแลนางอยู่ไม่ห่าง ซีอั่นมาเยี่ยมนางเป็นครั้งคราวโดยไม่ลืมถามสารทุกข์สุกดิบของนาง อย่างน้อยก็เห็นแก่ว่าเป็นเพียงผู้อาศัยร่วมจวนเท่านั้น หลังจากนางคลอดและเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยเติบโตสักพักถ้านางเป็นอิสระ เขาก็ยินยอมจะมอบหนังสือหย่าให้นาง..... พอทารกน้อยคลอดนางแทบไม่แลดูใบหน้าของซีห่าวเลยสักนิด น้ำนมจากเต้านางก็ไม่เคยให้ลูกชายดื่

ยามเช้าเวียนมาถึง เจ้าก้อนแป้งอาการดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตากลมลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นบิดามาอยู่ในห้องเดียวกับมารดา นัยน์ตาของเจ้าหนูเปล่งประกายเมื่อเห็นมารดานอนเอาใบหน้าแนบเตียง ซีห่าวไม่เคยเห็นบิดาอยู่รวมกันเช่นนี้สักเท่าไหร่ เด็กน้อยไม่เคยเข้าใจสักเท่าไหร่ มารดาที่ไม่ออกมาเจอผู้คน มักเก็บตัวและเจ้าอารมณ์ ส่วนบิดามักพาเข้าออกไปข้างนอกไปเจอสตรีมากมาย..... ซีห่าวไม่ชอบใจนักที่เขาอาจจะมีแม่ใหม่ เขานั้นไม่ปรารถนาใครมาเป็นมารดาแทนมารดาที่งดงามของเขา “ท่านแม่” เจ้าก้อนแป้งเอ่ยปากทักมารดาเสียงใส มือกลมป้อมเอื้อมไปแตะหน้ามารดา ยังไม่ทันมารดาจะตื่นเขาก็ถูกซีอั่นรั้งตัวเอาไว้ “เจ้าหายดีแล้วหรือเสี่ยวห่าว” ซีอั่นลืมตาขึ้นมาเขาเห็นบุตรชายเอื้อมมือไปหาเฟยห่วง ก็คว้าตัวของเจ้าอ้วนเอาไว้เสียก่อน หลังมือของเขาอังหน้าผาก เห็นว่าไม่มีอาการไข้ขึ้นแล้ว “ท่านพ่อ” “เจ้ารู้ไหมว่าทำให้ข้าต้องลำบากขนาดไหน ไหนดูสิว่าเจ้าเจ็บตัวตรงไหนหรือเปล่า” ซีอั่นไม่อยากต่อว่าบุตรชายตัวน้อยเท่าไหร่ที่เล่นจนทำให้เขาเป็นห่วงได้ถึงเพียงนี้