Todos os capítulos de ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก: Capítulo 21 - Capítulo 30

เด็กวัยเดียวกันย่อมเล่นกันสนุกกว่าผู้ใหญ่อย่างนาง “เฟยห่วง” เสียงที่ไม่คุ้นเรียกชื่อของนางทำให้หันกลับไปมอง จนละสายตาจาก ซีห่าว... เมื่อครู่นางกับหลี่อี้หมิงแทบไม่พูดจากันด้วยซ้ำ พระเอกของนาง เฟยห่วงจดจ้องด้วยความหวั่นไหว เมื่อคิดเรื่องราวที่ผ่านมาทำให้นางใจหวั่นไหว เฟยห่วงส่ายศีรษะเพื่อไล่ความคิดเหล่านั้นออกจากหัว “เจ้าสบายดีนะ” “อือ เจ้ามีเรื่องอันใดหรือหลี่อี้หมิง” เฟยห่วงทักทาย.... “ไยเจ้าเรียกหาห่างเหินเช่นนั้น” เฟยห่วงขมวดคิ้วเป็นปม ไม่เข้าใจว่าไยหลี่อี้หมิงต้องมาทำตัวสนิทสนมกับนางเพื่ออันใดกัน หลังจากหลี่อี้หมิงตัดสินใจแต่งงานกับน้องสาวของนาง เขาก็ไม่เคยหันกลับมาแลแม้แต่หน้าตาของนางด้วยซ้ำ “มันเป็นเรื่องที่ควรแล้วไม่ใช่หรือ หลี่อี้หมิงท่านเป็นสามีของน้องสาวข้า....ท่านอยากให้ข้าเรียกท่าน ว่าพี่หมิงเช่นเดิมคงไม่เหมาะนัก เรื่องราวความรักน้ำเน่าของพวกเรามันช่างน่าขันนัก ไม่สิ ข้าควรเรียกว่ามันเป็นเพียงความรักน้ำเน่าของข้าฝ่ายเดียว ท่านไม่เคยเหลียวมองค

“แตงโมของข้าขอรับท่านพ่อ” ซีห่าวนำมันมาวางตรงหน้าผู้เป็นบิดา ซีอั่นได้แต่มองสิ่งนี้ตาปริบ ๆ สลับกับมองไปยังเฟยห่วงที่ส่งยิ้มแหย ๆ มาให้เขา “เจ้าชอบพาลูกเล่นเช่นนี้เสมอนะ เฟยห่วง” เขาต่อว่านางอย่างนั้นหรือ ปกติเฟยห่วงกับเขาแทบไม่พูดคุยกันเลยสักนิด ไม่เคยร่วมเรือนกันเลยสักครา “ข้าเปล่าเสียหน่อย ท่านอย่ามากล่าวหาข้านะ ไม่ดีหรืออย่างไรข้าพาลูกเล่น เด็กวัยนี้กำลังมีพัฒนาการ” เฟยห่วงแบะปากใส่เขาอีกหน เป็นกิริยาที่เรียกรอยยิ้มจากพ่อของลูกได้เสมอ จู่ ๆ ซีอั่นก็ยิ้มออกมา.....โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว “เถียงกับเจ้าไปก็เปล่าประโยชน์ ซีห่าวในเมื่อแตงโมผลนี้เจ้าเป็นคนดูแลมาเองกับมือ ข้าอยากรู้รสเหลือเกินว่ามันจะหวานอย่างหรือเปล่า เจ้าเอาไปให้ป้ากวงจัดการแล้วนำมาให้ข้าเถอะ” “ขอรับ.... ซีห่าวจะได้กินแล้ว” “เสี่ยวห่าว....เอ๊ะ” เฟยห่วงกำลังร้องห้าม และวิ่งตามเจ้าซีห่าวไปยังเรือนครัวของป้ากวง แต่กลับโดนฉุดข้อมือ ฝ่ามือขนาดใหญ่รั้งเอวคอดกิ่วของนางมานั่งเคียงข้างเขา “ส่วนเจ

ดวงจันทร์ท่อแสงเปล่งประกายยามดึกช่างสวยงามยิ่งนัก เฟยห่วงนั่งชมจันทร์อยู่ข้างนอกระเบียง แม้บรรยากาศจะหนาวเย็น ทว่าร่างกายของนางกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น....อาการเย็นสบาย แม้ว่าบ่าวรับใช้จะนำผ้ามาเตรียมเอาไว้ยามนางต้องการ ตั้งแต่เกิดมาอยู่ในร่างใหม่ในร่างกายของนางร้ายในนิยายของตัวเอง พยายามปรับให้เขากับที่นี่ ไม่ง่ายเอาเสียเลย แต่เพราะเห็นหน้าเจ้าอ้วนซีห่าว เลยทำให้นางอมยิ้มขึ้นมาทุกครั้งที่ไม่อยากอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็เพื่อเขา..... ความตั้งใจแต่แรกเริ่มอยากเป็นมารดาที่ดี..... เพื่อชดเชยความผิดที่เคยเขียนให้เฟยห่วงนั้นร้ายกาจเพียงใด ถึงขั้นฆ่าลูกตนเองเพื่อใส่ร้ายผู้อื่นก็นับว่านางนั้นไม่ธรรมดาเชียวล่ะ ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะมาอยู่บนโลกใบนี้ กลายเป็นแม่คน เลี้ยงเจ้าก้อนแป้งซีห่าวนั้นไม่ง่ายเอาเสียเลย ตอนเป็นไข้งอแงจะเป็นจะตาย พออารมณ์ก็ยิ้มแก้มปริ เด็กอ้วนเอ๋ย เฟยห่วงยังอดคิดถึงเรื่องราวครั้นไปชมงานดอกเบญจมาศหลายวันแล้ว คำพูดของซีห่าวทำให้นางครุ่นคิดใครกันนะที่กลั่นแกล้งซีห่าว รอยยิ้มเย้ยหยันของเฟยห

ขณะที่มีใครบางคนกำลังคิดถึงสองแม่ลูกอยู่นั้น....เฟยห่วงและซีห่าวต่างก็พากันมาดูแปลงผักของตน แตงที่ปลูกเอาไว้เริ่มให้ผลเรียงราย บ่าวสามคนกำลังตักน้ำมาลด ส่วนซีห่าวและเฟยห่วงต่างก็พากันช่วยกันอีกแรง เฟยห่วงแปลกใจอย่างมากกับปฏิกิริยาของสามีที่เปลี่ยนไป ตอนรับอาหารเขาแทบไม่มองหน้านาง เบือนหน้าหนีทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนเขายังหยอกล้อนางอยู่เลย “ท่านแม่คิดอะไรอยู่หรือขอรับ” ซีห่าวเอ่ยปากทักท้วงเมื่อเห็นมารดาของตนนั่งเหม่อ มือของท่านแม่กำลังถอนต้นผักที่เพิ่งงอกงาม ไม่ใช่ต้นหญ้า “เปล่า ข้าไม่ได้คิดถึงพ่อของเจ้าเสียหน่อย” “เอ๋....” “เออ” เฟยห่วงทำตัวไม่ถูกเมื่อเผลอพูดว่านางกำลังคิดถึงใครอยู่นั้น ซีห่าวถึงกลับหน้าแดงเขินบิดตัวอ้วนกลมของตนไปมา “ท่านแม่คิดถึงท่านพ่อหรือขอรับ” ซีห่าวเป็นเด็กฉลาดมักรู้เท่าทันความคิดของผู้ใหญ่ “มานี่เจ้าก้อนแป้ง แม่ได้คิดถึงพ่อเจ้าเสียหน่อย” “แต่ท่านแม่หน้าแดงนะขอรับ ยามท่านแม่หน้าแดง ท่านแม่มักเหม่อลอย นั่นก็แปลว่า ท่านแม่กำลังคิด

เฟยหลงไม่เคยละวางความริษยาที่ก่อเกิดในใจ เฟยห่วงนางคงไม่รู้ว่าตนเองนั้นโชคดีแค่ไหน ในวันที่เฟยหลงสูญเสียมารดา แม่ของนางได้บอกความลับบางอย่างที่มีเพียง ท่านแม่และเฟยหย่าเท่านั้นที่รู้ นางมิใช่บุตรีแห่งสกุลเฟยแต่อย่างไร ตอนที่ท่านแม่แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรองนั้น ท่านแม่กำลังตั้งครรภ์อ่อนกับพ่อค้าต่างแคว้น เฟยหย่ากว่าจะรับรู้ความจริงก็ครรภ์ของฮูหยิงรองก็โตขึ้นแล้ว เฟยหย่านับว่ามีเมตตาไม่น้อยที่ยอมให้นางนั้นใช้แซ่ของเขา.... ความจริงอันแสนเจ็บปวดทำให้เฟยหลงเข้าใจทุกอย่างได้เป็นอย่างดีว่า ตลอดชีวิตของนางคิดว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมมาโดยตลอด แต่ใครจะคิดล่ะการที่จะให้นางและแม่ของนางอยู่ในสกุลเฟยก็นับว่าเป็นความเมตตามากแล้ว เรื่องราวทั้งหมดมันก็เฟยหลงอิจฉาในความโชคดีของเฟยห่วงผู้เป็นพี่ บุตรคนแรกของนางก็เป็นชาย ต่างจากเฟยหลงและหลี่อี้หมิงแม้จะพยายามมากมายเท่าไหร่ ยามนี้ก็ไม่มีวี่แววตั้งครรภ์เลย “คงถึงเวลาที่ข้าต้องเยี่ยมพี่สาวของข้าแล้ว” เฟยหลงพึมพำอยู่เพียงลำพัง เมื่อนึกถึงแผนการบางอย่างได้ เฟยหลงเองก็ควรกลับไปเยี่ยมพี่สาวเสียหน่อย