Todos os capítulos de ครั้งนี้ขอเป็นมารดาที่ดีของลูก: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เฟยห่วง เจ้าเป็นแม่ประสาอะไร แกล้งแม้กระทั่งบุตรชายของเจ้า” เสียงประชดประชัดทำให้เฟยห่วงต้องแบะปากใส่ ซีห่าวลืมตามองมารดาก่อนเบือนหน้าไปมองบิดา นิ่งเงียบราวกับมารดากับบิดาทะเลาะกัน “ก็เสี่ยวห่าวเป็นบุตรชายของข้า เสี่ยวห่าวอีกหน่อยเจ้าต้องโตเป็นบุรุษผู้สง่างาม แดดเมื่อวานคงทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่แล้วใช่ไหม” เฟยห่วงพูดกับซีอั่นก่อนหันมาพูดกับเจ้าอ้อน พลางลูบศีรษะทุยของลูกชายไปมาด้วยความเอ็นดู นางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความน่ารักของเจ้าอ้วนด้วยการประกบริมฝีปากนุ่ม ๆ กับแก้มอ้วนของซีห่าว การกระทำของนางช่างทำให้ซีอั่นประหลาดใจเป็นอย่างมาก นางประหลาดยิ่งไม่เหมือนกับเฟยห่วงคนเก่าที่เขารู้จัก นางไม่เคยแม้จับตัวลูกชาย แล้วไยตอนนี้นางถึงหอมแก้มเจ้าอ้วน สายตาดุดันของเขาจ้องมองนางอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกบางอย่างแล่นแปลบมาที่หัวใจ คืออะไรกันแน่ แล้วทำไมเขาถึงเกิดความรู้สึกอิจฉาที่เจ้าก้อนแป้งที่ได้รับจุมพิตจากนางมารร้ายด้วย ซีอั่นส่ายศีรษะไบ่ความคิดประหลาดเช่นนั้นออกไปจากหัว เขานะหรืออิจฉาเจ้าอ้วนซีห่าว เขาไม่ได้อยากได

ซีห่าวกำลังกินผลส้มจนท้องเริ่มตึง แล้วอึดอัด สายตาทอดมองมารดาที่กำลังพรวนดิน เจ้าหนูน้อยถูกห้ามไม่ให้ออกไปตากแดด ต้องรอให้หายขาดเสียก่อน มารดาผู้งดงามจึงอาสาไปดูแลต้นไม้ต้นน้อยของซีห่าวแทน “ท่านแม่เหนื่อยไหมขอรับ.......” เสียงร้องตะโกนจากร่มต้นไม้ใหญ่ที่มีป้ากวงดูแลคุณชายน้อยสกุลซีอยู่ไม่ห่าง เจ้าก้อนแป้งโบกไม้โบกมือให้ผู้เป็นมารดา เฟยห่วงยกมือขึ้นปาดเหงื่อหันมองไปทางเสียงใสที่ร้องตะโกนจนตัวโยน “แข็งแรงเสียจริง” เฟยห่วงพึมพำเบา ๆ ไม่คิดเลยเจ้าอ้วนจะมีพลังล้นหลาม ทว่านั้นเป็นเพียงภายนอก เฟยห่วงไม่อาจไว้ใจดินฟ้าอากาศ เกิดเจ้าซีห่าวตากแดดแล้วไข้ขึ้นมาอีกครั้ง นางต้องโดนซีอั่นเล่นงานอย่างแน่นอน เฟยห่วงก็ยกมือโบกไปมาตามเจ้าตัวน้อย “ป้ากวง ข้าอยากไปหาท่านแม่” เสียงสดใสของเจ้าตัวน้อยอ่อนลงเมื่อถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปดูผลงานแปลงผักที่ตนเองเป็นคนปลูกเมื่อหลายวันก่อน “ไม่ได้เจ้าค่ะคุณชายน้อย...” “แต่ท่านแม่ไม่มีข้า...นางจะ....” อยู่ ๆ ซีห่าวก็หยุดพูด เริ่มแบะปากร้องไห้งอแ

ดูเหมือนความสุขของซีห่าวจะมากขึ้นทุกวัน นอกจากจะยิ้มเก่งแถมร่าเริง ขยันเรียกหาท่านแม่ จนซีอั่นเองไม่เคยมีความริษยามาก่อน เขาเป็นบุรุษแท้ ๆ เขายังอิจฉาที่ซีห่าวที่ได้รับจากดูแลจากสตรีผู้นั้น เขาไม่รู้เช่นกันว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ซีอั่นนั้นใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอด ไม่เคยรู้จิตใจร้อนรุ่มเมื่อเห็นแม่ของซีห่าวกอดแน่น เขาโหยหาอ้อมกอดจากสตรีใจโหดผู้นั้นหรือ ความรู้เช่นนี้มันคืออะไรกัน การอ่านตำราตั้งมากมายก็ไม่ช่วยให้เขาหยุดนึกถึงนางไม่ได้เลย เสียงเจื้อยแจ้วของซีห่าวดังอยู่ตลอด ปากน้อย ๆ ช่างสรรหาเรื่องราวมากมายมาถามผู้เป็นมารดาเสียเหลือเกิน ปึง! ยังไม่หยุดคิดเรื่องราวของซีห่าว เจ้าก้อนแป้งก็เปิดประตูเข้ามาหาบิดาที่กำลังคร่ำเครียดกับการอ่านตำรา แน่นอนว่าเจ้าก้อนแป้งไม่ได้มาคนเดียว มือจูงมารดาเข้ามาในห้อง ซีอั่นขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่เห็นนางที่นี่ ในมือของซีห่าวมีเทียบเชิญอยู่ “ท่านพ่อขอรับ น้าเฟยหลงจัดงานชมดอกเบญจมาศ ส่งเทียบเชิญมาให้ท่านพ่อด้วยนะขอรับ..” ซีอั่นได้ยินเรื่องนั้น

“ท่านแม่.....ท่านพ่อบอกว่าข้าอ้วน” “เจ้าก็อ้วนจริง ๆ นั่นแหละ แต่รู้ไหมว่าข้านั้นรักเจ้าอ้วนอย่างเจ้าที่สุด” เฟยห่วงที่เห็นเด็กเอาแต่ใจงอแงในอ้อมกอดของบิดา เฟยห่วงเห็นเจ้าอ้วนยังไม่หายงอนก็ได้แต่ส่ายหน้าโน้มใบหน้างดงามจนปลายจมูกหอมแก้มนุ่ม ๆ ของเจ้าอ้วน ซีห่าวถึงกลับยิ้มออกมาทันควัน ซีอั่นเป็นฝ่ายลำบากพักนี้นั้นเฟยห่วงทำตัวประหลาดยิ่งนัก เขาได้แต่แกล้งทำหน้าขึงขังก่อนอุ้มเจ้าก้อนแป้งหนักหลายจิน เดินไปยังรถม้าที่ให้บ่าวเตรียมเอาไว้ “ท่านพ่อ....ทำไมท่านแม่ไม่หอมท่านบ้าง” เด็กน้อยเอ่ยปากด้วยความสงสัย ท่านแม่มักเอ็นดูซีห่าวมากกว่าบิดา น้อยนักที่เด็กน้อยจะเห็นท่านพ่อท่านแม่อยู่ด้วยกันโดยไม่โต้เถียงกันเลย เฟยห่วงเม้มปากทำหน้าไม่ถูก จะให้นางทำแบบเดียวกันกับซีห่าวได้อย่างไรกัน ถึงเขาจะหล่อ แต่เป็นเพียงตัวประกอบกลับเกลียดนางร้ายอย่างเฟยห่วง เฟยห่วงคิดแบบนั้นแก้มทั้งสองแดงปลั่งขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ทุกกิริยาของนางอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา ซีอั่นยกยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของนางมาก่อนหรือเพราะว่า

“รีบร้อนเช่นนี้ไม่สมกับเป็นท่านเอาเสียเลย พี่ข้า” “คนเราเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา เฟยหลง เมื่อก่อนข้าคงร้ายจนเจ้าคับแค้นใจมากสินะ ต่อหน้าคนมากมายเจ้าเสแสร้งทำดีกับข้า พออยู่ด้วยกันสองคนเพียงลำพังเจ้ากลับแสดงตัวตนของเจ้าออกมาอย่างเปิดเผย” เฟยห่วงเอ่ยขึ้น อย่างไรแล้วเฟยห่วงก็ขอยั่วโมโหนางหน่อยแล้วกัน แม้เจอเฟยหลงเปิดเผยตัวตนออกมาเช่นนี้ เฟยห่วงยอมรับว่าตนเองนั้นผิดหวังไม่น้อย ไม่คิดว่านางเอกที่ตนสร้างสรรค์จะมีพฤติกรรมเช่นนี้ได้ “ท่านพี่ก็รู้ตัวนี่ว่าท่านร้ายกับข้ามากขนาดไหน” “ใช่ ข้านั้นเคยร้ายกับเจ้าและทุกคน ถ้าเจ้าไม่สบายใจล่ะก็ ข้าขอโทษกับสิ่งที่ข้าทำในอดีต ข้าไม่ปรารถนาให้เจ้าให้อภัยข้าเช่นกัน ข้าเองก็เจ็บไม่น้อยเช่นกัน” “คำขอโทษอย่างนั้นหรือ ข้าไม่นึกเลยว่าจะได้ยินมันจากปากของท่าน” “เจ้าไม่นึก แต่เจ้าก็ได้ยินมันแล้ว ข้าได้แต่หวังว่าแค้นในใจระหว่างข้ากับเจ้าคงจบสิ้นลงในสักวัน เพราะข้าในยามนี้ ข้าปรารถนาเพียงเป็นมารดาอันเป็นที่รักของบุตร” เฟยห่วงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นยะเยือก....หรือเพราะการที่