The Contract: Beginning of His Obsession のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Nabalot ng isang nakabibinging katahimikan ang buong sala matapos bitawan ni Fatima ang mga katagang iyon. Pakiramdam ko ay umurong ang lahat ng dugo sa aking katawan at tuluyan nang nawalan ng hininga ang aking mga baga.Have sex with her… in front of me.Gusto kong sumigaw, gusto kong takpan ang aking mga tainga, subalit nanatili akong parang tuod sa aking kinatatayuan habang nanginginig ang buong kalamnan ko sa labis na hiya at pandidiri. Ganoon na lang ba ang tingin sa akin ng babaeng ito? Isang palabas? Isang hayop na walang dignidad na pwede niyang gamitin para uratin ang asawa niya sa harap niya para lang mapatunayan ang katapatan nito?“Are you out of your mind, Fatima?!”Ang kulog ng boses ni Carter ang rumehistro sa buong paligid. Sa isang iglap ay nawala ang gulat sa kanyang mukha at napalitan ito ng isang nakatatakot na poot. Humakbang siya nang malaki papalapit kay Fatima at marahas niyang hinawakan ang magkabilang balikat ng asawa. Sapat na ang lakas niyon para mayani

Ang matalim na tunog ng nabasag na baso ni Fatima ay tila ba naging hudyat ng pagwawakas ng isang marahas na bagyo. Nanatiling nakatayo si Carter sa likod ko na hanggang ngayon ay nakabaon pa rin ang kanyang sandata sa akin. Ramdam ko ang bawat mabigat na tibok ng kanyang puso sa aking likuran, isang paalala ng malupit na tagpong ito. Samantalang ako, dahil sa labis na paghihina ay napadapa ako sa lamesa, habol ang hininga at lupaypay ang katawan. “Tapos na ang palabas…” nanginginig ang boses ni Fatima, basag na basag at puno ng lason habang nakatitig sa amin. Ang kanyang mga luha ay tuluyan nang sumira sa kanyang marangyang anyo. “What are you still waiting for, Carter?! Hugutin mo na!”Napadaing ako nang biglang hinugot ni Carter ang kanyang sandata. Ang katas niya ay naramdaman kong dumaloy sa pagitan ng aking mga hita, ngunit hindi ko na binigyang-pansin ito. Dahil dahan-dahang lumayo ang katawan ni Carter sa akin, at ang pagkawala ng kanyang init ay agad na pinalitan ng nanun

Bumaba ang dilim sa labas, at kasabay niyon ang pagbalot ng mas mabigat na katahimikan sa buong sala. Kanina pa pinatay ni Kaito ang tawag, at kanina pa ako rito—nakaupo, duming-dumi pa rin ako sa sarili ko.Oo at nasarapan ako sa ginawa namin kanina ni Carter, pero ginawa ko lang iyon upang ipakita kay Fatima na kaya kong makipagsabayan sa kanila. Na hindi nila ako basta-basta maaapi.Pero… sa bandang dulo, kahit anong gawin kong pakikipagsabayan sa kanila, ako pa rin ang talo. Ako pa rin ang kawawa.Nang maramdaman ko na ang pagpikit ng aking mga mata, pilit akong tumayo kahit na nanghihina ako dahil sa mga nangyayari sa buhay ko. Sa nangyayari sa anak ko. Sa nangyayari sa sitwasyon ko. At sa binabatong pagsubok sa akin ng tadhana.Nakarating ako sa aking kwarto kahit na mabagal ang bawat yapak ko. At nang mahawakan ng mga kamay ko ang gilid ng kama, gumapang ako paakyat dito. Nang makahiga ako, tumitig ako sa kisame habang pilit na pinapakalma ang aking sistema.Ang bawat sulok ng

Halos mapigtas ang hininga ko nang sa wakas ay marinig ko ang marahas na pagbagsak ng pinto ng condominium. Umalis na si Carter patungong opisina matapos niyang magkape.At nang sandaling mapag-isa ako sa malaking sala, nanghina ang aking mga tuhod at napaupo ako sa sahig. Mabilis kong dinukot ang aking cellphone mula sa bulsa ng aking duster at sa nanginginig na mga daliri ay hinanap ko ang numero ni Kaito.“Adelina? Bakit napatawag ka? May nangyari ba?” bungad agad ni Kaito sa tawag ko, bakas ang kaba sa kanyang boses.“Kaito… s-si Carter,” pabulong kong sagot, habang ang isa kong kamay ay nakatakip sa aking bibig at ang mga mata ko ay pabalik-balik sa pinto, natatakot na baka bigla siyang bumalik.“Anong nangyari? Binaboy ka ba niya ulit?!”“Hindi. Pero nag-utos siya… bawal daw akong lumabas ng condo kahit isang linggo. At ang pinakamalala, magpapadala siya ng sarili niyang tauhan sa ospital ngayon para tingnan si Eliana at kung may babayaran pang mga bill doon,” naiiyak kong sumbo

Wala kaming sinayang na oras ni Auntie Lottie. Bumalik kami sa ospital kahit na puno ng galit ang mga isip namin. Pilit pa rin naming pinatatag ang aming mga sarili para lang mailibing ng maayos ang anak ko bago muli naming harapin ang hustisya para kay Eliana. Ngunit nang makarating kami sa kuwarto ni Eliana—bago pa man namin makuha ang katawan ng anak ko, hinarang ako ng management at hiningan ng karagdagang bayad para sa pananatili niya roon. “Ma’am, ang paunang bayad para sa operasyon ng anak ninyo ay kinuha muli. Ngayon ay kailangan ninyo munang magbayad sa pamamalagi dito ng pasyente bago ninyo tuluyang makuha ang labi ng anak ninyo.” Ito ang isa pang kalapastanganan ni Fatima—kinuha pala ni Fatima ang unang perang ibinayad nila rito sa ospital! Pagkatapos ng paggamit ng kanyang asawa sa akin, pagkatapos ng masasakit na salitang natanggap ko sa kanya, at pagkatapos ng pagbababoy nila sa akin… ni isang kusing ay wala talaga akong natanggap sa kanila! Mga walang puso sila