The Contract: Beginning of His Obsession のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Humampas sa aking balat ang pamilyar na init ng Maynila pagkalabas na pagkalabas namin ng paliparan. Limang taon. Limang taon na ang nakalipas mula nang lisanin ko ang bansang ito na duguan, luhaan, at halos mamatay sa tindi ng dinalang sakit sa dibdib. Pero ngayon, nagbalik ako na iba na ang pagkatao. Naka-sunglasses ako, nakasuot ng isang eleganteng coat, at diretso ang tingin habang hila-hila ang aking maleta. Sa bawat yapak ko sa sahig ng paliparan, marami ang napapalingon—marahil ay nagtataka kung sino ang sopistikadang babaeng ito na tila may pagmamay-ari sa bawat sulok na dinadaanan niya. “Mama, look! There are many cars!” masayang turo ng apat na taong gulang kong anak na si Calista habang nakakapit siya kay Kaito. “Yes, baby. This is the Philippines. Huwag kang lumayo kay Tito Kaito mo, ha?” malambing kong sagot sa kanya, ngunit nananatiling alerto ang aking mga mata sa paligid. “Don’t worry, Adelina. Walang nakakaalam na may anak ka at bumalik ka na sa Pilipinas ka

Maaga akong nagising dahil sa banayad na sinag ng araw na tumatama sa aking mukha at sa ingay ng mga ibon sa labas. Pagkabangon ko, dahan-dahan kong tiningnan si Calista na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko. May maliit na ngiti sa kanyang mga labi na tila ba maganda ang kanyang panaginip. Bumangon ako at lumapit sa bintanang nakabukas kaya malayang pumapasok ang sariwang hangin sa aming kuwarto. Napangiti ako nang makita ang banayad na paghampas ng mga alon sa dalampasigan. Sa loob ng limang taon, ngayon ko lang naramdaman ang ganitong uri ng katahimikan sa aking paggising. Walang iniisip na abalang schedule. Walang iniisip kung anong uunahin sa dami kong hinaharap na mga patalastas. At ngayon, hinihiling kong sana ganito na lang lagi ang aking umaga, kahit na alam ko namang imposible. Nang magising si Calista at nakapag-almusal na kami, nagpasya akong maglakad-lakad kami sa dalampasigan. Bitbit ang aking tsinelas, hinayaan kong lumubog ang aking mga paa sa malambot at medy

Natigil ang kamay ko sa pagpupunas ng mukha sa sinabi ni Kaito. Isang malalim na pagtataka ang gumulo sa aking isipan. Kung totoo ang sinasabi ni Kaito, bakit ganoon ang naging reaksyon ni Carter noon? Totoo ba ang sinabi nito nang malasing siya? Totoo bang nahuhulog na ito sa akin noon? Pero kung totoo ngang nahulog siya sa akin, bakit nakuha niya akong babuyin noon? Bakit kailangan niyang gawin ang mga bagay-bagay na hindi naman dapat gawin ng isang nagmamahal? At isa pa, kung talagang nahulog ang kanyang loob sa akin nang tuluyan, bakit hindi niya ako sinubukang hanapin? Hindi ba’t may pera at makapangyarihan na siya ngayon? Marahil ang mana na pilit niyang ginagawan ng paraan upang makuha niya noon ay nakuha na niya kaya ngayon. At ngayong makapangyarihan na siya, bakit hindi ako nito hinahanap ngayon? Bakit hindi pa rin siya nagpapakita sa akin? O baka hindi naman talaga siya nahulog sa akin. Baka palabas niya lang iyon para magpatuloy pa rin ako sa kontrata namin. Baka

Hindi ko na mabilang kung ilang pekeng ngiti ang ibinigay ko sa mga taong ipinakikilala sa akin ni Kaito. Kahit pilit kong itinutuon ang aking isipan sa mga potensyal na proyekto, patuloy na bumabalik sa aking alaala ang madilim na titig ni Carter mula sa malayo. At pakiramdam ko ay unti-unti akong nasasakal sa loob ng event na ito.“Kaito, pupunta lang ako sandali sa veranda,” bulong ko sa aking kaibigan matapos umalis ng huling kliyenteng kausap namin. “Kailangan ko lang ng kaunting sariwang hangin.”“Sige, Adelina. Huwag kang magtatagal, ha? Susunod ako kapag may nakita pa akong interesadong investor,” paalala ni Kaito na may kasamang marahang patapik sa aking balikat.Tumango ako at dahan-dahang naglakad palabas. Nilagpasan ko ang maingay na karamihan at tinahak ang tahimik na pasilyo patungo sa bukas na veranda ng hotel.Malamig ang hangin sa labas, isang malaking kaibahan sa mainit at nakakasakal na atmospera sa loob ng ballroom. Humawak ako sa malamig na bakal ng railings at tu

Ipinagpatuloy namin ni Kaito ang pakikihalubilo sa iba pang mga panauhin. Pilit kong itinuon ang aking pansin sa pakikipag-usap sa dalawang kilalang fashion designers upang tuluyang mapatid ang tensyon sa aking dibdib. Pero habang nakikipag-usap ako, ang sagutan namin kanina ni Carter at ang pinag-usapan namin sa labas ay paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan. Minsan, kailangan ko pang lihim na kuritin ang kamay ko upang magising, dahil kung hindi ko gagawin iyon, malamang ay matutulala na lang ako sa kausap ko. Hindi rin nakakatulong sa akin ang mariing titig ni Carter na kanina ko pa nararamdaman—na kahit hindi ko siya balingan, alam kong siya ang tumitingin sa akin dahil sa talas ng pagkakatitig niya sa aking likuran.Kaya naman nang lumipas ang isang oras, kahit na may gusto pang makipag-usap sa amin ni Kaito, pormal na napagdesisyunan naming magpaalam sa mga ito. Dinahilan na lang namin ni Kaito na naghihintay ang kanya-kanya naming mga anak sa amin. Habang pababa kami s