Nang sumapit ang araw ng operasyon ni Mama, binalot ng amoy ng antiseptiko at alkohol ang aking umaga. Nakaupo ako sa matigas na silya sa labas ng operating room, habang ang pulang ilaw sa itaas ng pinto ay nagsisilbing paalala na hawak ng mga doktor ang buhay ng aking ina. Walang tigil ang paggalaw ng aking mga daliri, paulit-ulit na pinipisa ang panyo na basang-basa na ng aking pawis.‘Kaya mo ’yan, Mama,’ paulit-ulit kong dasal sa aking isipan. ‘Ibinigay ko na ang lahat, kaya huwag mo akong iwan.’“Adelina,” isang pamilyar na boses ang pumutol sa aking pag-iisip.Napaangat ako ng tingin at nakita si Auntie Lottie na naglalakad patungo sa akin. Kulay ginto ang suot niyang blusa ngayon, at mabilis na nag-iwan ng tunog ang kanyang takong sa tahimik na koridor ng ospital. Walang bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha, kundi purong kyuryosidad.“O, kumusta? Nagsimula na ba ang operasyon?” tanong niya sabay upo sa tabi ko, binabalewala ang signboard na “Silence, Please.”“Opo, Auntie. Kan
Last Updated : 2026-05-25 Read more