All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 3(จบ): Chapter 11 - Chapter 20

เสี่ยวไป๋ยกเอาชามไม้เล็กที่มีซาลาเปาอยู่เต็มมาวางลงที่โต๊ะ “เชิญพวกท่านตามสบายขอรับ นายน้อยบอกว่าพวกท่านต้องทนลำบากมาทั้งคืน ให้ทั้งซาลาเปา ไข่ต้มและโจ๊ก” คนทั้งเจ็ดทำหน้าคว่ำพร้อมกัน แต่ก็รีบคว้าเอาซาลาเปามากัดกวมๆ อย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็หันไปตักโจ๊กและปอกไข่ต้มใส่ปาก ฮัวชวินเหลือบมองดูพวกเขาเล็กน้อยแล้วก็หันไปบดยาต่อ ยามนั้นเองที่ฉางตงเห็นรอยแดงสองรอยที่ต้นคอของหมอหนุ่มรูปงามเต็มตา เขาถึงกับตาเหลือกแล้วหันไปหาสหายคล้ายกำลังจะบอกใบ้ให้ทุกคนสังเกตที่คอของฮัวชวิน ทว่าเกือบทุกคนมองเห็นหมดแล้ว ยกเว้นเซียงจวิ้นคนซื่อ ครั้นออกจากเรือนท้ายค่ายพวกเขาก็ซุบซิบนินทากันอย่างออกรส ต่างก็คิดเห็นตรงกันว่านายน้อยของพวกตนคงจะข่มเหงหมอฮัวอย่างหนัก “หมอฮัวผู้นี้รูปงามยิ่งนัก หากข้าเป็นสตรีคงยากจะข่มใจ ไม่แปลกที่นายน้อยจะทำตัวเป็นโจรเด็ดบุปผาพิชิตศึกนี้เสีย” อู๋เซ่ายิ้มกว้าง “แต่น่าสงสารอยู่นะ หมอฮัวดูบอบบาง เจ้าไม่เห็นรอยแดงที่คอนั่นหรือ ท่าทางนายน้อยจะรุนแรงกับเขาไม่น้อย” ฉางตงเอ่ย แต่สิ่งที่พวกเขาคิดกลับไม่ตรงกับความจริงนัก เพราะบัดนี้หร

“ขอรับ ข้าจะระวัง” ฟางเหลิ่งรับคำพร้อมก้มหน้า “หากครั้งนี้เจ้ายังทำไม่สำเร็จ ข้าจะไปแคว้นหมิงด้วยตนเอง” ฟางเหลิ่งนำทหารส่วนหนึ่งเข้าไปสืบหาตัวสองพ่อลูกสกุลหรูในแคว้นหมิง ทว่าหายไปนานก็ไม่ส่งข่าวกลับแคว้นเว่ย ทำให้เกิดความประหวั่นว่าเขาอาจจะถูกกองกำลังสกุลหรูฆ่าเซิ่งเทาที่รอฟังข่าวอยู่ชายแดนแคว้นเว่ยรู้สึกร้อนใจ เขาเกรงว่าหากปล่อยนานไป หรูหยู่เยียนจะฟื้นกำลังพลขึ้นมาได้จึงมอบหมายให้นายกองอีกคนนำทหารเข้าไปยังแคว้นหมิง“เจียงจาง เจ้านำคนติดตัวไปด้วยพอสมควร เขาไปสืบหาหรูหยู่เยียนอีกแรง หากข้ารอความหวังจากฟางเหลิ่งเห็นทีจะร้อนใจตาย”“ท่านขุนพลไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นภาระของข้าเถิดขอรับ” เจียงจางก็เป็นขุนพลอีกผู้หนึ่งที่ชิงดีชิงเด่นกับฟางเหลิ่ง เขาไม่ต้องการเห็นเซิ่งเทาไว้วางใจอีกฝ่ายมากกว่า หากว่าเขาหาหรูหยู่เยียนพบก่อนฟางเหลิ่ง วันหน้าเซิ่งเทาย่อมยกหน้าที่สำคัญให้ หลังจากนายกองฟางเดินทางจากแคว้นเว่ยเข้ามายังแคว้นหมิงเพื่อสืบหาสองพ่อลูกสกุลหรูได้พักหนึ่ง เจียงจางนำทหารฝีมือดีปลอมตัวเป็นชาวบ้านเดินทางเข้าแคว้น หมิงตามคำสั่งของเซิ

เสี่ยวฝานสั่งบ่าวร่างใหญ่ที่ตนจ้างมาให้เฝ้าดูเรือนและเสี่ยวกุ้ยจื่อเอาไว้ เขาคอยตามสะกดรอยกลุ่มบุรุษทั้งห้าทุกครั้งที่คนพวกนั้นออกจากบ้านเช่า กลุ่มของเจียงจางได้เบาะแสที่พักของหรูหยู่เยียนจากชาวบ้านละแวกนั้น “ชาวบ้านบอกว่ามีคนขี่ม้าสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่ออกมาแถวนั้นอยู่บ่อยๆ แต่พวกเขาปิดหน้าปิดตามิดชิด” “ถ้าอย่างนั้น เราก็มาถูกทางแล้ว ต้องเร่งมือหาค่ายม้าแดงของหรูหยู่เยียนให้เจอก่อนที่ฟางเหลิ่งจะตามมา” เขาสิบหมู่เป็นเขาที่สูงพอประมาณจะว่าไปก็นับเป็นเพียงเขาขนาดเล็กหากเทียบกับเทือกเขาเฟยหลงอันยิ่งใหญ่ที่ขวางกั้นระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นหมิง “แม้เขาสิบหมู่จะไม่สูงชันแต่ป่ารกยิ่งนัก ซ้ำยังสลับซับซ้อน เขาสิบหมู่ช่างประหลาดเสียจริง” “เหล่าเจียง แม้มันจะชื่อสิบหมู่แต่พื้นที่ป่าจริงๆ ของมันประเมินกันว่าราวร้อยหมู่เชียวล่ะ” “ไอหยา! แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เราจะหาเจอเล่า” “เจ้าอย่าได้แตกตื่น เหล่าหาน ถึงอย่างไรพวกเขาก็ต้องออกมาหาซื้อเสบียง เราแค่วางสายข่าวเอาไว้หมู่บ้านรอบๆ ป่าก็พอแล้ว” “สมกับที่เจ้าเป็นสุดยอดนาย

“เสี่ยวกุ้ยจื่อข้าเมื่อยแล้วนะ พักหน่อยเถิด” เสี่ยวฝานเริ่มโอดครวญ เพราะเส้นทางที่เสี่ยวกุ้ยจือพาเขาบุกป่าฝ่าดงนั้น ประเดี๋ยวมุดสุมทุ่มพุ่มไม้ ประเดี๋ยวปีนหินผา ไม่นานก็ลัดเลาะไปตามผาแคบๆ น่าหวาดเสียว แมวขาวตัวอ้วนหันกลับมาทำตาวาวใส่เสี่ยวฝาน บ่าวรับใช้ถึงกับถลึงตากลับ “นี่เจ้าตำหนิว่าข้าอ่อนแออย่างนั้นหรือ ข้าจะเดินไหวได้อย่างไร เราเดินกันมาหนึ่งชั่วยามแล้วนะ เจ้าไม่เหนื่อยบ้างหรือ” “แง๊ว....! แง๊ว.....!” “ไม่ได้! ถ้าเจ้าไม่พาข้าพักล่ะก็ ข้าจะไม่หาอาหารให้เจ้ากินอีกนะ” เท้าหน้าของเสี่ยวกุ้ยจื่อชะงัก หันมาจ้องเสี่ยวฝานอย่างเอาเรื่อง “เมี๊ยว!” “ก็ข้าปวดเท้า ปวดขาไปหมดแล้ว เจ้ามันพวกแมวเก้าชีวิต จะเข้าใจคนที่มีชีวิตเดียวอย่างข้าได้อย่างไร” เสี่ยวฝานทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิและกอดอกจ้องเสี่ยว กุ้ยจื่ออย่างเอาเป็นเอาตายแมวกับคนต่างจ้องกันอย่างไม่ลดละอยู่อึดใหญ่ใจใหญ่ ครั้นเห็นว่าเสี่ยวฝานไม่ยอมลุกขึ้นเดิน เจ้าแมวขาวตัวงามจึงหมอบลงในท่าเก็บเท้าหน้าและเท้าหลัง ทว่าจ้องคนรับใช้ของเจ้านายอย่างไม่วางตา

หรูหยู่เยียนปราดเข้าไปใกล้ใช้สองมือกุมต้นแขนของฮัวชวินแล้วบีบแน่น“เจ้าต้องรีบฝังเข็มให้ท่านพ่อโดยเร็วที่สุด ยามนี้ศัตรูของข้ามาวนเวียนอยู่ใกล้ค่ายม้าแดงแล้ว หากท่านพ่อข้าหายดี ข้าจะได้พาท่านกลับแคว้นเว่ย จัดการกับคนเลวพวกนั้นให้สิ้นซาก”“โอ๊ะ! เสี่ยวหยู่เยียนข้าเจ็บนะ เจ้าจะฆ่าสามีหรือไร” ฮัวชวินแสร้งเอะอะโวยวายหรูหยู่เยียนปล่อยมือท่านหมอหนุ่ม นางจะวู่วามมิได้ ในเมื่อเขาพูดออกมาเองว่ารักษาบิดาให้หายได้ ยามนี้นางก็วางใจแล้ว“ได้! ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้เป็นสามีข้า แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว หากเจ้ารักษาท่านพ่อไม่หายภายในหนึ่งเดือน ข้าจะลงโทษเจ้า” สายตาของขุนพลหญิงดุดันราวจะกินเลือดกินเนื้อ ทุกวันนางคิดเป็นห่วงบิดากับวางแผนจะแก้แค้นเซิ่งเทา แต่เจ้าหมอเลวผู้นี้กลับถ่วงเวลา“ได้! ข้ารับปากจะรักษาท่านพ่อของเจ้าให้หายภายในหนึ่งเดือน แต่...ต้องหลังจากเราแต่งงานกันแล้ว” ฮัวชวินหรี่ตาลงเล็กน้อย“ตกลง! เช่นนั้นแต่งกันวันนี้เลย”หรูหยู่เยียนร้อนใจ นางกล่าวจบก็สะบัดหน้าออกจากห้องปรุงยา รีบไปแจ้งพ่อบ้านฝางให้จัดงานแต่งเสียบ่ายวันนี้ ทุกคนที่ได้ยินข่าวต่างพากันตกใจเพราะรู้ว่าอีกสองวันนายน้อย