บททั้งหมดของ คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 3(จบ): บทที่ 21 - บทที่ 30

“ต้องขอบคุณท่านหมอเทวดาฮัวที่รักษาข้าให้หาย เหลือเชื่อจริงๆ ข้านึกว่าชีวิตนี้จะไม่ได้กลับมานั่งจิบน้ำชาพูดคุยกับพวกเจ้าอีกแล้ว” สายตาของแม่ทัพหรูมองไปยังฮัวชวินด้วยความชื่นชม รองแม่ทัพหว่านมองไปด้านหลัง ครั้นเห็นหรูหยู่เยียนวิ่งเข้ามาก็ยิ้มกว้าง “นายน้อยมาพอดี” หรูจื่อเหลียงเท้าสะเอวหันไปมอง “ที่ผ่านมา เสี่ยวหยู่เยียนต้องลำบากอย่างมาก ต้องพาข้ารอนแรมตามหาหมอมารักษานานนับปี ทั้งยังต้องหลบหนีศัตรูที่มีหูผีตาสุนัขจนหัวซุกหัวซุน ข้าละอายใจยิ่งนัก” “ท่านพ่อ!” หรูหยู่เยียนวิ่งเข้ามากอดบิดา “ท่านยืนได้แล้ว!” “ทุกอย่าง ล้วนเป็นฝีมือของเจ้า เจ้าช่างหากลูกเขยให้พ่อได้ดีนัก” หญิงสาวหน้าแดง นางเองก็คิดไม่ถึงว่า หมอที่นางลักพาตัวมาจะช่วยรักษาบิดาของนางให้กลับมาเป็นปกติได้อีกครั้งหนึ่ง ซ้ำยังเป็นสามีที่ยอดเยี่ยมของนางด้วย “ขอเพียงท่านแม่ทัพหายเป็นปกติ ร่างกายแข็งแรง ต่อให้ลำบากยิ่งกว่านี้ข้าว่าท่านขุนพลก็เต็มใจขอรับ” ฉางตงรีบเอ่ย “ข้ารู้ เสี่ยวหยู่เยียนเป็นเด็กดีเสมอมา” “ท่านอย่าคิดมากเลย ท่านพ่อ ข้าสมควรทำแล้ว” หรูหยู

หรูหยู่เยียนถูกสามีจูบลงโทษจนริมฝีปากล่างเจ่อ “เดี๋ยวก่อน! ท่านพี่ นี่ยังกลางวันอยู่นะ ข้ายังต้องไปดูแลทหารในค่ายอีก” ฮัวชวินใช้ปลายนิ้วชี้ลูบริมฝีปากภรรยาพลางยิ้มเจ้าเล่ห์“แค่นี้ก็แล้วกัน คืนนี้เราค่อยมาต่อ” ขุนพลหญิงยกกำปั้นทุบต้นแขนสามีเบาๆ “ท่านมันลามกนัก!” “เจ้าชอบแบบนี้นี่นา ทำทีไรก็ไม่เห็นปฏิเสธข้าสักครั้ง” ฮัวชวินสัพยอก “พอได้แล้ว! ข้าต้องรีบไปดูว่าเกิดอันใดขึ้นข้างนอก นไม่ได้ยินหรือเสียงโห่ร้องนั่น เซียงจวิ้นน่าจะกลับมาแล้ว” เซียงจวิ้นพาทหารส่วนหนึ่งออกไปหาซื้อเสบียง ขากลับทหารผู้หนึ่งได้ยินเสียงม้าร้องอยู่ในป่า จึงได้ขออนุญาตนายกองเซียงเข้าไปตรวจดู ไม่นานนักก็ออกมารายงาน “นายกองเซียง ในป่านั่นมีม้ากับรถม้าถูกทิ้งเอาไว้ขอรับ เจ้าม้าตัวนั้นกำลังตกใจงูมันก็เลยร้องเสียงดัง แต่ตอนนี้มันเตะงูกระเด็นไปแล้ว” เซียงจวิ้นตื่นตระหนก “ไม่ได้การ! มีม้ากับรถม้าถูกทิ้งไว้ มิใช่ว่า...มีคนมาดูลาดเลาแถวนี้ เรารีบกลับค่ายเร็วเข้า” คนในค่ายม้าแดงที่เห็นขบวนขนเสบียงกลับมาก็พากันโห่ร้องต้อนรับด้วยความยินดี ฉางตงวิ่งออ

เสี่ยวฝานอดไม่ไหวลอบเม้มปากแล้วเอ่ยถาม “ท่านขุนพลรู้จักคนผู้นี้หรือขอรับ” “อืม! นี่คือคุณหนูจวนรองแม่ทัพ ซ่งซิงอี คู่หมั้นของมู่อันอย่างไรเล่า” “หืม...” เสี่ยวฝานผงะ ซ่งซิงอีเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นหรูหยู่เยียนก็เบิกตากว้าง “ขุนพลหรู! เป็นท่านจริงๆ ด้วย ในที่สุดก็หาท่านพบ ช่วยข้าขึ้นไปที” “รอสักครู่! เดี๋ยวฉางตงจะช่วยท่านขึ้นมาเอง” ขุนพลหญิงมองดูหญิงสาวสองคนที่สวมชุดบุรุษแล้วก็เริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะตามมา ซ่งซิงอีมีผู้ติดตามหญิงที่พอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง เห็นทีครานี้นางคงกำลังตามหามู่อัน ‘ไม่ไปหาความวุ่นวาย ความวุ่นวายก็มาหา ซ่งซิงอีผู้นี้เอาแต่ใจนัก เห็นทีค่ายของข้าคงถึงคราววุ่นวาย’ ฉางตงไปตัดเถาวัลย์มาแล้วมัดกับต้นไม้ที่อยู่ห่างหลุมไปพอประมาณ จากนั้นก็หย่อนปลายเถาวัลย์ลงไปในหลุม พร้อมกับตะโกนลงไป “คุณหนู ท่านใช้ปลายเถาวัลย์มัดเอวเอาไว้ ข้าจะดึงท่านขึ้นมา” ซ่งซิงอีหันไปหาผู้ติดตามที่นั่งอยู่ข้างๆ “เจ้าไหวหรือไม่ ข้าจะให้เขาดึงเจ้าขึ้นไปก่อนก็แล้วกัน” “คุณหนู ข้าต้องดูแลความปลอดภัยของท่าน

บาดแผลของซ่งเหยาหายปวดแล้ว แต่น่าแปลกที่นางยังรู้สึกว่าขาหนักอยู่เช่นเดิม ไม่อาจจะลุกขึ้นเดินเหินได้อย่างเป็นปกติ เสี่ยวฝานตัดกิ่งไม้มาทำเป็นไม้เท้าให้กับนาง พอจะได้ใช้พยุงตัวลุกเดินไปดูรอบๆ “เจ้าอย่าได้เดินเพ่นพ่าน เวรยามที่นี่เข้มงวดนัก ยิ่งยามนี้ได้ยินว่าท่านแม่ทัพออกไปจัดการกับทหารสอดแนมของศัตรู หากเจ้าเดินมั่วระวังจะถูกสงสัย” “บ้าสิ! ข้าใช่ที่ไหนกัน ข้าเป็นผู้ติดตามคุณหนู ท่านขุนพลก็รู้จักข้า” เสี่ยวฝานหรี่ตามองซ่งเหยา “เจ้าแน่ใจหรือ ข้าได้ยินว่าในค่ายนี้กฎทหารเข้มงวดนัก หากเจ้าถูกจับไปโบย คุณหนูของเจ้าก็คงจะช่วยไม่ได้” ซ่งเหยาหุบปากฉับ นางเองก็อาศัยอยู่ในจวนรองแม่ทัพ รู้ดีกว่ากฎของกองทัพไม่อาจฝ่าฝืน เสี่ยวฝานออกไปหาอาหารมาให้ซ่งซิงอีกับซ่งเหยารับประทาน ซ่งซิงอีได้ยินสิ่งที่เสี่ยวฝานพูดก็ไม่กล้าออกไปวุ่นวายด้านนอก อีกอย่างนางก็อยู่รอให้ฮัวชวินมาดูอาการของซ่งเหยาอยู่ทุกวันจึงไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอก “คุณหนูซ่ง ท่านมารับประทานอาหารเถิดขอรับ ยามนี้คนข้างนอกล้วนกำลังวุ่นวาย ไม่มีผู้ใดว่างดูแลพวกท่าน นอกจากข้าน้อยแล้ว”

เจียงจางได้ยินว่าทหารของตนจู่ๆ ก็หายไปในป่าใบหน้าของเขาก็ตึงเครียด “ระวังตัว! บางทีค่ายกลในป่านี้อาจจะอันตรายกว่าที่พวกเรารู้” เหล่าหานกับเหล่าหลี่ทหารจากทัพสกุลเซิ่งขยับเข้าไปใกล้เจียงจาง“นายกอง ข้าว่าอาจจะเป็นฝีมือของคนมากกว่า” เหล่าหานมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง “นี่พวกเจ้า! อย่าหันหลังออกจากกลุ่ม จะไปถ่ายหนักถ่ายเบาต้องมีเพื่อนไปด้วย”ทหารราวสามสิบคนพากันตื่นตัว พวกเขานับดูแล้ว คนในกลุ่มหายตัวไปสิบกว่าคนแล้ว พลันร่างหนึ่งที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้น “นายท่านเจียง!” เสียงเรียกนั้น ทำให้ทหารสกุลเซิ่งทั้งกลุ่มหันขวับไปตามเสียงเรียก เจียงจางเห็นแล้วก็ตะลึง พวกเขาตามหาคนผู้นี้มาพักหนึ่งกลับไม่พบ จู่ๆ เจอตัวคนที่ชายป่า บางทีนี่อาจจะไม่ใช่คนจริงๆ “ไม่จริง! ข้าว่านั่นไม่ใช่เขาแน่ๆ” น้ำเสียงของเจียงจางเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง ทว่าเหล่าหานที่มีใจรักชอบในบุรุษ เดิมก็ชอบพอในตัวเสี่ยวฝาน ครั้นมองเห็นบ่าวรับใช้ที่ตนคะนึงหาก็ทะเล่อทะล่าเดินออกจากกลุ่มไปยืนข้างหน้า “เสี่ยวฝาน! เป็นเจ้าจริงๆ หรือ” “เป็นข้าน้อยเองขอรับ นายท่านห