คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 3(จบ)

“พวกเจ้าเป็นใคร เหตุใดต้องตามข้ามา ” “ไม่ต้องถาม! ตามพวกข้าไปเสียดีๆ” ฮัวชวินถอยหลังกรูดจนหลังไปชิดกำแพง เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้าที่สะพายเอาไว้ ค่อยๆ ลูบลวดลายบนขวดกระเบื้องเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองจะหยิบยาไม่ผิด ปลายนิ้วของชายหนุ่มสะกิดจุกปิดปากขวดออกแล้วหันไปต่อล้อต่อเถียงเพื่อหันเหความสนใจ “หากอยากให้ข้าตามเจ้าไปแต่โดยดีก็ควรจะบอกข้าสิ” บุรุษที่ถือดาบอยู่ทางซ้ายหันไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ลูกพี่! ข้าบอกแล้วว่ารีบจับตัวไม่ต้องถามไถ่ เห็นหรือไม่ว่าเป็นเรื่องเสียเวลา” ฟุ่บ! ฟั่บ! ควันที่ขาวคละคลุ้งอยู่ตรงหน้า คนถือดาบที่อยู่ใกล้ที่สุดสองคนหน้าหงายสิ้นสติล้มลงไป ส่วนสามคนด้านหลังที่ยังไม่ทันระวังตัวก็ถูกหมอหนุ่มซัดฝุ่นสีขาวจากขวดกระเบื้องเล็กๆ เข้าใส่จนล้มลงไป "พวกเจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว ฉายาหมออันดับหนึ่งแห่งค่ายพยัคฆ์ไฟไม่ได้มาเพราะฟ้าประทานหรอกนะ ข้าอุตสาหะพากเพียรเรียนรู้เรื่องสมุนไพรและการปรุงยาอยู่นับสิบปี คิดจะมาจับข้าง่ายๆ ได้อย่างไร” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวขาวผ่องใบหน้าผุดผาดในชุดผ้าไหมสีขาวป

“ข้ากินข้าวแล้ว จะอาบน้ำต่อ เจ้าให้คนเตรียมน้ำอาบให้ข้าที” ท่านหมอหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับอยู่ในเรือนตน เสี่ยวไป๋ค้อมศีรษะรับคำ ในใจก็นึกชื่นชมท่านหมอผู้นี้ที่มิได้หวาดกลัวการตกมาอยู่ในค่ายแห่งนี้เลยสักนิด บ่าวรับใช้ออกจากเรือนรับรองสำหรับแขกพิเศษไปสั่งให้บ่าวทำงานหนักทำการต้มน้ำ จากนั้นก็ไปรายงานให้กับนายน้อยของตนได้ทราบ หรูหยู่เยียนฟังแล้วก็พยักหน้ารับ นางยกยิ้มมุมปาก “หมอเทวดาฮัวผู้นี้แปลกคนดีจริง เป็นผู้อื่นรู้ว่าตนถูกลักพาตัว ย่อมต้องระมัดระวังตัว แต่เขากลับมิได้มีท่าทางเช่นนั้นเลย กระทั่งการพูดคุยกับข้าก็เป็นไปอย่างปกติ” บุรุษหนึ่งในเจ็ดผู้ติดตามหรูหยู่เยียนยิ้มน้อยๆ “บางทีหมอฮัวอาจจะชินกับการถูกลักพาตัวแล้วกระมัง ข้าได้ยินว่าเขาถูกลักพาตัวไปรักษาคนอยู่บ่อยๆ” “ก็ดี เสี่ยวไป๋ เจ้าดูแลเขาให้ดีเล่า นี่ก็เย็นมากแล้ว พรุ่งนี้ ข้าจะได้พาเขาไปพบท่านพ่อ” หญิงสาวสั่งแล้วก็กลับไปพักผ่อนที่เรือนพักของตน “เจ้าตื่นได้แล้ว หมอฮัวยามนี้สายมากแล้ว ข้าพาเจ้ามาเพื่อรักษาคน มิใช่ให้มานอนพักผ่อน” เสียงที่ดังอยู่เหนือศีรษะ

“คน!” หญิงสาวขมวดคิ้ว ในใจนางไพล่คิดไปว่าเขา คิดจะกำลังคน เรื่องฆ่าฟันสำหรับนางนั้นถือเป็นเรื่องธรรมดา ทว่านางมิเคยฆ่าผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้ทำร้ายตนเองก่อน หากว่าเขาคิดจะให้นางไปแก้แค้นแทนเล่า จะทำเช่นไร “ว่ามาเถิด เจ้าต้องการให้ข้าไปกำจัดผู้ใด” ชายหนุ่มส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ให้ท่านไปกำจัดคน แต่ข้าต้องการแต่งงานต่างหาก”“อ้อ! เจ้าต้องการให้ข้าไปฉุดสตรีที่พึงใจมาให้แต่งงานด้วยอย่างนั้นหรือ”“มิได้ ข้าต้องการแต่งงานกับท่านต่างหาก” ชายหนุ่มยิ้มละไม “ไอหยา!” หรูหยู่เยียนเพิ่งรู้สึกว่าใบหน้าของท่านหมอรูปงามยามนี้ดูคล้ายปีศาจจำแลงมา ริมฝีปากบางสีชมพูคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์คล้ายแสยะน้อยๆ “ท่านฟังไม่ผิด นายน้อยหรู การช่วยชีวิตบิดาของท่านในครานี้ ข้าไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทองเป็นของตอบแทน ขอเพียงท่านยอมแต่งงานเข้าหอกับข้าเท่านั้น ข้ารับปากจะทำทุกวิธีเพื่อช่วยชีวิตเขา ช่วงนี้ที่บ้านข้ารบเร้าให้ข้าแต่งงานอยู่พอดี หากเราแต่งงานกันแล้ว ข้าจะได้ให้คนไปแจ้งแก่ทางบ้าน” สายตาที่แสดงความปรารถนาอย่างแรงกล้าของฮัวชวินทำให้หรูหยู่เยียนรู้สึกว่าร่างกายของตนเองหนาวๆ ร้อน

หรูหยู่เยียนนั่งใจลอยอยู่ราวสองเค่อ ย้อนนึกถึงครั้งที่ไปเยือนหอแสงจันทร์แล้วนึกขอบคุณแม่นางนิ่งที่ทำให้นางเข้าใจวิถีระหว่างบุรุษกับสตรี ทว่าตราบจนบัดนี้ นางมัวแต่อยู่ในสมรภูมิรบพุ่ง นางจะเอาเวลาใดไปแสวงหาบุรุษที่พึงใจ นางวางจอกน้ำชาในมือลงกับโต๊ะข้างเก้าอี้ เหลือบมองท่อนแขนที่แขนเสื้อเลิกขึ้นจนเกือบถึงศอก รอยเข็มนับพันเป็นจุดดำเล็กๆ แลน่าตกใจ ‘ถ้าหากหมอฮัวเก่งจริง พิษในกายข้า เขาก็ต้องช่วยกำจัดได้ ไม่ต้องทนทรมานเช่นนี้’ แค่เพียงคิดถึงใบหน้าและช่วงอกของฮัวชวิน หรูหยู่เยียนก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา นางหันไปหยิบเอาเข็มที่วางอยู่บนห่อผ้าข้างจอกน้ำชาขึ้นมาจิ้มที่แขนตนเองอีกครั้ง คราวนี้แม้จะจิ้มถี่กว่าเดิมก็ไม่อาจลดความเจ็บปวดในกายได้ หรูหยู่เยียนวางเข็มลงแล้วกระโจนออกทางหน้าต่าง พุ่งตรงไปยังเรือนท้ายค่ายอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักนางก็มาถึงเรือนของหมอฮัว ฮัวชวินผู้มีความสามารถในการฟังเสียงความเคลื่อนไหว รู้ว่ามีคนกำลังแอบส่องตนจากข้างหน้าต่างก็ชะงักมือเล็กน้อย ครั้นนึกขึ้นมาได้ว่าค่ายนี่คือค่ายลึกลับที่ไม่อาจจะมีคนเข้ามาถึงได้ ชายหนุ่มผ่อนคลาย

รอจนเสียงฝีเท้าเงียบลง หรูหยู่เยียนก็กระโจนออกทางหน้าต่างแล้วตรงไปยังเรือนท้ายค่ายหรูหยู่เยียนรู้สึกสบายใจที่ฉางตงไม่ได้มาลาดตระเวนละแวกนี้ คนผู้นั้นสายตาว่องไว อาจจะสังเกตเห็นว่านางมาด้อมๆ มองๆ อยู่แถวนี้เมื่อนางไปเคาะที่หน้าต่าง ฮัวชวินก็รีบผลักบานหนึ่งออกมา เขายิ้มให้นางอย่างอบอุ่น“น้องหญิง เข้ามาเถิด ข้าไล่เสี่ยวไป๋ไปนานแล้ว”เพียงได้เห็นหน้าและได้ยินเสียงของฮัวชวิน หรูหยู่เยียนก็ราวร่างกายล่องลอยไปตามที่เขาบอก นางปล่อยให้คนรูปงามขยับมาใกล้และลูบไล้ลำคอของนางอย่างหลงใหล ก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ ที่หลังใบหู ผิวหน้าของขุนพลหญิงร้อนระอุราวกำลังจะปริแตก“น้องหญิง แค่ข้าสัมผัสนิดๆ หน่อยๆ เจ้าก็หน้าแดงคอแดงไปหมดแล้ว ซ้ำยัง...” สายตาของหมอเลวผู้นั้นก้มลงต่ำไปมองหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงของนาง“อ๊ะ!” สองมือของหรูหยู่เยียนรีบบังทรวงอกของตน“เจ้าเองก็ปรารถนาในตัวข้า และข้าเองก็ต้องการในตัวเจ้า เรารีบมารักษาพิษกันเถอะ” เขาพูดพลางช้อนร่างของนางขึ้นและตรงไปยังเตียงนอนภายในม่านมุ้งนั้น ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงหอบกระเส่าคล้ายคนกำลังขาดใจอยู่พักหนึ่ง ไม่นานนักก็เริ่มใหม่ วนเวียนไปเช่น