Hinaplos ni Alejandro ang kanyang pisngi, at sa unang pagkakataon, nakita niya ang isang matamis at totoong ngiti mula sa lalaki.“Oo, Andrea. Noon pa lang, nang makita kita sa simbahan, alam kong may kakaiba sa’yo. Malaya kang mag-isip, lumaban, at mangarap. Hindi tulad ng iba, hindi mo tinatanggap lang basta ang kapalarang inilaan sa’yo—at doon pa lang, hinangaan na kita.”Napayuko si Andrea, pilit tinatago ang ngiti. Hindi niya alam kung epekto lang ba ito ng malamig na hangin, pero parang may kung anong mainit na dumadaloy sa kanyang puso.“A-Alejandro…” mahinang sambit niya.Hinawakan muli ni Alejandro ang kanyang kamay, marahan, puno ng pangako. “Andrea, wala akong intensyong pilitin ka. Pero kung may isang bagay na gusto kong malaman mo… ito ‘yon—ako na ang bahala sa’yo. Kung papayag ka, sisiguraduhin kong hindi ka na magiging bihag ng mundong ‘to. Kasama kita sa ano mang desisyon mo.”Napatitig si Andrea sa matamis na mga mata ni Alejandro. At sa gabing iyon, sa ilalim ng mali
Dernière mise à jour : 2026-08-31 Read More