Semua Bab THE BILLIONAIRE'S SECOND TASTE OF LUST: Bab 1 - Bab 10

“Ginabi ka na ng uwi, ah?” sambit ko nang bumukas ang pintuan ng living room at pasuray-suray na pumasok si Daveron. “T-Teka, lasing ka ba?” sunod kong tanong.Hindi ito sumagot at sa halip ay diretso itong tumungo sa akin at kaagad akong niyakap at siniil ng halik. Hindi ito ang unang beses na may nangyari sa amin, pero sa loob ng tatlong taon ay ngayon lang siya mas naging wild.Baka dahil sa sobrang kalasingan?Halos hindi ko na namalayan na dinala niya na pala ako sa kuwarto namin at doon ay hubo’t hubad na ako. Hindi ko maintindihan kung bakit mainit din ang aking pakiramdam at gustong-gusto ko ang bawat haplos at halik niya sa akin.“Hmm…” mahinang ung0l ko nang kagatin niya ang balikat ko bago ipasok ang sandata niya.“Fvck! You’re so fvcking tight, love…” ung0l ni Daveron na siyang nagpatindig balahibo sa akin.This is the first time na tinawag niya akong “love” and it felt nice.Lalo akong ginanahan at sa bawat indayog niya at baon na baon. Ramdam na ramdam ko ang bawat pag-u

Matapos akong iwan ni Daveron sa gabing dapat sana ay isa sa mga pinakamasayang araw namin bilang mag-asawa, ilang minuto akong nanatiling nakatayo sa harap ng pintuan habang nakatitig sa direksyong tinahak ng kotse niya. Para akong naghihintay ng isang himala na baka bigla siyang bumalik, bumaba ng kotse, at sabihin na mas pinili niyang manatili sa akin kaysa sa anumang dahilan kung bakit siya umalis. Pero lumipas ang mga segundo, minuto, at oras, at ang tanging bumati sa akin ay ang katahimikan ng bahay na dapat sana ay puno ng saya ngayong gabi.Dahan-dahan akong bumalik sa sala at naupo sa harap ng mesa kung saan maingat kong inayos ang aming anniversary dinner. Nandoon pa rin ang paborito niyang pagkain, ang cake na pinili ko dahil alam kong gusto niya ang lasa nito, at ang maliit na regalo na ilang araw kong pinag-isipan. Sa loob noon ay ang unang ultrasound picture ng anak namin. Ang munting biyayang gusto kong ibigay sa kaniya bilang sorpresa.Hindi ko mapigilang mapangiti hab

FIVE YEARS LATERLimang taon mula nang tuluyan kong iwan ang buhay na akala ko ay magiging akin habang buhay. Limang taon mula nang hawakan ko ang huling piraso ng lakas ko at piliing umalis sa taong minahal ko nang higit pa sa sarili ko. Noong araw na iyon, dala ko ang sakit, ang pagkabigo, at isang munting buhay na hindi ko kailanman pinagsisihan. Akala ko noon, sa pagkawala ni Daveron ay mawawala rin ang kalahati ng pagkatao ko. Akala ko hindi ko kayang mabuhay nang wala siya dahil sa loob ng tatlong taon, siya ang naging sentro ng mundo ko. Siya ang dahilan ng mga ngiti ko, siya ang taong hinihintay kong umuwi, at siya rin ang taong hindi ko inakalang magiging dahilan ng pinakamalaking sakit na mararanasan ko.Pero mali ako.Dahil hindi pala katapusan ang pagkawala ng isang tao. Minsan, iyon pa ang simula para matagpuan mo ang sarili mong matagal mo nang nakalimutan habang minamahal ang ibang tao.Hindi naging madali ang limang taon na lumipas. May mga gabing tahimik akong umiiyak

Pagkatapos ng meeting, isa-isang nagsialisan ang mga executives at investors mula sa conference room. Naroon pa rin ang ingay ng mga pag-uusap, tunog ng mga upuang itinutulak pabalik sa mesa, at mga pagbati tungkol sa matagumpay na negosasyon.Ngunit para kay Daveron, tila wala siyang naririnig.Tahimik siyang nakaupo sa kaniyang puwesto habang nakatitig sa saradong pinto ng conference room.Kanina pa umalis si Kristine. Hindi man lang ito nagpaalam. Hindi man lang lumingon.Mariing napakuyom si Daveron sa kaniyang kamao. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang naging reaksyon ni Kristine mula nang magkita sila.Limang taon.Limang mahabang taon.At sa loob ng limang taong iyon, hindi niya alam kung ilang beses niyang sinubukang hanapin ang babae. Ilang beses niyang tinanong ang sarili kung bakit ito nawala nang walang paliwanag.Kung bakit bigla na lamang siyang iniwan. Kung bakit hindi man lang siya binigyan ng pagkakataong marinig ang dahilan.Ngunit nang muli niya itong maki

Nang makaalis si Kristine ay halos sapo pa niya ang kaniyang dibdib habang bumababa ang elevator na sinasakyan niya. Hindi pa rin humuhupa ang mabilis na pagtibok ng puso niya. Pakiramdam niya ay ano mang sandali ay bibigay ang mga tuhod niya sa sobrang tensiyon.Nanginginig ang mga kamay niyang binuksan ang sketchbook ni Kreivor. Paulit-ulit niyang binalikan ang bawat pahina, para makita ang drawing ni Kreivor na kamukha ni Daveron.Pero wala doon ang drawing na kamukha ni Daveron.Napakunot ang noo niya. “Saan napunta ‘yon?” mahina niyang bulong habang mabilis na kinakapa ang bawat pahina.Doon lamang niya napansin ang dalawang manipis na hibla ng papel na nakasabit pa sa spiral binding.Nanlaki ang mga mata niya. May dalawang pahinang maingat na pinunit.“Daveron…” halos mawalan siya ng boses. “Daveron took it?!”Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.“Hindi… Hindi puwedeng mangyari iyon.”Mahigpit niyang niyakap ang sketchbook habang pilit na pinapakalma ang sarili.“Calm down