Library

Search

Home / Romance / MY TINY MATCHMAKERS / Chapter 11 - Chapter 20

All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 11 - Chapter 20

69 Chapters

CHAPTER 11

Winona's POV Hindi ko alam kung bakit, pero parang kusang bumagal ang lahat sa loob ng function hall. Maging ang mahinang usapan ng mga bisita ay unti-unting humina. Napatingin ako sa paligid. Halos lahat ng empleyado ay napalingon sa iisang direksyon. Sinundan ko ang mga mata nila, nakatingin sila lahat sa entrance, at doon ko siya nakita.Si Rafael Villarreal, naka-black suit siya na walang kahit anong palamuti maliban sa isang mamahaling relo sa kanyang pulsuhan.Bukod sa kaguwapuhan, simple lang siya, pero sapat para maagaw ang buong silid. Hindi siya ngumingiti. Hindi rin siya mukhang interesado sa atensyong nakukuha niya. Naglakad lang siya papasok na parang natural na sa kanya ang ganitong klaseng eksena. At marahil nga ay natural na iyon para sa kanya. Isa-isa siyang binati ng mga executives. May ilang nakipagkamay. May ilang yumuko pa nang bahagya bilang paggalang. At sa buong oras na iyon, kalmado lang siya. Composed and aluntouchable. Para bang may sariling mundo na hin

CHAPTER 12

Winona's POV Hindi ko alam kung bakit pero matapos ang maikling pag-uusap namin ni Rafael Villarreal, hindi na ako mapakali. Tahimik akong bumalik sa mesa habang pilit na kinukumbinsi ang sarili kong kalimutan ang nangyari. Isang simpleng welcome lang iyon. Wala nang iba, pero nakakainis dahil paulit-ulit pa ring nagre-replay sa isip ko ang bahagyang paggalaw ng sulok ng labi niya. Bakit kasi ang guwapo niya. Pakiramdam ko tuloy nanalo ako ng Olympic medal dahil lang halos ngumiti ang CEO. Focus, Winona. Napailing ako bago humigop ng juice. Maya-maya pa ay nagsimulang humina ang ilaw sa loob ng function hall. Unti-unting natahimik ang mga bisita. Lahat ng mata ay napunta sa maliit na stage sa harapan. At ilang segundo lang ang lumipas, naglakad si Rafael Villareal patungo roon. Walang dramatic entrance. Walang mahabang introduction pero sa sandaling tumayo siya sa gitna ng entablado, kusang natahimik ang buong silid. This was what true power looked like. You didn't hav

CHAPTER 13

Winona’s POV Matapos ang maliit na insidente sa wine spill, unti-unting bumalik sa normal ang daloy ng programa. Nagpatuloy ang usapan ng mga dumalo sa dinner party na iyon. Nagpatuloy ang networking, at nagpatuloy rin ako sa pag-iwas sa CEO. Hindi naman sa takot ako. Well... Konting takot lang. Okay, maraming takot. Hindi ko kasi maintindihan kung bakit nakakakaba ang presensya ng guwapong boss ko. Tahimik akong nakatayo malapit sa dessert station habang umiinom ng tubig. Kung tutuusin, pwede na akong umuwi. Nagpakita na ako ng mukha, nakisalamuha na rin ako. At wala naman sigurong attendance sheet para sa mga bagong empleyado. Siguro makakauwi na ako, inubos ko muna ang tubig sa baso, at nang maglalakad na ako para maisakatuparan ang plano kong tahimik na paglisan nakarinig ako ng tinig. “Ms. Sanchez.” Napapikit ako. Bakit ba ganito? Parang kapag naririnig ko ang boses na iyon, awtomatik na tumataas ang blood pressure ko. Dahan-dahan akong lumingon, at gaya ng inaasa

CHAPTER 14

Winona's POV Pasalampak akong naupo sa mahabang sofa pagkapasok na pagkapasok ko sa condo. Pakiramdam ko hindi pa man ako nagsisimula sa trabaho ko, sumasakit na agad ang ulo ko. Napapikit ako habang inaalala ang assignment na ibinigay ng bago kong boss. Ang damuho pero napakaguwapo kong boss. Hindi ko alam kung malaki ba ang tiwala niya sa akin o gusto niya lang subukan kung hanggang saan ang pasensya ko. Three hundred VIP guests, representatives from five countries, international investors, and a team of only three people. The more I thought about it, the more it sounded less like a corporate summit and more like a professionally organized suicide mission. "Mommy!" Napamulat ako nang marinig ang boses ng kambal. Tumigil ang dalawa sa paglalaro at sabay na tumakbo palapit sa akin. "How was the dinner party?" tanong ni Bea. "It's fine," sagot ko habang itinuturo ang coffee table. "Nandoon ang pasalubong ko. Tulad ng promise ni Mommy." Agad na nagningning ang mga mata n

CHAPTER 15

Winona's POV Kinabukasan, gaya ng inaasahan, maaga kaming nagising ng kambal. Excited na excited sina Bea at Brix habang naghahanda. "Mommy, may school na ba kami?" tanong ni Bea. "Technically, daycare pa lang." sagot ko. "Yay! Gusto ko na magkaroon ng maraming friends." Napangiti na lamang ako habang inaayos ang buhok ni Bea. Makalipas ang halos isang oras, nakarating kami sa daycare center na napili ko kahapon. Agad kong nagustuhan ang lugar. Hindi ito kasing laki ng mga mamahaling international schools, pero malinis at maayos ang buong pasilidad. May maliit na playground sa harapan na may makukulay na slide at swings. Napapalibutan din ito ng mga halaman at bulaklak na nagbibigay ng masayang pakiramdam sa paligid. Malalaki ang mga bintana ng classrooms kaya maliwanag ang loob. Sa mga dingding naman ay nakadikit ang iba't ibang artwork at drawings ng mga bata. Lalo akong nakahinga nang maluwag nang ipaliwanag ng administrator ang kanilang schedule. Mula alas-otso ng um

CHAPTER 16

Rafael's POV "El, are you joining the bet?" Naputol ang pagkalunod ko sa sariling isip nang marinig ko ang boses ni Sage. Bahagya akong nag-angat ng tingin mula sa hawak kong whiskey. Naroon kami ngayon sa rooftop bar ni Maximus sa gitna ng Makati. As usual, it was our weekly gathering, a rare escape from board meetings, business negotiations, and family obligations. Most importantly, there were no daughters of influential families waiting to be introduced to us in the name of yet another beneficial alliance. Kami ang Elite Seven, iyon ang tawag sa amin ng media. A group of young billionaires, heirs, and business tycoons who somehow became the favorite topic of society pages and gossip magazines. Nakakatawa kung iisipin, pero sa kasamaang-palad, totoo. Karamihan sa amin ay tagapagmana ng malalaking business empires sa bansa. Ang iba naman ay self-made billionaires na nagsimula sa wala at nagtayo ng sariling pangalan. Si Maximus Stravezki ang hari ng entertainment indus

CHAPTER 17

Winona's POV Unang araw ko sa Villarreal Holdings Corporation at unang araw rin ng kambal sa daycare school. Dahil ayokong ma-late sa trabaho, maaga kaming umalis ng condo. Halos kakasilay pa lang ng araw nang makasakay kami sa taxi. Sa buong biyahe, hindi mapakali sina Bea at Brix. Panay ang tanong ng mga ito, at panay ang kwento. Napapangiti na lamang ako habang pinagmamasdan sila. Kung tutuusin, ako ang dapat kinakabahan ngayon dahil sa bago kong trabaho, bago ang environment, ang mga katrabaho at ang boss, pero mukhang mas excited pa ang dalawang ito kaysa sa akin. Nang huminto ang taxi sa harap ng daycare school, agad na bumukas ang pinto. "Mommy! We're here!" Excited na bumaba ang kambal. "Hey, careful," mabilis kong paalala habang bumababa rin ako. "Sa tabi lang kayo. Huwag kayong tatakbo." "Yes, Mommy!" sabay nilang sagot. Bitbit nila ang bago nilang school bags habang hawak naman ang kani-kanilang water bottles. Halatang-halata ang excitement sa mga mukha ni

CHAPTER 18

Winona's POV "Good morning." Isang malalim ngunit malamig na tono ang umagaw sa kanilang atensyon. Tumahimik ang buong opisina. Agad namang nagtuwid ng upo sina Ana at Ron. Napalingon ako sa pintuan at doon ko nakita si Rafael Villarreal. Nakasuot ng black suit, impeccably dressed as always. Nanatiling malamig at walang mabasang emosyon ang kanyang mukha, ngunit gaya ng dati, may kakaiba sa kanyang presensya, parang kusang tumitigil ang paligid sa tuwing pumapasok siya sa isang silid, at lahat ng atensyon ay awtomatikong napupunta sa kanya. "Conference room. Five minutes." Iyon lang ang sinabi niya bago muling umalis. Tahimik ang buong silid pagkasara ng pinto ay napabuntong-hininga si Ron. "See?" "What?" tanong ko. Tumingin siya sa akin. "That's the face of a man who's about to give us ten times more work." sabi niya. Lihim ko siyang sinang ayunan. Kung may isang bagay akong natutunan sa loob ng limang taon bilang event manager, iyon ay ang katotohanang walang

CHAPTER 19

Rafael's POV Nagsimula akong magsisi sa desisyon ko, hindi dahil sa summit, hindi rin dahil sa budget at lalong hindi dahil sa investors kundi dahil kay Winona Sanchez. Tatlong araw pa lamang siyang nagtatrabaho sa Villarreal Holdings. Tatlong araw, at pakiramdam ko ay sampung taon na siyang bahagi ng kumpanya. "Sir." Napatingin ako kay Claire. Nasa harapan ko ang schedule para sa Investors Summit. Muli, dahil sa ikatlong pagkakataon ngayong araw, may binago na naman dito. "Another revision?" tanong ko. Tumango ang secretary ko. "From Ms. Sanchez." Kinuha ko ang tablet, at habang binabasa ko ang report, bahagyang naningkit ang mga mata ko. 'Interesting. Napaka-interesting.' Sa loob lamang ng tatlong araw, nagawa niyang ayusin ang mga problemang ilang linggo nang hindi maresolba ng ibang departments. Three suppliers replaced. Two venue contracts renegotiated. One logistics issue solved. At higit sa lahat, nabawasan niya ng halos labinlimang porsyento ang projected

CHAPTER 20

Winona's POV Isang linggo pa lang akong nagtatrabaho sa Villarreal Holdings, pero pakiramdam ko isang buong buwan na ang dumaan. Hindi dahil mabagal ang oras kundi dahil lahat ng bagay dito sa kumpanya ay mabilis. Mabilis mag-isip ang tao, mabilis magdesisyon, mabilis magalit at higit sa lahat, mabilis makakita ng mali. “Ms. Sanchez.” Napalingon ako sa boses ni Ana, kasama ko siya sa conference room habang inaayos namin ang final layout ng summit. “Supplier confirmed na for lighting setup,” sabi niya habang binabasa ang tablet. “Good,” sagot ko. “Pero paki double-check mo pa rin. Ayokong ma-surprise na biglang may blackout sa gitna ng CEO speech.” Tumango siya. “Noted.” Sa gilid ng mesa, naroon naman si Ron na halos nakasubsob na sa laptop niya. “Guys,” sabi niya, “I think I officially regret accepting this job.” “Too late,” sabay naming sagot ni Ana. Napabuntong-hininga ako pero kahit pagod na kami, hindi ko maiwasang mapangiti. We were surviving, barely… bu

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status