Library

Search

Home / Romance / MY TINY MATCHMAKERS / Chapter 31 - Chapter 40

All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 31 - Chapter 40

236 Chapters

CHAPTER 31

WINONA'S POV Nasa kalagitnaan ako ng pakikipag-usap sa isa sa mga foreign investors nang bigla kong marinig ang pamilyar na boses sa aking tabi. "Gentlemen." Agad na napunta ang atensyon ng lahat sa nagsalita. Napalingon ako at nakita ko si Rafael na nakatayo na sa tabi ko. As always, he wore that serious expression that made him seem incapable of smiling, pero ganon pa man, hindi nababawasan ang taglay niyang kaguwapuhan. Nakahinga ako ng maluwag ng dumating siya, mabilis na napunta ang usapan sa negosyo, at bago ko pa namalayan, si Rafael na ang sumasagot sa ilan sa mga tanong ng investors. Hindi ko alam kung sinadya niya iyon o hindi pero malaking tulong iyon sa akin. Dahil sa totoo lang, nagsisimula na akong mapagod sa pakikipag-socialize. Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula na ang dinner proper. Isa-isang nagtungo ang mga bisita sa kani-kanilang mesa, at doon ko napagtanto ang isang bagay. Katabi ko si Rafael. Siyempre, CEO siya at ako ang Event Manager. Normal la

CHAPTER 32

WINONA'S POV Hindi nagtagal natapos na ang dinner meeting. Nagsiuwian na ang karamihan sa mga investors ngunit bilang Event Manager, hindi pa tapos ang trabaho ko. May ilang dokumentong kailangang pirmahan. May final billing na kailangang i-review at may ilang staff na kailangan pang bigyan ng instructions para sa cleanup at post-event reports. Nang matapos ang lahat, halos alas-diyes na ng gabi. Pagod na pagod na ako. Kaya matapos magpaalam sa natitirang staff ay tuluyan na akong lumabas ng hotel. Malamig ang hangin sa labas. Tahimik na rin ang paligid kumpara kanina. Huminto ako sa gilid ng sidewalk habang naghihintay ng masasakyang taxi. Ilang sasakyan ang dumaan subalit puno ang mga ito. Napabuntong-hininga ako. Mukhang matatagalan pa ako ngunit bago pa man ako makapara ng isa pang taxi, isang itim na luxury car ang dahan-dahang huminto sa harapan ko. Napakunot-noo ako. Masyadong mamahalin ang sasakyan para maging taxi. Dahan-dahang bumaba ang salamin sa passenger side. At

CHAPTER 33

RAFAEL'S POV Nakasandal ako sa swivel chair sa loob ng aking opisina. Katatapos ko lamang repasuhin ang isang mahalagang kontrata para sa summit. Nakapatong ang magkabilang braso ko sa armrests habang walang tigil na umiikot ang fountain pen sa pagitan ng aking mga daliri. Sa harapan ko ay ang malawak na salaming dingding ng opisina. Nakataas ang blinds. Mula rito, tanaw ko ang buong lungsod. Mga sasakyang nag-uunahan sa kalsada, mga taong abalang-abala sa paglalakad, mga gusaling tila hindi natutulog. Magulo at abala, sa hindi ko maintindihang dahilan parang sumasabay ang isip ko sa kaguluhang iyon. Napabuntong-hininga ako. Sa dami ng dapat kong isipin, hindi ko maintindihan kung bakit may ilang mukhang paulit-ulit na sumisingit sa isip ko nitong mga nakaraang araw. Dalawang batang makukulit at isang babaeng pilit kong sinasabing empleyado ko lamang. Muli kong pinaikot ang fountain pen. Hanggang sa tumunog ang cellphone ko. Naputol ang pag-iisip ko. Nang tingnan ko ang screen

CHAPTER 34

RAFAEL'S POV "Wait, Uncle..." Napatingin ako kay Gavin nang magsalubong ang mga kilay nito. "Why are they calling you Daddy CEO?" Tahimik ang paligid sa loob ng ilang segundo. Maging si Sia ay napatingin din kina Bea at Brix, samantalang ang kambal na anak ni Winona ay tila walang kamalay-malay sa gulong nilikha nila. Parang normal lang sa kanila ang tawagin akong ganoon. "Because he's Daddy CEO!" Masiglang sagot ni Bea. Tumango naman si Brix na para bang iyon na ang pinakaobvious na bagay sa mundo. "Yep." segunda ni Brix, "Mommy said Daddy is far away." "At si Daddy CEO rin laging busy." dagdag ni Bea, "Kaya siya si Daddy CEO." I blinked, momentarily at a loss for words. I wasn't sure whether I should laugh or take them seriously. Beside us, Gavin and Sia wore matching expressions of confusion, clearly struggling to understand why Bea and Brix kept calling me Daddy CEO. "Pero Uncle Raf namin siya," depensa ni Gavin. "Oo nga!" sang-ayon ni Sia. Agad namang umil

CHAPTER 35

WINONA'S POV Abala ako sa pagre-review ng event proposals nang biglang umilaw ang screen ng cellphone ko. Brix Calling... Agad akong napangiti. Sa karanasan ko, kapag ang kambal ang tumatawag sa oras ng klase, may kailangan ang mga iyon. Sinagot ko ang tawag. "Hello?" "Mommy!" Masiglang boses ni Bea ang bumungad sa akin. Tila napawi ang pagod ko ng marinig ang tinig ng mga ito. "Yes, sweetheart?" "Mommy, we have a school activity today!" Agad namang sumingit si Brix. "And we need donuts!" Napatawa ako. "Need talaga?" "Yes!" "Very important!" "Extremely important!" Sabay pa silang nagsalita. Napailing na lamang ako. "Okay. I'll bring some during break time." Masayang sigaw ang narinig ko mula sa kabilang linya. "Yay!" "We love you, Mommy!" Pagkababa ng tawag ay hindi ko napigilang mapangiti. Stress reliever ko talaga ang kambal pero minsan, sila ang nagbibigay ng stress sa akin. Nang mag-break time, agad akong lumabas ng kumpanya. May

CHAPTER 36

WINONA'S POV "Bea! Brix!" Mabilis akong tumakbo kasunod ng kambal. Halos matapilok pa ako sa pagmamadali habang tinatahak nila ang maliit na pathway sa likod ng playground. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko para sabihin iyon. Siguro dala ng pagod, ng frustration, siguro dahil gusto ko nang tigilan nila ang paghahanap sa lalaking hindi ko naman kilala pero ngayong nakita ko silang umiiyak... parang ako ang nasaktan. "Bea!" Tumigil sa wakas ang anak ko malapit sa isang malaking puno. Nakatalikod siya sa akin habang umiiyak. Katabi naman niya si Brix na tahimik ding nagpupunas ng luha. Dahan-dahan akong lumapit. "Sweethearts..." Hindi sila lumingon, mas lalong kumirot ang dibdib ko. "I'm sorry." Mahina lang ang boses ko ngunit tila narinig nila iyon. Unti-unting humarap si Bea. Namumula ang mga mata niya. "Mommy..." Nanginginig ang labi niya. "Why didn't you tell us?" Para akong sinuntok sa sikmura. Hindi ko alam ang isasagot. Dahil ang totoo, hindi ko r

CHAPTER 37

WINONA'S POV Ilang araw na lamang at tuluyan nang magsisimula ang Investor Summit at dahil doon, mas lalo akong naging abala. Halos wala na akong oras para magpahinga. Mula umaga hanggang gabi, puro reports, meetings, supplier confirmations, venue inspections, at last-minute revisions ang laman ng araw ko. Nang araw na iyon ay abala ako sa pag-follow up sa ilang suppliers para sa final stage setup at security coordination nang makarinig ako ng pamilyar na mga boses mula sa labas ng opisina. "Mommy!" Agad akong napalingon. At halos malaglag ang hawak kong folder nang makita ko kung sino ang pumasok. "Brix? Bea?" Nanlaki ang mga mata ko. Mabilis akong tumayo at lumapit sa kanila. Agad akong kinabahan. Huwag naman sana, hindi na naman siguro sila tumakas. "How did you get here?" mabilis kong tanong. "Do your teachers know you're here?" Nagkatinginan ang kambal bago sabay na umiling. Lalo akong kinabahan. Ngunit bago pa ako makapagsalita ay ngumiti si Bea. "No, Dadd

CHAPTER 38

RAFAEL'S POV I wasn't sure which was more surprising, finding the two of them in my office, or realizing that the twin had actually noticed me smile. Bahagya akong napailing pagkuwa'y napabuntong hininga. I couldn't remember the last time I found myself in a situation like this, unexpected and chaotic, yet strangely not irritating. Instead, for reasons I couldn't explain, I found it amusing. "How did you two get here?" tanong ko habang inilalapag ang tasa ng kape sa mesa. Mabilis na tumayo si Bea, may malaking ngiti sa labi. "We came here ourselves." sagot niya. "Obviously." sabi ko. Bumaling ang tingin ko kay Brix. Mukhang hindi niya nagustuhan ang sagot ko. Napailing na lamang ako. Well, I usually talk in a short, direct manner, and some people misunderstand me. They often think I'm being sarcastic, even when I'm not. "Mommy said stay in her office," seryosong sabi ni Brix. "But Bea wanted to say thank you." Nangunot ang noo ko. "Thank you for what?" tanong

CHAPTER 39

RAFAEL'S POV Napatingin ako sa pinto nang may kumatok. "Come in." Makalipas ang ilang segundo, bumukas iyon at pumasok si Claire. Bahagya pa itong natigilan nang makita ang kambal na komportableng nakaupo sa sofa ng opisina ko. "Sir, the board members have finally arrived. The conference meeting is about to start." Tumango ako. "Okay. I'll be there in a few minutes." Pagkatapos ay bumaling ako sa dalawang bata. "I have a meeting. Come on, I'll walk you to your mom's office." Agad na nagliwanag ang mga mukha nila. Tumayo sila nang sabay at bago pa ako makapag-react, hinawakan na nila ang magkabila kong kamay. "Okay, let's go, Daddy CEO!" masayang sabay nilang sabi. Napatingin ako kay Claire. Napaawang ang labi nito sa gulat. Hindi ko napigilang mapailing nang bahagya. "Let's go." Paglabas namin ng opisina, agad naming tinahak ang executive hallway, at habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang mapansin ang mga empleyadong napapahinto at lihim silang napapatingin s

CHAPTER 40

TWIN's POV The conference room was quiet... too quiet for a place meant to decide the final details of tomorrow’s summit. Nakabukas ang laptops, maayos ang mga documents, at sa harap ay ang malaking whiteboard na puno ng schedules, reminders, at malalaking sulat na FINAL CHECK at NO DELAYS. Seryoso ang lahat. Except sa dalawang maliit na anino na dahan-dahang sumingit sa bahagyang nakabukas na pinto. Huminto sina Bea at Brix sa loob, sabay tingin agad sa malaking whiteboard. “Wow…” Bea whispered, eyes wide. Mas malaki pa kaysa sa classroom nila. At sa isip nila, whiteboard is drawing time. “Bea…” bulong ni Brix, hinihila ang kamay ng kapatid. “It's so big!” Bea said excitedly. Walang pag aalinlangan, tumakbo sila papunta sa harap. Kinaladkad nila ang isang chair para maabot ang board. Medyo hirap, pero nakayanan nila dahil magkatulong sila pagkatapos ay kinuha nila ang markers sa mesa. “Oooh, there's a pen!” Bea said happily, binuksan agad. “Pwede tayo mag-dr

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status