All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 71 - Chapter 80

WINONA'S POV "Are you okay, Ms. Sanchez?" Nang marinig ko ang boses ni Rafael, saka ko lamang napagtanto na kanina pa pala ako nakahawak nang mahigpit sa strap ng shoulder bag ko. Mabilis akong tumango. "Yes, sir." Mariin akong huminga, pilit pinapakalma ang sarili. Tila nang matiyak niyang maayos ako, saka lamang niya tuluyang ibinaling ang atensyon kay Jonathan. At doon ko muling nakita ang ekspresyong bihira kong masilayan sa boss ko. Malamig, matigas at nakakatakot. "Good afternoon, President Villarreal," bati ni Jonathan na may bahagyang ngisi sa labi. Hindi ito binati pabalik ni Rafael. Nanatili lamang itong nakatingin sa kanya, walang emosyon ang mukha ngunit sapat ang titig niya para maramdaman ang bigat ng presensya nito. "You seem to visit my company quite often, Mr. Reyes." Kalma ang boses niya pero alam kong may laman ang bawat salitang binitiwan niya. Bahagyang natawa si Jonathan. "Oh, perhaps no one has told you yet." Saglit itong tumingin sa akin b

WINONA'S POV "Mommy, can we visit Daddy CEO again? We miss him so much!" Napasinghap ako. Sa dami ng puwedeng itanong ng anak ko... Iyon pa talaga.Napailing ako. "Brix," mahinahon kong saway, "the company is not a place for kids. Nagtatrabaho kami roon. Busy si Sir Rafael, at busy rin si Mommy." Nakalabi si Brix. "But we won't disturb him." "Promise!" mabilis na segunda ni Bea. "We'll just sit quietly like before." Napatingin ako sa rearview mirror. Tahimik silang nakatingin kay Rafael, parehong puno ng pag-asa ang mga mata. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. "Twins..." Mahina kong tawag. "Huwag ninyong guluhin si Sir Rafael. Marami siyang trabaho." Saglit silang natahimik. Akala ko ay naiintindihan na nila pero ilang segundo lang ay muli silang nagsalita. "Then can Daddy CEO pick us up every day instead?" inosenteng tanong ni Bea. "Yes!" mabilis na dagdag ni Brix. "We miss riding with Daddy CEO." Pakiramdam ko ay gusto ko nang magtago sa ilalim ng upuan. "Bea, Brix

WINONA'S POV Tahimik kong pinagmamasdan si Rafael habang marahan niyang binubuhat si Brix. Mahimbing nang natutulog ang anak ko, nakasandal ang maliit nitong ulo sa balikat ng binata habang mahigpit pa ring yakap ang paborito nitong stuffed dinosaur. Kanina pa sana gustong umuwi ni Rafael pero ayaw siyang pauwiin ng kambal. Hanggang sa wala na akong nagawa kundi sumali na rin sa laro para lang matapos na ang negosasyon ng tatlo. Napangiti ako. Malakas talaga ang kambal sa boss ko. Kung ibang tao iyon, siguradong tumanggi na. Pero si Rafael, kahit halatang pagod mula sa maghapong trabaho, pinagbigyan pa rin ang dalawa. Maingat niyang inihiga si Brix sa kama bago kinumutan ito. Lumipat naman siya sa kabilang kama at inayos ang kumot ni Bea. Sandali niya pang pinagmasdan ang kambal bago tuluyang tumayo. Hindi ko namalayang nakangiti pala akong nakatingin sa kanya. "I'm sorry, Sir," mahina kong saad nang makalabas kami ng silid. "Ginabi ka na." Umiling siya. "It's okay." Isi

WINONA'S POV I didn't sleep well. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko. Paulit-ulit na bumabalik ang nangyari sa amin ni Rafael. Ang paraan ng pagkakahawak niya sa baywang ko. Ang paraan ng pagtitig niya sa akin at ang halik na namagitan samin. Napadiin ang yakap ko sa unan. "Oh shocks..." mahinang ungol ko. Bakit ba kasi paulit-ulit kong naaalala iyon Napasapo ako sa noo ko bago muling sumulyap sa alarm clock. 6:30 A.M. Nanlaki ang mga mata ko. "Ano?!" Karaniwan ay alas-singko pa lang ay gising na ako. Pero dahil sa kakaisip kagabi, hindi ko namalayang halos madaling-araw na pala ako nakatulog. Mabilis akong bumangon. "Mommy!" Narinig kong kumatok ang kambal sa pinto. "Mommy, are you awake?" "Y-Yes!" mabilis kong sagot. Paglabas ko ng kwarto ay nadatnan kong nakaupo na sina Bea at Brix sa dining table. Napatingin sa akin si Bea. "Mommy... Why are your cheeks so red?" Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. "H-Ha?" Lumapit pa ito at hinawakan ang noo ko. "Are you

WINONA'S POV "Ms. Sanchez." Napatingin ako sa intercom nang marinig ang boses ni Claire, ang sekretarya ni Rafael. "President Villarreal is asking you to come to his office." Bahagya akong natigilan, nag umpisa na ring bumilis ang tibok ng puso ko. Tila hindi pa ako handa na harapin siya ngayon simula ng mangyari sa amin ang halik na iyon kagabi. Hindi ko nga siya magawang tingnan kanina sa elevator. At sa totoo lang, mas mahirap palang iwasan ang binata kaysa sa inaakala ko. Huminga ako nang malalim bago tumayo. Kinalma ko ang puso ko at pinaalalahanan ang sarili na naroon ako upang magtrabaho. "I'll be there." Pagpasok ko sa presidential office, nadatnan kong nakatayo si Rafael sa harap ng conference table. Nakalatag doon ang ilang folders, blueprint ng event venue, at iba't ibang quotation mula sa suppliers. Lumingon siya sa akin. "Good morning, Ms. Sanchez." "Good morning, Sir." Saglit na nagtama ang mga mata namin. Pareho rin kaming mabilis na umiwas. Pa