All Chapters of MY TINY MATCHMAKERS: Chapter 81 - Chapter 90

TWIN BRIX POV Kinagabihan. Habang nasa banyo si mommy at naliligo, tahimik akong umupo sa maliit na study table. Binuksan ko ang laptop. Mahilig kasi akong gumawa ng drawings sa computer. May naisip akong magandang idea. Kung magpapakasal sina Mommy at Daddy CEO. Kailangan may invitation. "I wanted to help them too... maybe they'd compliment me as well.". "Wow..." Bulong ko habang nagta-type. Ginamit ko ang mga natutuhan ko sa panonood sa Youtube. Naghanap ako ng cute na border. May flowers. May hearts. Tapos nilagyan ko ng malaking title. [Wedding Invitation] Napangiti ako. Sunod kong itinype. [Daddy CEO & Mommy Nona] Mas lalo akong natuwa. "Perfect!" Nilagyan ko pa ng drawing naming apat. Ako, si Bea, si Mommy at si Daddy CEO. Masaya kaming magkakahawak ng kamay. Sa ibaba, isinulat ko. [You're invited to Mommy and Daddy CEO's wedding! Please come and celebrate with us! Love, Villarreal Family] Napakamot ako sa ulo. Paano kaya makakarating kay Daddy CE

RAFAEL'S POV "Come in." Marahan na bumukas ang pinto ng opisina ko. Pag-angat ko ng tingin, bumungad sa akin si Winona. Napakapormal pa rin niya gaya ng nakasanayan. Maayos ang pagkakatali ng mahaba niyang buhok, suot ang simpleng office attire na lalong nagbibigay-diin sa kanyang propesyonal na imahe. May yakap siyang folder sa dibdib, na para bang iyon ang nagsisilbi niyang panangga sa pagitan naming dalawa. Ngunit sa hindi ko maipaliwanag na dahilan. Hindi ang babaeng nasa harapan ko ang unang pumasok sa isip ko kundi ang Winona na nakita ko sa condo niya. Naka-oversized T-shirt, simpleng shorts, nakasuot lamang ng tsinelas habang abala sa pagluluto sa kusina. Walang kahit anong karangyaan. Walang makeup at walang bahid ng pormalidad, doon ko siya mas nakitang maganda at mas totoo. Hindi ko namalayang ilang segundo na pala akong nakatitig sa kanya. Pakiwari ko rin hindi ako magsasawang titigan siya habang buhay. "Good morning, Sir." "Good morning, Ms. Sanchez." ganting bati

WINONA'S POV "Bagay po kayo." Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ng batang babae habang palabas kami ng unang classroom. Hindi ko alam kung bakit pero hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala ang init sa pisngi ko. Palihim kong sinulyapan si Rafael. Tahimik lang siyang naglalakad sa tabi ko, kausap ang school principal tungkol sa kalagayan ng paaralan. "Marami po kaming estudyanteng hirap bumili ng school supplies, President Villarreal," paliwanag ng principal. "May ilan ding halos hindi na pumapasok dahil kailangan nilang tumulong sa kanilang mga magulang." Tumango si Rafael. "How many students are currently enrolled?" "Almost eight hundred, Sir." "And how many of them belong to low-income families?" "Higit pitumpung porsyento po." Napahinto ang binata. Sandali niyang pinagmasdan ang lumang gusali ng paaralan. May mga bitak ang ilang pader. Luma na rin ang bubong. At kahit umaga pa lamang. Mainit na sa loob ng mga silid-aralan. Tahimik niyang ibinaling ang

WINONA'S POV Katatapos lang naming kumain ng street food nang magsimulang kumidlat sa kalangitan. Napatingala ako. Kanina lang ay maaliwalas pa ang panahon, ngayon, makakapal na ulit ang maiitim na ulap. "Mukhang uulan," mahina kong sabi. Kasabay noon ay bumuhos ang malakas na ulan. Parang may nagbuhos ng isang buong dagat mula sa langit. "Whoa!" natatawang sabi ni Bea habang idinidikit ang mukha sa bintana ng sasakyan. "Ang lakas!" Napailing na lang ako. "Buti na lang nakasakay na tayo." sabi ko. Tahimik na nagmamaneho si Rafael, ngunit napansin kong bahagya siyang napangiti habang pinakikinggan ang walang tigil na kwentuhan ng kambal. "Daddy CEO!" tawag ni Brix mula sa likuran. "Hmm?" "Who do you think will win?" "In what?" "Me or the rain." Napatawa si Rafael. "I don't think you can beat the rain." Brix crossed his arms. "I can." "Oh?" "I'll just stay inside." Napahalakhak kaming lahat. Pagdating namin sa condominium ay hindi pa rin humuhup

WINONA'S POV Mahigit alas-onse na ng gabi nang tuluyan kaming magdesisyong magpahinga. Hindi pa rin tumitigil ang ulan sa labas. Bagama't humina na ang buhos nito, paminsan-minsan pa rin ang pagkidlat at pagkulog. Halatang hindi pa ligtas bumiyahe sa ganitong oras. Tinulungan ko munang buhatin ang kambal papasok sa silid. Nauna kong inihiga si Bea kasunod si Brix. Pareho silang mahimbing na natutulog na tila ba hindi sila ang kaninang halos hindi mapakali sa pakikinig ng mga nakakatakot kong kuwento. Napangiti ako. Marahan kong kinumutan ang dalawa bago pinatay ang bedside lamp na pinapagana ng rechargeable battery. Paglabas ko ng silid. Naabutan kong inaayos ni Rafael ang kumot sa sofa. "Sir, sigurado ba kayong okay lang kayo rito?" tanong ko. Ngumiti siya. "I've slept in worse places during business trips." Napailing ako. "Still... I'm sorry." "It's fine." Sandali siyang tumigil bago tumingin sa akin. "Besides I feel... comfortable here." Hindi ko alam kung