บททั้งหมดของ Mr. Pogi is my Boss Daddy!: บทที่ 21 - บทที่ 30

Aella's POV Kung may isang bagay man na natutunan ko nitong mga nakaraang linggo, ’yun ay ang katotohanang marami palang layer ang pagkatao ni Zion Monteverde. Akala ko noong una, isa lang siyang tipikal na bilyonaryo na walang alam gawin kundi magsuot ng mamahaling suit, mag-utos sa mga seryosong board meeting, at magsungit sa mga tenants. Pero dahan-dahan, parang may nagbabaklas sa mga pader niya sa harap ko. Alas-onse na ng gabi. Katatapos ko lang mag-asikaso ng mga bayarin sa kuryente at tubig online habang mahimbing na ang tulog ni Luna sa kwarto. Medyo sumasakit ang likod ko kaya nagpasya akong lumabas muna sa maliit na beranda ng Unit B para magpahangin. Malamig ang gabi at napakatahimik ng buong compound. Habang nakasandal ako sa pasamano, may napansin akong anino sa likod ng malaking tangke ng tubig, malapit sa may basurahan sa dulo ng compound. Medyo madilim sa pwestong ’yun kaya kinabahan ako bigla. Sino ’yun? Magnanakaw ba? Kumuha ako ng walis tambo sa gilid at dahan-da

Aella's POV “Focus, Aella. Focus. Data entry lang ’to, hindi calculus. Kaya mo ’to.” Paulit-ulit kong binubulong sa sarili ko ang mga salitang ’yan habang nakatitig sa monitor ng laptop ko dito sa loob ng Unit B. Alas-tres na ng hapon, at si Luna naman ay mahimbing na natutulog para sa kaniyang afternoon nap. Ito dapat ang pinakaproduktibong oras ko para magtrabaho, pero ang siste, mag-isang oras na yata akong nakatitig sa iisang cell ng Excel sheet nang walang nilalagay na bagong input. Paano ba naman kasi, tuwing magta-type ako, ang nakikita ko sa screen ay hindi mga numero kundi ang mukha ni Zion habang nakatitig sa akin kagabi. “May isang tao akong matagal nang hinahanap, Aella... At wala akong plano na pakawalan pa siya.” “Aaaah! Nakakabaliw!” napabulalas ako ng mahinang sigaw sabay gulo sa sarili kong buhok. Ibinaba ko ang ulo ko sa ibabaw ng lamesa at pabagsak na nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Hindi talaga ako makapag-focus sa trabaho. Ang utak ko, paran

Aella's POV Sabado ng umaga, imbis na magmukmok ako sa loob ng Unit B para mag-isip tungkol sa pag-amin ko sa sarili ko kagabi, heto ako ngayon at nakaupo sa bench sa gilid ng bakanteng lote sa loob ng compound, may hawak na baso ng juice, at literal na natutunaw ang puso sa tanawin sa harap ko. May bicycle lesson na nagaganap. At ang instructor? Walang iba kundi ang bilyonaryong landlord namin na si Zion Monteverde. Naka-white t-shirt lang siya, shorts, at running shoes. Medyo basang-basa na ng pawis ang likod niya dahil kanina pa siya takbo nang takbo kasunod ng isang maliit, kulay pink na bisikleta na may basket sa harap. Siyempre, bago na naman ’to at galing na naman sa kaniya. “Boss Daddy, faster! Look, I’m flying like a bird!” malakas na tawa ni Luna habang pilit na inaabot ng maiikli niyang binti ang pedal ng bisikleta. “Luna, hawakan mo nang maayos ang handle bars. Huwag mong bibitawan,” natatawang paalala ni Zion habang ang dalawang malalaki niyang palad ay nakasuporta s

Aella's POV Matapos ang naganap na grocery incident kung saan literal na binaliw ako ni Zion sa mga banat niya tungkol sa pagiging opisyal na pamilya, hindi na ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit kong naiisip na napakarami na niyang nagawa para sa amin ni Luna. Pinrotektahan niya kami sa mga lasing, sa mga tsismosa, binigyan si Luna ng bisikleta, at lagi kaming binubusog. Pakiramdam ko, napaka-unfair naman kung taga-tanggap lang ako. Kaya naman, ngayong linggo ng umaga, nagising ako nang alas-singko para magluto. Plano kong suklian ang lahat ng kabaitan ng bilyonaryo kong landlord sa pamamagitan ng isang masarap na breakfast. “Simple lang naman ’to, Aella. Pancakes lang, kayang-kaya mo ’to,” bulong ko sa sarili ko habang hinahalo ang flour, gatas, at itlog sa loob ng mangkok dito sa kusina ng Unit B. Habang natutulog pa si Luna, kinuha ko ang cellphone ko at nag-text kay Zion. Aella: "Zion, gising ka na ba? Kung wala kang gagawin, breakfast ka rito sa unit. Nagluluto ako." Hin

Aella's POV Matapos ang madamdaming usapan namin sa couch kung saan muntik ko nang isuko pati kaluluwa ko sa kaniya, akala ko ay magiging maayos na ang gabi. Pero siyempre, hindi kumpleto ang araw kung walang bagong operational plan ang little commander ng buhay ko. Mag-aalas-nuebe na ng gabi. Naka-pajama na kaming dalawa ni Luna, at kasalukuyan akong nag-aayos ng unan sa sahig sa tapat ng TV para sa nakagawian naming Saturday Movie Night. Plano ko sanang manood ng animated movie habang kumakain ng natirang popcorn. Si Zion naman ay nakatayo na sa may pintuan, bitbit ang kaniyang toolbox at jacket, handa nang bumalik sa kaniyang mansiyon. “Sige na, Aella. Mauna na ako para makapagpahinga na kayo,” malambing na sabi ni Zion habang nakahawak sa doorknob. “Sandali, Boss Daddy! Negative! No leaving allowed!” biglang sigaw ni Luna habang mabilis na tumatakbo patungo sa pintuan. Huminto siya sa tapat ni Zion at hinarangan ang pinto gamit ang kaniyang maliit na katawan. Itinaas pa niya a