All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Chapter 31 - Chapter 40

Aella's POV Karma yata ito ng pagiging workaholic ko, o sadyang sumuko lang talaga ang katawan ko matapos ang ilang linggong puyat sa deadlines at pag-aasikaso sa makulit kong anak. Martes ng umaga, imbis na marinig ko ang tila alarm clock na boses ni Luna, nagising ako na parang pinupukpok ng maso ang ulo ko. Ang bigat ng talukap ng mga mata ko, tuyong-tuyo ang lalamunan ko, at nanginginig ang buong katawan ko sa lamig kahit pinatay ko na ang aircon. “Mommy? Are you okay po? Bathtime na natin,” marahang kalabit ni Luna sa pisngi ko. Pilit kong idinilat ang mga mata ko. “Baby… sandali lang, ha? Sobrang sakit ng ulo ni Mommy. Diyan ka muna sa sala, huwag kang magulo.” Ang hina ng bose ko, halos pabulong na. Mabilis na tumakbo si Luna palabas ng kwarto. Akala ko ay sumunod siya sa utos ko na maglaro, pero makalipas ang sampung minuto, nakarinig ako ng mabilis at mabibigat na yabag ng paa patungo sa direksyon ko. Biglang bumukas ang pinto. Laking gulat ko nang makita si Zion na naka

Aella's POV Biyernes ng hapon. Dahil magaling na ako at tapos na rin ang mga nakatambak kong trabaho, nagkaroon ako ng oras para maglinis ng sala. Habang si Luna ay abala sa panonood ng cartoons at si Zion naman ay may pinapakisuyong pirmahang kontrata sa labas kasama ang kaniyang sekretarya, sinimulan kong iligpit ang mga nagkalat na laruan sa carpet. Nang iangat ko ang maliit na wooden table ni Luna, may nalaglag na isang piraso ng sketchpad mula sa ilalim nito. Dadamputin ko na sana para itapon sa basurahan kung sakaling drowing lang ng mga pusa o spaceship, pero napatigil ako nang mapansin ang mga kulay. Drowing ito ng tatlong tao. Ginamitan ito ng makukulay na crayon dahil may dilaw, asul, at pink. Sa gitna, may isang maliit na batang babae na may suot na korona na kulay pink paniguradong si Luna 'to. Sa kaniyang kaliwa, may isang babaeng may mahabang buhok na nakasuot ng apron na may hawak na sandok alam kong ako 'to. At sa kaniyang kanan, may isang matangkad na lalaki na na

Aella's POV Kung may isang bagay man na talagang kahinaan ko simula pa noong bata ako, ’yun ay ang matinding takot sa dilim. Kaya ko namang harapin ang mga deadlines, ang mga lasing sa compound, o kahit ang matatalas na dila ng mga tsismosa, pero kapag binalot na ng kabuuang kadiliman ang paligid, literal na nagpapanic ang buong sistema ko. Alas-onse na ng gabi. Kagagaling lang namin sa isang simpleng dinner sa labas at kasalukuyan kaming nasa loob ng Unit B. Mahimbing nang natutulog si Luna sa kwarto dahil napagod sa biyahe, habang kami naman ni Zion ay nasa sala pa. Kakalapag ko lang ng bag ko sa lamesa nang biglang mangyari ang hindi inaasahan. Zzzzt… Pop! Isang malakas na tunog ng short circuit ang narinig mula sa transformer sa labas, at sa isang kurap ng mata, tuluyang namatay ang lahat ng ilaw. Total blackout. Ang buong compound ay binalot ng nakakatakot na kadiliman. Kahit ang liwanag mula sa mga poste sa kalsada ay nawala. “Hala!” napasigaw ako nang mahina, kasabay

Aella's POV Kung kailan dahan-dahan nang nakakahanap ng perpektong ritwal ang buhay namin at kung kailan ang bawat umaga ko ay nagsisimula sa yakap ni Zion at sa halik niya bago siya pumasok sa opisina ay doon naman pumapasok ang tadhana para ipaalala sa akin na ang nakaraan, kahit gaano mo katagal ibaon, ay may sariling mga paa para maglakad pabalik sa kasalukuyan mo. Biyernes ng hapon. Katatapos ko lang mamili ng ilang sariwang prutas sa labas ng compound para sa merienda ni Luna. Kampante akong naglalakad pabalik, iniisip kung anong pwedeng iluto para sa hapunan namin kasama si Zion, nang mapansin kong may isang lalaking nakatayo sa tapat ng mismong gate ng Unit B. Naka-pantalong maong siya, may hawak na helmet, at jacket na kupas na ang kulay. Hindi ko pa nakikita ang mukha niya dahil nakatalikod siya, pero ang kaniyang tindig, ang paraan ng pagkamot niya sa kaniyang ulo ay may kung anong malamig na kuryente ang biglang gumapang sa buong likod ko. Isang pamilyar na takot na aka

Aella's POVAng pinakamalaking pagkakamali ko ay ang isiping ang mundo ng isang bilyonaryo ay umiikot lang sa loob ng Unit B at sa mga cute na operational plan ni Luna gamit ang kaniyang walkie-talkie. Nakalimutan kong si Zion ay hindi lang basta isang lalaking marunong magkumpuni ng banyo at magpatuyo ng buhok. Siya si Zion Monteverde at siya ang pinakamainit na paksa sa mundo ng negosyo at alta lipunan.At kapag ang isang tulad niya ay pumasok sa buhay ng isang ordinaryong single mom, ang media ay hindi magdadalawang-isip na gawin kaming ulam sa araw-araw na balita.Lunes ng umaga. Nagising ako hindi dahil sa alarm clock, kundi dahil sa walang humpay na panginginig ng cellphone ko sa side table. Pagkasagot ko, boses agad ng kaibigan kong si Elsa ang sumalubong sa akin, tarantang-taranta.“Aella! Buksan mo ang Facebook mo ngayon din! Pati sa Twitter, trending ka! Diyos ko, kumalat ang mga litrato niyo!”Mabilis na umakyat ang kaba sa dibdib ko. Pagkabukas ko ng social media, sinalubo