บททั้งหมดของ Mr. Pogi is my Boss Daddy!: บทที่ 31 - บทที่ 37

Aella's POV Matapos ang nangyaring movie night kung saan tuluyan nang sinakop si Zion ang sahig ng sala namin, akala ko ay hihinto na ang puso ko sa kaka-collapse tuwing makikita siya. Pero nagkamali ako. Dahil ang bilyonaryo kong landlord, mukhang may balak yatang magtayo ng sarili niyang department store sa loob ng Unit B. Lunes ng gabi, pagkauwi ko galing sa isang mabilis na lakad sa labas para mag-abot ng natapos na physical documents sa isang client, laking gulat ko nang madatnan ko ang isang paper bag sa ibabaw ng sofa. Kulay ginto ang tatak nito ito'y isang kilalang luxury brand na madalas ko lang makita sa mga mall sa Makati. “Luna, ano ’yan?” takang tanong ko habang ibinababa ang bag ko sa lamesa. Lumabas si Luna mula sa kwarto, at halos malaglag ang panga ko sa nakita ko. Naka-suot siya ng isang set ng silk pajamas na kulay pastel pink na may maliliit na burda ng pusa sa may bulsa. Bagay na bagay sa kaniya, mukha siyang anak ng mayaman na handa nang matulog sa isang mans

Aella's POV Salamat sa mga miracle medicine, masusustansyang sopas, at tila doctor-level na pag-aalaga ni Zion nitong mga nakaraang araw, sa wakas ay bumaba na ang lagnat ko. Huwebes ng hapon, pakiramdam ko ay nagkaroon na uli ng buhay ang mga natuyo kong cells sa katawan. Dahil lagkit na lagkit na ako sa sarili ko, nagprisinta akong maligo kahit medyo may konting hilo pa. Pagkalabas ko ng banyo ng Unit B habang nakasuot ng powder blue pajamas ko, nakatapis pa ng tuwalya ang basang-basa kong buhok. Naabutan ko si Zion na nakaupo sa gilid ng kama ko, seryosong may binabasang dokumento sa tablet niya habang binabantayan si Luna na natutulog na para sa kaniyang afternoon nap. Nang marinig niya ang pagbuka ng pinto, mabilis niyang ibinaba ang tablet at tumayo. Salubong ang kaniyang mga kilay habang papalapit sa akin. “Aella, bakit ka naligo agad? Baka mabinat ka,” medyo masungit pero puno ng pag-aalalang saway niya habang hinahawakan ang siko ko para alalayan ako. “Ang lagkit ko

Aella's POV Kung mayroon mang pinakamalaking pagbabago kay Zion simula nang maging official ang pamilya namin sa drowing ni Luna, ’yun ay ang kaniyang mukha. Dati, noong bagong lipat pa lang kami sa compound, ang tingin ko sa kaniya ay nakakatakot na rebulto ng kasungitan. Palaging nakakunot ang noo, seryoso ang mga mata, at ang boses ay parang laging dominante at malamig. Pero ngayon? Sabado ng umaga habang nagtitimpla ako ng kape sa kusina ng Unit B, napansin ko na naman ang kakaibang phenomenon na ’to. Si Zion, nakaupo sa carpet ng sala, kasalukuyang ginagawang unan ni Luna habang pinapanood si Duke na hinahabol ang dulo ng kaniyang sinturon. At ang loko, nakangiti. Hindi lang basta tipid na ngiti. Kundi isang malawak, abot-taingang ngiti na nagpapakita ng kaniyang mga pantay na ngipin at nagpapasingkit sa kaniyang mga mata. Ang gwapo-gwapo niya, mukha siyang commercial model ng toothpaste na hinaluan ng aura ng isang napakalambing na tatay. “Boss Daddy, look at Duke! He think

Aella's POVIlang minuto na ang lumipas dahil hindi ko na matantiya. Ang tanging alam ko ay ang bawat pintig ng puso ni Zion na dumadagundong sa aking dibdib, ang bawat paghinga naming naghahalo sa dilim, at ang walang humpay na pagdampi ng kanyang mga labi sa balat ko."Zion..." halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Paulit-ulit ko itong ibinubulong na parang dasal, habang ang aking mga daliri ay abala sa paghahanap ng laylayan ng kanyang t-shirt. Marahan ko itong hinihila paitaas, at siya naman ay tumulong para mas mapabilis ang galaw at mahubad na ang kanyang pang-itaas bago pa man ako makapag-isip.Ang init ng kanyang balat ay direktang dumikit sa akin, at maya-maya pa ay naramdaman ko ang kanyang mga palad na marahang pumapaimbabaw sa aking mga hita, unti-unting ibinababa ang suot kong pajama. Bawat galaw niya ay mabagal, pero ang kanyang mga mata sa dilim ay animo'y nagniningas na apoy."You sure about this, Aella?" bulong niya sa pagitan ng mga halik sa aking panga,