All Chapters of Mr. Pogi is my Boss Daddy!: Chapter 11 - Chapter 20

Aella's POV Kinaumagahan, medyo gumaan ang pakiramdam ko dahil bumalik na ang kuryente sa mansiyon at tumila na rin ang ulan. Pero imbis na mapanatag ako, nagsimula namang gumana ang paranoid radar ko dahil sa anak ko. Pakiramdam ko talaga, may nakainom ng kakaibang vitamins si Luna dahil simula paggising namin, kung ano-anong gimik ang ginagawa niya para pagdikitin kami ni Zion. Nagsimula iyon sa agahan. Noong uupo ako sa tapat ni Zion, bigla akong hinila ni Luna. “Mommy, sit there! Beside Boss Daddy. Para easy to pass the ulam!” sabi niya habang itinutulak ang pwet ko sa upuang katabi mismo ng aming landlord. Pagkatapos, nang naglalakad ako papuntang sala, sadyang ihahagis ni Luna ang laruan niya sa paanan ni Zion para magkabunggo kami habang pinupulot ito. Anong meron sa batang 'to ngayon? Pero ang pinakamatindi ay naganap pagkatapos ng tanghalian. Naghuhugas ako ng baso sa kusina nang biglang tumakbo si Luna papasok, hingal na hingal. “Mommy! Let's play hide and seek! 1 to 100

Aella's POV Nakahinga na ako nang maluwag nang sa wakas ay makabalik na kami ni Luna sa Unit B matapos ang blackout dinala kami sa mansiyon ni Zion. Back to reality. Pero habang nakatingin ako sa schedule ng school activities ni Luna na nakadikit sa refrigerator, bigla na namang sumakit ang ulo ko. “Father’s Day Tribute: A Day with My Super Dad.” Ayan na naman. Ito ang pinakakinakatakutan kong okasyon simula nang maging single mom ako. Paano ko ipaliliwanag sa tatlong taong gulang kong anak na wala siyang amang maisasama sa school bukas? Gusto kong maiyak sa frustration. Buong gabi ko itong inisip habang nakatitig sa kisame ng maliit naming kwarto. Kaya ba ni Luna na makitang may mga tatay ang mga kaklase niya habang siya, ako lang ang kasama? Kinaumagahan, pumasok kami sa eskwelahan na mabigat ang loob ko. Habang ang ibang mga bata ay hila-hila ang mga tatay nilang naka-polo shirt, si Luna naman ay hawak lang ang palad ko. Pero ang ipinagtataka ko, bakit parang hindi siya malungk

Aella's POV Alas-siyete na ng gabi nang makalabas ako sa grocery store malapit sa compound. Medyo marami akong nabili para sa mga paboritong ulam ni Luna, kaya medyo natagalan ako. Bitbit ang dalawang mabigat na plastic bag, naglakad ako sa medyo madidilim na eskinita papunta sa apartment. Sanay naman ako sa ganitong lakarin, pero iba ang pakiramdam ko ngayon dahil parang mas mabigat ang paligid mula nang pumutok ang balita tungkol sa amin ni Zion online. Pagliko ko sa isang kanto na tapat ng isang saradong sari-sari store, biglang napatigil ang tibok ng puso ko. May tatlong lalaking nakatambay doon, may hawak na bote ng alak, at halatang lasing na base sa gulo ng kanilang tawa. “Uy, mga tol, tingnan niyo o. ’Yung chicks na nasa balita!” sigaw ng isa na may malaking tiyan, sabay turo sa akin gamit ang nguso niya. “Aba, oo nga! Siya ’yung nakabingwit ng bilyonaryo, ’di ba?” sabi naman ng lalaking naka-sando. Humakbang sila paharang sa dadaanan ko. “Miss, baka naman pwedeng ambu

Aella's POV Sinasabi nila, umabot daw ng dalawampu’t isang araw bago maging habit ang isang bagay. Pero sa kaso ko, hindi ko alam kung ilang araw na, basta ang alam ko lang ay unti-unti nang nagiging normal sa buhay ko ang presensya ng isang Zion Monteverde. At ’yun ang nakakatakot. Nagsimula iyon nang sabado ng umaga habang sinusubukan kong ayusin ang umaatungal na gripo sa lababo ng Unit B. Basang-basa na ang t-shirt ko at handa na akong maiyak sa inis nang biglang may kumuha ng tubo sa kamay ko. “Ako na, Aella. Baka lalo ka pang mabasa sa talsik ng tubig,” kaswal na sabi ni Zion. Naka-gray na t-shirt lang siya, nakasoot ng tsinelas, at seryosong sumuot sa ilalim ng lababo para ayusin ang tubo. Napatitig na lang ako sa likod niya habang pinupunasan ko ang mukha ko. “Zion, bilyonaryo ka. Bakit ikaw ang nag-aayos ng tubo sa kusina ko?” Narinig ko ang mahina niyang tawa mula sa ilalim ng lababo. “Kahit bilyonaryo, kailangang matutong mag-ayos ng bahay. Tsaka, ayaw kong nagigising

Aella's POV Masarap sanang mabuhay sa isang fairy tale kung saan ang isang simpleng single mom ay pinoprotektahan ng isang guwapo at mayamang prinsipe. Pero ang nakalimutan kong isipin, sa totoong buhay, palaging may mga kontrabidang handang sumira sa magandang kuwento mo gamit ang kanilang matatalas na dila. Hapon iyon at papunta sana ako sa laundry area ng compound para kunin ang mga nilabhan kong kumot. Habang papalapit ako sa likod ng gusali, narinig ko ang pamilyar na boses ng ilang tenants na nag-uusap-usap sa lilim ng mangga. Sina Aling Marites at ang dalawa pang kapitbahay sa kabilang building. “Naku, sinasabi ko sa inyo, napakagaling din ng diskarte ng Aella na ’yan,” sabi ng isa, may tunog ng pang-uuyam ang boses. “Ginamit pa talaga ang anak para makalapit kay Sir Zion. Akala mo kung sinong inosente, pero ang totoo, gold digger din pala.” “Oo nga, eh,” sang-ayon naman ni Aling Marites sabay tingin sa mga kuko. “Biruin mo, discounted na ang renta, tapos ngayon pati school