Alle Kapitel von เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว: Kapitel 111 – Kapitel 115

หยางเหม่ยเยว่ลงมือปรุงยา มีหนิงฟางเป็นผู้ช่วย ก่อนจะถือถ้วยยาออกมา ซูจงฝังเข็มปิดกลั้นทางหนอนกู่ ไม่ให้เดินไปทั่ว โชคดีที่มีอู๋ลั่ว เขาใช้วิชาเร้นกายพาฮ่องเต้มาที่นี่แล้วแปลงกายเป็นฮ่องเต้ ไปอยู่ที่ห้องทรงอักษร" ยามาแล้วเจ้าค่ะอาจารย์"" ให้ข้าช่วยป้อนฝ่าบาทเอง"เต๋อเฟยรับถ้วยยามา ตักป้อนเข้าปากฮ่องเต้ที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง แต่ยาไหลย้อนออกมา หนานซื่อเข้าไปบีบปากให้อ้าออก แล้วเอาถ้วยยากรอกใส่ปาก ไม่ถึงเค่อฮ่องเต้ก็ได้สติสำรอกออกมา เป็นสีดำสนิทส่งกลิ่นเหม็นเน่า ที่น่าตกใจคือมีหนอนออกมาด้วย เต๋อเฟยถอยหนีไปยืนกอดกันกับโจวมามา" นั่นหนอนกู่ มันออกมาแล้วใช่ไหม"เซียวจิ้งชี้ไปที่หนอนบนพื้น" อืม ใช่ มันออกมาจากพระวรกายของฝ่าบาทแล้ว"ซูจงตอบ" มันยังไม่ตายนี่"หวังหยวนชักดาบออกมาฟันฉับ หนอนขาดครึ่ง แต่มันก็ยังคลานไปได้ต่อ เขาเงื้อดาบอีก หยางเหม่ยเยว่ร้องห้าม" หยุด มันฆ่าไม่ตายด้วยคมดาบหรอก "นางหยิบขวดใบเล็กออกมา" ข้าทำเอง"จงเป่าเดินเข้ามาหยิบขวดจากมือนาง จับหนอนใส่ลงไป" แล้วทำอย่างไรมันถึงจะตาย"หวังหยวนถามขึ้นมา" อีกไม่นาน เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"เต๋อเฟยเดินเข้าไปดูฮ่องเต้ใกล้ๆ" ฝ่าบาทท

รุ่ยซุนอีพลันนึกขึ้นได้ ตอนนั้นที่ตระกูลรุ่ยมาสู่ขอนาง ครั้งแรกที่นางเห็นรุ่ยเจี้ยนหัวเขาช่างเป็นบุรุษรูปงาม นางหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็น จึงยอมตกลงรับการสู่ขอกำหนดแต่งงานอีกสามเดือนต่อมา บิดามารดานางไม่เห็นด้วย ตระกูลรุ่ยแม้เป็นตระกูลขุนนางเก่า แต่ก็มีแต่เปลือก พวกท่านอยากให้นางแต่งกับคนอื่นมากกว่า ยังเล็งโอรสขององค์ชายสิบเจ็ดไว้ แต่นางไม่เอา นางต้องการแค่รุ่ยเจี้ยนหัวคนเดียวหลังแต่งงานเขาดีกับนางดูแลเอาใจใส่ตลอดมา นางไม่คิดเลยว่าที่เขาทำดีกับนางเพื่อหวังเงินทองจากตระกูลจินของนาง ไปอุดรอยรั่วของตระกูลรุ่ยเท่านั้น นางยังใช้อำนาจเส้นสายตระกูลจินผลักดันให้เขาเป็นขุนนางในราชสำนัก ได้มีตำแหน่งหน้าที่การงานแบบก้าวกระโดดสิบกว่าปีที่อยู่กินนอนร่วมเตียง นางไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเขาจะทรยศนาง ไม่รักนางไม่พอ ยังทำร้ายลูกสาวแท้ๆของนาง แล้วเอาลูกชู้มาให้นางเลี้ยงดูอีก " ที่ผ่านมา ท่านเคยรักข้าบ้างไหม"นางถามเสียงสั่นเครือ" รักหรือไม่สำคัญด้วยรึ เราก็อยู่ด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว"นางพยักหน้าเข้าใจ ที่แท้เขาไม่เคยรักนางเลย นางหันไปมองหยางเหม่ยเยว่น้ำตาไหลพราก นั่นคือบุตรสาวแท้ๆของนาง ที่นางไม่เคย

ส่งหนานซื่อเสร็จก็ใกล้ยามซื่อ หยางเหม่ยเยว่กลับถึงจวนตระกูลลู่ก็เห็นอี้ซวน จางเฉิน เมิ่งสือ และหมิงซุ่ยเตรียมตัวจะออกเดินทาง" เยว่เอ๋อ พวกข้าจะไปแล้ว"" รอเดี๋ยว"นางเดินหายไปสักพัก ก็อุ้มจืัอกังกลับมา อี้ซวนมองลูกชายที่ยิ้มร่า" ข้ากับลูกจะไปส่งพวกท่าน"นางส่งเจี้ยนกังให้อี้ซวน เขามองหน้านาง" รับเขาไปสิ จากนี้ไปจะไม่มีโอกาสได้อุ้มเขาอีกแล้วนะ"อี้ซวนรีบรับลูกมาอุ้ม จางเฉิน เมิ่งสือ หมิงซุ่ย อู๋ลั่ว ขึ่ม้าคนละตัวนำหน้า ในรถม้าหยางเหม่ยเยว่นั่งฝั่งตรงข้าม อี้ซวนอุ้มจื้อกัง เขาทั้งกอดทั้งหอมลูกอยู่ตลอด อยากซึมซับความรู้สึกนี้ไว้ให้มากๆ ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น กระทั่งรถม้าแล่นออกนอกเมืองเข้าเขตชายป่า เขาก็ร้องบอกคนขับรถม้าให้หยุด" ส่งแค่นี้เถอะ ถึงอย่างไรก็ต้องแยกจากกันอยู่ดี"เขาหอมแก้มลูกชายอีกครั้ง ก่อนส่งคืนให้หยางเหม่ยเยว่จางเฉิน" อากังของลุง พวกลุงไม่มีของมีค่าอะไรให้นี่เป็นเชือกถักที่พวกลุงพากันถักเอง มอบให้หลาน"จื้อกังรับมาอบ่างรู้ความหมิงซุ่ย" อากังของลุงน่ารักจริงๆ"เมิ่งสือ" ในเรือนยังมีของเล่นม้าไม้ ที่พวกลุงช่วยกันทำ"จางเฉิน" เมื่อโตขึ้น วันใดอยากไปหาลุงก็ไปได้เลย