All Chapters of เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว: Chapter 61 - Chapter 70

" เรื่องสตรีคนนั้น นางร้อยเล่ห์มารยาสารไถ สตรีในห้องหออะไร นางเสียตัวให้บุรุษไม่มีหัวนอนปลายเท้า กลายเป็นตัวตลก ชื่อเสียงของนางฉาวโฉ่ไปไกล ขนาดข้าอยู่ชายแดนเหนือยังได้ยิน สตรีแบบนี้ท่านยังอยากจะยัดเยียดให้ข้าอีก"" เรื่องนั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิด นางถูกใส่ร้ายต่างหากหล่ะ"" เหอะ ก็มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ"" เจ้า"" เสด็จแม่กลับไปได้แล้ว ข้าจะพักผ่อน"หลี่เต๋อเฟยพูดไม่ออก ลุกขึ้นเดินจากไปหนานซื่อนึกถึงคำพูดของรุ่ยรั่วฉี ที่ว่าหยางเหม่ยเยว่กำลังท้อง นางท้องกับใคร เขาเอากับนางมาตั้งนานนางไม่ท้อง พอจากเขาไปนางก็ท้องทันที มันเป็นใคร ใครกันที่ทำให้นางท้อง เขาเอามือกุมหัว" ท่านอ๋อง ท่านเป็นอะไรไป เร็ว รีบเรียกหมอ"เพล้ง หนานซื่อปาถ้วยยาทิ้ง" ข้าไม่กิน กินมาหลายเดือนแล้วยังไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง"" ท่านอ๋อง เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลา"" หากเจ้าเป็นหมอเทวดาจริงขาของข้าก็ต้องมีการตอบสนองบ้างแล้ว แต่นี่นอกจากจะไม่มีอะไรดีขึ้น ยังมีแต่จะแย่ลง ไป ออกไป ไม่ต้องมารักษาข้าอีก ไป๊"หมอจางประสานมือทำความเคารพแล้วรีบออกไป" เรื่องที่ข้าให้ไปสืบไปถึงไหนแล้ว"" จงเป่ายังไม่กลับมาเลย"เซียวจิ้งตอบ

หลังจากเดินทางอยู่หลายวันก็มาถึงเมืองชิงเต่า ตะวันกำลังจะตกดิน รถม้าจอดหน้าโรงเตี๊ยมเล็กๆแห่งหนึ่ง หมิงซุ่ยเปิดผ้าม่านลงไปรอรับหยางเหม่ยเยว่ข้างล่าง"คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันอีกที"เหวินต้าไห่เดินเข้ามาบอกแล้วนำหน้าเข้าโรงเตี๊ยมไปกินอาหารเช้าเสร็จทุกคนก็ปรึกษากันว่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก เพื่อตามหาอี้ซวน หลังจากแบ่งคนกันออกตามหาแล้ว หยางเหม่ยเยว่ จางเฉิงกับหมิงซุ่ยและอีกสามคนไปด้วยกันทางทิศใต้ ส่วนเมิ่งสือเหวินต้าไห่ไปอีกทางตามหาเบาะแสสอบถามคนนั้นคนนี้อยู่จนถึงยามเว่ย หยางเหม่ยเยว่เริ่มหิวขึ้นมา มองเห็นคนกำลังเก็บหอยหมู่ลี่ตามโขดหินก็อยากกินขึ้นมา" เอ้าพี่สะใภ้ หยุดเดินทำไมหรือว่าเหนื่อยแล้ว งั้นเราหาที่นั่งพักกันก่อน"" ข้าไม่ได้เหนื่อย แต่ข้าหิว ข้าอยากกินหอยหมู่ลี่"นางชี้ไปที่คนกำลังเเซะหอยหมู่ลี่ตามโขดหิน"หมิงซุ่ยเจ้าอยู่กับพี่สะใภ้ข้าจะไปขอซื้อหอยหมู่ลี่"จางเฉิงเดินเข้าไปใกล้" ข้าอยากซื้อหอยหมู่ลี่ไปให้พี่สะใภ้ข้ากินไม่ทราบว่าพอจะขายให้ข้าได้ไหม"ไป๋อิงลู่เงยหน้ามอมแมมขึ้นมอง ฉีกยิ้มกว้าง" ได้สิ จะเอาเท่าไหร่หล่ะ หมดนี่เลยไหมข้าคิดถูกๆแค่5ตำลึง

" ลูกเป็นของข้าคนเดียวไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่ใช่พ่อของเขา คำตอบแบบนี้ถูกใจเจ้ากับนางไหม"หยางเหม่ยเยว่มองหน้าอี้ซวนด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนเบนสายตาไปมองไป๋อิงลู่" ข้าแค่อยากถามให้แน่ใจ ข้าความจำเสื่อมจำอะไรไม่ได้ พวกเขาบอกว่าตอนที่เจ้าไปเจ้ายังไม่ได้ แล้วยังไปอยู่กับคนอื่น บางที"เพี๊ยะ หยางเหม่ยเยว่ตบหน้าเขาไปอีกทีสายตามองไปเห็นท่อนไม้อยู่ไม่ไกลนางเดินไปหยิบขึ้นมา อี้ซวนก้าวถอยหลัง คนอื่นๆพากันร้องห้ามแต่ไม่ทัน หยางเหม่ยเยว่ใช้ความไว ไม่ทันให้อี้ซวนตั้งตัว ฟาดท่อนไม้ไปที่หัวของเขา หนึ่งทีสองทีเขายกมือกุมหัวที่เลือดไหล อีกมือชี้หน้านาง" เจ้า เจ้า"" เจ้าบอกว่าความจำเสื่อมไม่ใช่เรอะ ข้าจะช่วยเจ้าฟื้นความจำยังไงหล่ะ"ผลั๊ว นางยกท่อนไม้ฟาดซ้ำอีกที อี้ซวนก็ล้มลงไปนอนแผ่กับพื้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนไป๋อิงลู่กรีดร้องวิ่งเข้าไปประคองอี้ซวนขึ้นมา น้ำตาพรั่งพรูราวสายน้ำ" เจ้าเสียสติไปแล้วรึไง ทำแบบนี้จงใจฆ่าเขาชัดๆ อาสุ่ย อาสุ่ยอย่าเป็นอะไรนะ โธ่อาสุ่ยของข้า"หยางเหม่ยเยว่แค่นหัวเราะ อาสุ่ยยังงั้นเหรอ ได้ งั้นก็ให้เขาเป็นอาสุ่ยไปตลอดเถอะ นางโยนไม้ทิ้งแล้วเดินออกไป ลูกน้อยในท้องดิ้นไม่ห

หยางเหม่ยเยว่ไม่สนใจท่าทีของใครทั้งนั้นลูกในท้องดิ้นแรงอีกแล้ว คงชอบใจที่นางพูดไปเมื่อกี้ นางเดินเลี่ยงออกมา อี้ซวนปัดมือไป๋อิงลู่ที่เกาะแขนเขาออก ร้องถามนาง" เจ้าจะไปไหน"หยางเหม่ยเยว่หยุดเดินหันมามอง" ทำไม จะให้ข้าขอโทษนางเรอะ ข้าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เป็นนางที่ล้มลงไปเองแล้วก็โขกหัวให้ข้าเอง ทุกคนก็เห็นกันหมด"" ใช่แล้วพี่ใหญ่ พี่สะใภ้นางไม่ได้ทำอะไรเลย"" ใช่ๆ เป็นนางที่ล้มลงไปเองแล้วก็คุกเข่าโขกหัวเอง พี่สะใภ้ไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วก็ไม่ได้บอกให้นางโขกหัวด้วย"" พวกเขาพูดความจริง ข้าเป็นพยานได้ ข้าก็เห็นเหมือนกับที่พวกเขาเห็น"เหวินต้าไห่พูดขึ้นมา" พวกเจ้าเป็นพวกเดียวกับนางก็ต้องเข้าข้างนางอยู่แล้ว"เห็นสายตาคล้ายเชื่อคล้ายไม่เชื่อของอี้ซวนนางก็ร้องขึ้นมา" โอ้ย อาสุ่ยข้าปวดหัว"นางเอามือกุมหัวก่อนจะแกล้งหมดสติ อี้ซวนรับนางเอาไว้ ก่อนจะอุ้มขึ้นมาแล้วรีบพานางเดินกลับไป" ไปตามหมอมา"เห็นท่าทีร้อนรนของอี้ซวน แววตาห่วงใยที่มองไป๋อิงลู่ ภาพซ้อนทับตอนที่หนานซื่ออุ้มหลิวซีหยางที่แกล้งเป็นลมท่ามกลางสายฝนออกไป ทิ้งให้นางอยู่ลำพังร้องไห้เสียใจที่เสียเสี่ยวเมา ต่อมาเป็นภาพชาติก่อนที่ลู่อวิ๋

" ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้รึไง ข้าไม่ทำร้ายเจ้าเจ้าก็ไม่ควรทำร้ายข้าสิ ข้าวิ่งหนีมาแล้วยังจะตามมาทำร้ายข้าอีก ได้ งั้นเรามาสู้กัน"นางหยิบมีดเล็กที่เอวออกมา กำลังจะตวัดมีดใส่งูดำ มันก็ล้มลงหมดแรง นางถึงได้สังเกตุเห็นว่าที่หัวของมันมีแผลขนาดใหญ่"หรือว่าที่เจ้าตามข้ามาเพราะอยากให้ช่วยหรอกเหรอ ก็ได้ ข้าช่วยเจ้า เจ้าห้ามทำร้ายข้านะ"นางเก็บมีดแล้วหยิบขวดยาออกมาค่อยๆยื่นมือไปลูบตัวมันเบาๆ ก่อนจะเทยาลงไปบนหัวของมัน ยังฉีกชายกระโปรงมาพันรอบหัวให้มันอีก ตามตัวของมันยังมีแผลอีกหลายแห่ง นางก็ใส่ยาพันแผลแบบเดียวกัน เสร็จแล้วลุกขึ้นปัดมือ" เอาหล่ะ เรียบร้อย"นางหันหลังเดินกลับไปยังกองไฟ ล้มตัวลงนอนหลับตา คิดว่ามันคงจะไม่มารบกวนนางอีก งูดำผงกหัวมองนางยามเฉิน หยางเหม่ยเยว่ตื่นมาเพราะลูกน้อยในท้องดิ้นปลุก นางลูบท้องเบาๆเขาก็ยิ่งดิ้นแรงขึ้น สายตาหันไปเห็นงูดำตัวเมื่อคืนนอนขดตัวอยู่ข้างๆก็ตกใจรีบลุกขึ้น" เจ้า เจ้ามานอนอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าบอกนะว่าตั้งแต่เมื่อคืนหน่ะ"งูดำลืมตามองนางผงกหัวรับคำ นางจ้องมองมัน มันฟังนางรู้เรื่อง เข้าใจที่นางพูดทุกคำ นี่มันฉลาดเกินงูแล้ว แสงแดดสาดส่องหน้าแยงตา ปลุ