บททั้งหมดของ เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว: บทที่ 81 - บทที่ 90

อู๋ลั่วดวงตาแดงกร่ำ ท่าทีฟึดฟัดด้วยความโกรธ หากเขาเจอพวกมันทั้งสามคน เขาจะต้องแก้แค้นเอาคืนให้เยว่เยว่ของเขา" เยว่เยว่ไม่ต้องกลัว ข้าไม่เหมือนพวกเขาข้าไม่มีวันทรยศเจ้า ไม่มีวันทำให้เจ้าต้องผิดหวัง ถึงข้าจะไม่ใช่มนุษย์ แต่ข้าก็มีใจเดียว ใจของข้าอยู่กับเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้ว"เขาพูดจริง พอเขาเห็นนางปุ๊บก็ชอบทันทีต้องเป็นสวรรค์ที่ชี้ทางให้นางมาพบเขาแน่ๆหยางเหม่ยเยว่ยิ้มมุมปาก ขนาดมนุษย์ยังเชื่อไม่ได้ นับประสาอะไรกับสัตว์อย่างเขาถึงจะเป็นสัตว์วิญญาณก็เถอะ" อู๋ลั่ว ข้าง่วงแล้ว นอนเถอะ พรุ่งนี้เจ้าบอกจะพาข้ากับลูกไปเที่ยวไม่ใช่เหรอ"ตอนสาย หยางเหม่ยเยว่ลืมตาขึ้นมา อู๋ลั่วนอนตะแคงมองนางอยู่ สัมผัสได้ว่าช่วงล่างมีบางอย่างสัมผัสนาง นางเปิดผ้าห่มออกหางงูของเขากอดรัดนางไว้ ปลายหางยังลูบท้องนางหยอกเล่นก็อกก็อกอู๋ลั่วคืนร่างเป็นงูดำ เลื้อยออกไปเปิดประตู" กรี๊ดดด"" ไม่ต้องกลัว เขาเป็นสัตว์วิญญาณของข้าเอง ไม่ทำอันตรายเจ้า"หนิงฟางมองงูดำอย่างกล้าๆกลัวๆ" เจ้ามีอะไรถึงมาหาข้า"" ศิษย์พี่ใหญ่เรียกท่านให้ไปพบที่ห้องโถง"" อืม ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวไป""ข้าจะพาท่านไปเอง สำนักของเราค่อนข้างก

เดินไปเดินมาอยู่พักใหญ่ เสียงร้องของเด็กทารกก็ดังขึ้น" อุ๊แว้ อุ๊แว้ อุ๊แว้"เขารีบพุ่งเข้าไปทันที เห็นทารกน้อยตัวแดงอ้าปากร้อง อยู่ในอ้อมแขนของหนิงฟาง เขาเข้าไปแย่งมาอุ้ม ทันทีที่เด็กน้อยอยู่ในอ้อมแขนเขาก็หยุดร้อง เขาจ้องมองกลางกายมีกระจู๋น้อยๆ เด็กชายจริงด้วย" เจ้าพรวดพราดเข้ามาทำไม ส่งเด็กมาให้ข้าก่อน ข้าจะทำความสะอาดเขา จะได้ให้ดื่มนมจากอกศิษย์พี่"อู๋ลั่วกอดทารกน้อยไว้แน่นไม่ยอมคืนให้" อู๋ลั่ว"หยางเหม่ยเยว่เรียกเขา เขาจึงยอมส่งเด็กให้หนิงฟางหยางเหม่ยเยว่อุ้มลูกชายตัวน้อยให้นม อู๋ลั่วจ้องมองตาไม่กระพริบ " ตอนข้าเกิด ไม่เห็นได้กินนมจากอกแม่ข้าแบบนี้เลย"หนิงฟางเหลือบมองคิดในใจ ก็เขาเป็นงู งูที่ไหนจะกินนมแม่กันเล่า หยางเหม่ยเยว่ ขยับตัวเบี่ยงหลบบังสายตา"อู๋ลั่วเจ้าห้ามดู ออกไปก่อน ข้าให้นมเขาอยู่"" ไม่เอาข้าอยากดู ทารกทุกคนเกิดมาต้องดื่มนมจากอกแบบนี้ทุกคนรึ"" อืม"" ข้า ข้าก็อยากดื่มมั่ง"" เจ้าพูดบ้าอะไร เจ้าโตแล้วดื่มไม่ได้แล้ว อีกอย่างเจ้าไม่ใช่มนุษย์จะมาดื่มนมอะไรกันเล่า"หยางเหม่ยเยว่หน้าร้อนผ่าว ดึงผ้าขึ้นปิด" ก็ชดเชยที่ตอนเด็กข้าไม่ได้ดื่มไง นั่น อีกข้างยังว่างอยู่"

อี้ซวนแหงนมองยอดเขา" นี่หน่ะเหรอเขาสรรพยา"" อาสุ่ย เขาสูงแบบนั้นข้าเดินไม่ไหวหรอก"" ถ้าเดินไม่ไหวก็ไม่ต้องไป ใครใช้เจ้าตามพวกข้ามา"" ถูกต้อง กลับชิงเต่าไปเก็บหอยขายเหมือนเดิมนู่นไป ข้าก็แปลกใจนะว่าทำไมเจ้าต้องยึดติดกับพี่ใหญ่ด้วย หน้าตาเจ้าก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรมากมาย ถามจริงๆเถอะไม่มีปัญญาหาสามีเองเหรอ ถึงต้องไปยุ่งกับสามีคนอื่น"จางเฉิงกับเมิ่งสือพูดอย่างไม่ไว้หน้า ไป๋อิงลู่น้ำตาคลอ อี้ซวนหันมาต่อว่า" พอเถอะ พวกเจ้าพูดแรงเกินไปแล้ว"" นั่นสิ ถึงอย่างไรนางก็เป็นหญิง อีกอย่างนางก็ช่วยชีวิตพี่ใหญ่ไว้ พวกเจ้าไม่ชอบนางก็อยู่เฉยๆไป ทำไมต้องไปพูดแขวะนางตลอดด้วย"หมิงซุ่ยรู้สึกสงสารไป๋อิงลู่ จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ สองคนนั้นก็ช่างอคติกับนางเหลือเกิน" ข้าว่าท่านอย่าไปกับพวกเราดีกว่า ถึงไปได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"" เจ้าหมายความว่ายังไง"" ก่อนหน้าที่พวกข้ายอมให้ท่านตามมาด้วยเพราะคิดว่าท่านจะคิดได้ จะง้อเยว่เอ๋อดีๆทำให้นางกลับมาเป็นพี่สะใภ้ของพวกข้า แต่เห็นท่านในตอนนี้แล้ว ข้าคิดผิดจริงๆ ไม่น่าบอกเลยว่าเยว่เอ๋ออยู่ที่ไหน ท่านกลับไปเถอะ""เมิ่งสือรีบไปเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลยข้าอยากอุ้มหลานจะ

" เยว่เอ๋อพวกข้า"เมิ่งสือจะเข้าใกล้หยางเหม่ยเยว่ แต่งูดำก็ชะโงกหัวมาใกล้ เขาสบตากับดวงตาแดงกร่ำ มันยังแล่บลิ้นยาวออกมาเกือบถูกหน้าเมิ่งสือกลัวจนฉี่ราด จางเฉิงกับหมิงซุ่ยก็ไม่ต่างกัน เขาได้แต่มองงูดำนิ่ง แข้งขาแข็งจนขยับไม่ได้" กรี๊ดด"เสียงกรีดร้องทำให้หยางเหม่ยเยว่หันไปมอง ถึงได้เห็นชัดๆว่านอกจากจางเฉิง หมิงซุ่ย เมิ่งสือแล้ว ยังมีไป๋อิงลู่กับอี้ซวนอยู่ด้วย ไป๋อิงลู่กอดซบอี้ซวน ปากก็ร้องกรี๊ดๆ อี้ซวนยืนตัวแข็งทื่อให้ไป๋อิงลู่กอด แต่สายตาจับจ้องมองมาที่นางไม่วางตา" เจ้าจะแหกปากร้องทำไม ร้องให้มันไปกินเจ้าเรอะ"จางเฉิงต่อว่าไป๋อิงลู่ นางถึงหยุดร้อง" อู๋ลั่ว อย่าทำให้พวกเขากลัว"" เยว่ เยว่เอ๋อ บอกให้มันไปไกลๆที"งูดำได้ฟังแบบนั้นก็ยิ่งโกรธ ขยายร่างให้ใหญ่ขึ้นกว่าเก่า จางเฉิง หมิงซุ่ย เมิ่งสือกอดกันด้วยความกลัว" อู๋ลั่ว"งูดำคืนร่างเป็นงูเล็ก เลื้อยมาพันแขนนางนางลูบลำตัวมันเบาๆ" ไม่ต้องกลัว เขาชื่ออู๋ลั่ว เป็นสัตว์วิญญาณของข้าเอง"หยางเหม่ยเยว่พาจางเฉิง เมิ่งสือ หมิงซุ่ย พากันดื่มเหล้ากินอาหารอยู่ใต้ต้นไม้" ที่จริงพวกข้าอยากจะเรียกว่าพี่สะใภ้ไปตลอด ไม่คิดว่าวันนึงจะต้องเปลี่ยนคำเร

งูดำโมโหแปลงร่างเป็นมนุษย์ ในอ้อมแขนโอบอุ้มเด็กน้อยตาแป๋วไว้ ทุกคนมองอย่างตกตะลึง โดยเฉพาะอี้ซวนกับลู่อวิ๋นโจว ไม่คิดว่างูดำจะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ แถมยังสง่างาม ทั้งรูปร่างหน้าตาพวกเขาเทียบไม่ติด" เจ้าเอาอะไรมาพูดว่าเขาไม่ใช่ลูกข้า ข้าดูแลเขามาตั้งแต่อยู่ในไข่ เอ๊ย ในท้อง เลี้ยงเขามาตั้งแต่เกิด เขาเป็นลูกของข้า ดูสิหน้าตาเขาเหมือนข้าอย่างกับแกะ ยังจะมาว่าเขาไม่ใช่ลูกของข้าอีก"หยางเหม่ยเยว่ส่ายหน้า รินน้ำชาขึ้นจิบ เพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อของจื้อกัง เขายอมผิดคำพูดกับนาง แปลงกายเป็นมนุษย์ต่อหน้าคนอื่น ตั้งแต่คลอดเขาก็เอาแต่อุ้มจื้อกังแทบไม่ยอมวาง เฝ้าเห่กล่อมอยู่ทั้งวันทั้งคืนหันไปมองดูลู่อวิ๋นโจวกับอี้ซวนแล้วยิ่งเหนื่อยหน่าย นางไม่คิดว่าพวกเขาจะหานางเจอ อุตส่าห์มาอยู่สูงบนยอดเขาในป่าลึก พวกเขาก็ยังจะตามนางมาอีก ภาพของหนานซื่อแว่บเข้ามา ดีนะที่หนานซื่อเดินไม่ได้ ไม่งั้นเขาอาจจะตามนางมาอีกคน" ท่านอ๋อง ไก่ย่างร้อนๆขอรับ"" อืม อีกไกลไหมกว่าจะถึงเขาสรรพยา"" ไม่ไกลขอรับ ข้าถามพรานนำทางมาแล้วเขาบอกว่าลงจากเขานี้ไป ข้ามเขาข้างหน้าไปอีกสองลูก เดินต่อไปอีกสักสามสี่วันก็จะถึงแม่น้ำ ข้ามแม่น