เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว

" เอาหล่ะๆ พอแล้ว กินข้าวกันเถอะ "รุ่ยเจี้ยนหัวตัดบท หลังกินข้าวเสร็จหยางเหม่ยเยว่กลับไปเปลี่ยนชุด พอเดินมาที่หน้าประตูจวนก็เห็นลู่อวิ๋นโจวอยู่บนรถม้ากำลังยื่นมือมารับรุ่ยรั่วฉีขึ้นไป เขาหันมามองเห็นนางพอดีจึงยื่นมือมารอรับนาง นางไม่สนใจปีนขึ้นรถม้าไปเอง ในรถม้ามีแต่เสียงพูดคุยของรุ่ยรั่วฉีกับรุ่ยจื้อเฉียง ส่วนลู่อวิ๋นโจวแม้ไม่ค่อยพูดแต่ก็คอยตอบรับอยู่ตลอด นางไม่สนใจสายตาหลงใหลที่ลู่อวิ๋นโจวมองรุ่ยรั่วฉี แต่มองไปที่ทิวทัศน์นอกรถม้า รถม้าวิ่งออกนอกเมืองไปได้สักพัก ก็มาเจอกับต้นอิงฮวาที่เรียงรายเต็มสองข้างทางกำลังแข่งกันอวดดอกบานสะพรั่ง รถม้าหยุดลง รุ่ยรั่วฉีรีบลงก่อนเป็นคนแรกนางวิ่งไปหมุนตัวท่ามกลางต้นดอกอิงฮวา กลีบดอกอิงฮวาสีชมพูโปรยปรายลงมาใส่รุ่ยรั่วฉีที่กำลังหมุนตัว งดงามราวเทพธิดาหยางเหม่ยเยว่เหลือบมองลู่อวิ๋นโจวที่นิ่งมองราวต้องมนต์สะกด นางเดินไปอีกทาง ลู่อวิ๋นโจวได้สติมองหาหยางเหม่ยเยว่ถึงได้รู้ตัวว่านางไม่ได้อยู่แถวนี้ เห็นนางเดินไปอีกทางจึงก้าวท้าวเดินตามไปที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกนางที่มาชื่นชมความงามของดอกอิงฮวา แต่ยังมีอีกหลายคน มองดูคู่รักที่อยู่ไม่ไกล ฝ่ายชายกำลังเด็ดกิ่ง

หยางเหม่ยเยว่เบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถม้า ตลอดทางนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมหยุนไหลผู้คนคึกคักเป็นพิเศษ คงเพราะที่โรงเตี๊ยมมีคณะละครสัตว์มาทำการแสดง ลู่อวิ๋นโจวเดินนำเข้าไปข้างใน เดินไปนั่งโต๊ะด้านหน้าติดเวที มองเห็นการแสดงชัดเจน" ว้าว พี่อวิ๋นโจวนั่งตรงนี้มองเห็นการแสดงชัดเลย ท่านช่างเลือกที่นั่งได้ดีจริงๆ โต๊ะหน้าสุดแบบนี้คงจ่ายไปไม่น้อยเลยใช่ม้า"ลู่อวิ๋นโจวยิ้มก่อนตอบ" ก็ไม่เท่าไหร่"ไม่นานการแสดงก็เริ่มขึ้น ผู้คนตื่นตาตื่นใจปรบมือชอบใจกับการแสดงของสัตว์แสนรู้ หยางเหม่ยเยว่จิบชานั่งมองการแสดงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก็แค่การแสดงละครสัตว์ธรรมดา ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหน ตอนนางอยู่ชนบทนางดูตั้งแต่เล็กจนโตเลยรู้สึกธรรมดา รุ่ยรั่วฉีก็พูดไม่หยุดปาก" ว้าวเก่งมากเลยพี่อวิ๋นโจวท่านดูสิ""โอ้นกตัวนั้นน่ารักมาก แสนรู้สุดๆ"" ฮ่าฮ่าพี่อวิ๋นโจว ท่านดูสิพวกมันเก่งมากเลย"" ว้าวดูพวกมันกระโดดลอดห่วงไฟสิ ทำได้ยังไงนะ ยอดเยี่ยมมาก ""ขอบคุณนะพี่อวิ๋นโจวที่พาข้ามาดู ข้าชอบมาก"ลู่อวิ๋นโจวเห็นรุ่ยรั่วฉียิ้มมีความสุขเขาก็ยิ้มตามไปด้วย เมื่อหันไปมองหยางเหม่ยเยว่เห็นนางรินน้ำชาจิบ

" ใช่ ข้าขี้เกียจแสร้งทำเป็นดีกับเจ้าเต็มทนแล้ว ข้าเกียจขี้หน้าเจ้า เกียจตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าเจ้าจะกลับมาตระกูลรุ่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาแย่งทุกอย่างไปจากข้าหรอกนะเพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าว่าทะเลสาปที่นี่ลึกไหม"หยางเหม่ยเยว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีรุ่ยรั่วฉีแสยะยิ้ม" ถ้าข้ากับเจ้าตกลงไปพร้อมกัน เจ้าว่าพี่อวิ๋นโจวจะช่วยใครก่อน ตอนไฟไหม้โรงเตี๊ยมเขาก็เลือกช่วยข้าก่อน แล้วครั้งนี้หล่ะ เขาจะช่วยใคร เจ้า หรือข้า"รุ่ยรั่วฉีจับแขนหยางเหม่ยเยว่แน่น นางพยายามสะบัดออกแต่ก็ถูกรุ่ยรั่วฉีฉุดกระชากลงไปในทะเลสาปพร้อมกัน ตู้มมเสียงน้ำแตกกระจาย คนบนเรือพากันวิ่งมาดู เห็นรุ่ยรั่วฉีกับหยางเหม่ยเยว่ตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำร้องเรียกให้ช่วยตู้มม ลู่อวิ๋นโจวกับรุ่ยจื้อเฉียงกระโดดลงน้ำลงมาพร้อมกัน" ช่วยฉีฉีด้วย"" เร็วเข้า ฉีฉีจะไม่ไหวแล้วช่วยฉีฉีก่อน"เสียงของรุ่ยซุนอีกับรุ่ยเจี้ยนหัวร้อนรนร้องบอกให้ช่วยรุ่ยรั่วฉีก่อน ลู่อวิ๋นโจวสบตาหยางเหม่ยเยว่แว่บนึงก่อนจะว่ายผ่านหน้านางตรงไปที่รุ่ยรั่วฉี ทั้งเขาและรุ่ยจื้อเฉียงว่ายไปถึงตัวรุ่ยรั่วฉีพร้อมกัน ทั้งสองช่วยกันพารุ่ยรั่วฉีขึ้นไปบนเรือไม่มีใค

" ไม่งั้น วันหลังแม่จะให้พี่ชายของเจ้าชวนสหายของเขามาเที่ยวที่บ้านของเรา ให้เจ้าได้เลือกดูดีไหม เผื่อเจ้าจะถูกใจคนไหน"" สหายของพี่ใหญ่แต่ละคนทั้งรูปงามเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ ยังเป็นขุนนางในราชสำนักอีก ข้าว่าต้องมีสักคนที่ถูกใจเยว่เอ๋อแน่"รุ่ยรั่วฉีพูดด้วยรอยยิ้ม หันไปมองหน้าลู่อวิ๋นโจวที่มีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องอยู่ที่หยางเหม่ยเยว่ นางค่อยๆหุบยิ้มมองลู่อวิ๋นโจวสลับหยางเหม่ยเยว่ด้วยสายตาไม่พอใจทำไมลู่อวิ๋นโจวถึงมองหยางเหม่ยเยว่ตลอดเวลา ทั้งที่เมื่อก่อนในสายตาของเขามักจะมองมาที่นางเสมอ"หากจะให้ข้าชวนพวกเขามาก็ได้ แต่อย่างที่ฉีฉีพูด สหายของข้าแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา มาจากตระกูลใหญ่มีชื่อและร่ำรวยยังเป็นขุนนางไฟแรง รูปงาม เป็นที่หมายปองของสตรีทั้งเมืองหลวง พวกเขาจะมองสตรีที่มาจากชนบทรึไม่ก็ไม่รู้"รุ่ยจื้อเฉียงพูดแล้วยักไหล่ปรายตามองหยางเหม่ยเยว่ด้วยท่าทีดูถูก" ในเมื่อการหมั้นหมายเป็นของข้าตั้งแต่แรกมันก็ควรจะเป็นของข้า นางใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในที่ของข้ามาหลายปีแล้วก็ควรจะคืนให้ข้าถึงจะถูก"คำพูดของหยางเหม่ยเยว่ทำให้ทุกคนตกตะลึง ไม่คิดว่านางจะไม่ยอมหลีกทางให้รุ่ยรั่วฉี" เจ้าพูดแบบ

" พี่ใหญ่ ท่านอย่าพูดอย่างนั้นนางจะเสียใจนะ เยว่เอ๋อ ข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าใจข้าผิดเรื่องคู่หมั้นถึงข้าจะไม่ใช่คู่หมั้นตัวจริงแต่ทุกคนต่างก็รับรู้ว่าข้าคือคนที่จะต้องแต่งงานกับหนานอ๋อง เรื่องนี้เจ้าอย่าดื้อดึงเลยนะ ถึงต่อให้เปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้า หนานอ๋องก็ไม่ชอบเจ้าหรอก"" เขาไม่ชอบข้าแล้วชอบใคร เจ้าเหรอ"" ใช่แล้ว หนานอ๋องชอบฉีฉี"รุ่ยจื้อเฉียงตอบแทน หยางเหม่ยเยว่หัวเราะ" ฮ่าฮ่า ถึงข้าจะอยู่ไกลจากเมืองหลวงแต่ข้าก็รู้ว่าหนานอ๋องอยู่ค่ายทหารที่ชายแดนเหนือ ตั้งแต่เขาเข้าร่วมกองทัพตอน10ปี ก็ไม่ได้กลับเมืองหลวงเลย ท่านจะบอกว่าหนานอ๋องชอบนางตั้งแต่ยังเป็นทารกอยู่รึ"รุ่ยจื้อเฉียงมองหน้ารุ่ยรั่วฉีทั้งสองมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก รุ่ยจื้อเฉียงกัดฟันกรอดโมโหสุดๆ จริงอย่างที่หยางเหม่ยเยว่พูด หนานอ๋องเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่10ปีตอนนั้นรุ่ยรั่วฉียังเป็นทารกอายุไม่กี่เดือนและหนานอ๋องไม่เคยพบรุ่ยรั่วฉี ไม่เคยมาจวนตระกูลรุ่ยสักครั้ง ตั้งแต่ไปชายแดนเหนือ หนานอ๋องก็ประจำอยู่ที่นั่นจนตอนนี้นั่งตำแหน่งแม่ทัพ และไม่เคยกลับมาเมืองหลวงอีกเลย เขาไม่คิดว่าหยางเหม่ยเยว่จะรู้เรื่องนี้ด้วย ถึงได้โกหกว่าหนานอ๋อง