เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว

หยางเหม่ยเยว่กอดชุดแต่งงานด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อีก7วันนางจะแต่งงานกับลู่อวิ๋นโจวระหว่างเดินกลับห้องพักผ่านสวนทางทิศตะวันตก สายตาก็เหลือบไปเห็นลู่อวิ๋นโจวยืนหันหลังอยู่ นางค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เขากำลังจะอ้าปากทักก็หยุดชะงัก เมื่อได้ยินบทสนทนาของเขากับคนสนิท

" คุณชาย ในเมื่อท่านรักคุณหนูรั่วฉีเหตุใดถึงต้องแต่งงานกับคุณหนูเหมย่เยว่ด้วย"

" เจ้าก็รู้ว่าฉีฉีต้องการเป็นพระชายาหนานอ๋อง"

" แต่ท่านต้องยอมสละความสุขทั้งชีวิต ไปแต่งงานกับคนที่ท่านไม่ได้รัก เพื่อให้คุณหนูรั่วฉีสมหวัง"

" แค่ให้ฉีฉีมีความสุขก็พอแล้ว"

หยางเหม่ยเยว่กอดชุดแต่งงานแน่นน้ำตาไหลพราก ใจของนางเจ็บปวดราวถูกกระบี่จ้วงแทง มองดูลู่อวิ๋นโจวยืนมองรุ่ยรั่วฉีที่กำลังนั่งไกวชิงช้าอยู่ไม่ไกล ที่แท้ที่เขามาสู่ขอนาง จะแต่งงานกับนาง ทำดีกับนางมาตลอด3ปีก็เป็นแค่เรื่องหลอกลวง เขาไม่ได้รักนาง คนที่เขารักมาตลอดคือรุ่ยรั่วฉี เพียงเพราะรุ่ยรั่วฉีต้องการเป็นพระชายาของอ๋องหนานซื่อ 

อ๋องหนานซื่อมีสัญญาหมั้นหมายกับนางซึ่งเป็นบุตรแท้ๆของตระกูลรุ่ย แต่นางพลัดพรากจากตระกูลรุ่ยไปหลายสิบปี บิดามารดาของนางได้รับเลี้ยงรุ่ยรั่วฉีมาตั้งแต่เล็ก ทำให้ทุกคนคิดว่าสัญญาแต่งงานจะต้องเป็นรุ่ยรั่วฉีที่แต่งงานกับหนานซื่อ แต่วันหนึ่งนางก็ถูกตามกลับมา

ตอนนั้นมารดาของนางบอกว่าหนานซื่อเป็นคนนิสัยใจคอดุร้ายป่าเถื่อนไม่อยากให้นางแต่งงานด้วย ยังบอกกับนางว่ารุ่ยรั่วฉีกับหนานซื่อได้เจอกันแล้ว เขาหลงรักรุ่ยรั่วฉีตั้งแต่แรกเห็น หากเปลี่ยนตัวมาเป็นนางเกรงว่าเขาจะไม่ยอม แล้วลู่อวิ๋นโจวก็เข้ามาใกล้ชิดนาง ทำดีกับนางจนนางมีใจให้เขานางจึงยอมเปลี่ยนตัวคู่หมั้นให้เป็นรุ่ยรั่วฉีแทน

นางพึ่งรู้ตอนนี้เองว่าทั้งหมดเป็นแผนการของพวกเขา ทั้งมารดานาง พี่ชายนาง บิดาของนางก็คงสมรู้ด้วย ลู่อวิ๋นโจวเขาถึงกับลงทุนใช้ความสุขทั้งชีวิตหลอกให้นางแต่งงานด้วย เพื่อให้นางยอมเปลี่ยนตัวคู่หมั้น เพื่อให้รุ่ยรั่วฉีที่เขารักหนักหนากลายเป็นพระชายาของอ๋องหนานซื่อ 

นางปาดน้ำตาค่อยๆหมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั้น กลับถึงห้องปิดตัวเงียบโยนชุดแต่งงานที่พึ่งได้มาลงพื้นอย่างไม่ไยดี นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่สาวใช้มาเคาะประตูเรียก

" คุณหนู คุณหนูเจ้าขาคุณหนู"

หยางเหม่ยเยว่ลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดประตู

สาวใช้ถืออ่างล้างหน้าเข้ามา วางอ่างล้างหน้าลงสายตาก็เหลือบไปเห็นชุดเจ้าสาวกองอยู่ที่พื้น

" ตายแล้ว ทำไมชุดเจ้าสาวถึงไปอยู่ที่พื้นได้ เดี๋ยวข้าเอาไปทำความสะอาดให้นะเจ้าคะเลอะหมดแล้ว"

สาวใช้ตกใจรีบเก็บชุดเจ้าสาวขึ้นมา

" ไม่ต้อง"

" ทำไมหล่ะเจ้าคะ"

" เอาไปเก็บไว้ในตู้เถอะ มันก็ไม่ได้เลอะอะไร"

สาวใช้ขมวดคิ้วจะถามต่อแต่พอเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของหยางเหม่ยเยว่ก็ไม่ได้พูดออกไป จึงเดินเอาชุดไปเก็บไว้ในตู้ตามคำสั่ง

" จริงสิ เมื่อครู่ข้าผ่านห้องโถงเห็นคุณชายลู่อยู่ที่นั่นด้วย หลายวันมานี้คุณชายลู่มาหาท่านแต่เช้านะเจ้าคะ"

หากไม่ได้ยินที่เขาพูดคุยกับคนสนิทเมื่อวาน ไม่ได้เห็นสายตาที่จ้องมองรุ่ยรั่วฉีด้วยความรักล้นเอ่อออกมาจากดวงตา นางก็คงจะยิ้มดีใจแล้วรีบไปหาเขา เพราะคิดเหมือนกับทุกคนว่าเขามาหานาง แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าเขาไม่ได้มาหานาง แต่ที่มาแต่เช้าใช้เวลาอยู่ที่จวนนี้นานๆ ก็เพื่อจะได้เห็นรุ่ยรั่วฉีมากขึ้น เขาคงกลัวว่าต่อไปเมื่อแต่งงานกับนางแล้วจะมาที่จวนนี้บ่อยๆไม่ได้อีก

หยางเหม่ยเยว่มาที่โต๊ะอาหารเห็นทุกคนกำลังพูดคุยหัวเราะคิกคัก ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันรุ่ยรั่วฉีถึงได้ยิ้มเขินอายจนหน้าแดง มองไปที่ลู่อวิ๋นโจวสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่รุ่ยรั่วฉี แววตาเต็มไปด้วยความรักจนปิดไม่มิด นางแค่นหัวเราะ ทำไมเมื่อก่อนนางถึงไม่สังเกตุนะ หรือเป็นเพราะรักเขามากเลยทำให้ตาบอดจนมองไม่เห็น

" เยว่เอ๋อมาแล้ว งั้นเรากินข้าวกันเถอะ "

รุ่ยซุนอีพูดขึ้นมา ลู่อวิ๋นโจวถึงได้เบนสายตาจากรุ่ยรั่วฉีมามองที่นาง เขาหยิบตะเกียบคีบเนื้อปลาให้นางอย่างใส่ใจ ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เหมือนอย่างเคย นางมองหน้าเขา รอยยิ้มแบบนี้หลอกลวงนางมาได้ถึง3ปี ลู่อวิ๋นโจวรู้สึกได้ว่าวันนี้หยางเหม่ยเยว่ผิดปกติไปเขาคีบเนื้อหมูตุ๋นให้นาง

" หมูตุ๋นที่เจ้าชอบกินเยอะๆนะ กินข้าวเสร็จเราไปเที่ยวกันดีไหม ช่วงนี้ดอกอิงฮวากำลังเบ่งบาน ชมดอกไม้จิบน้ำชาแล้วก็ไปขอพรที่วัดไท่ฝู"

นางไม่ทันได้ตอบรับเสียงหวานใสของรุ่ยรั่วฉีก็พูดขึ้น

" ว้าวน่าไปจัง พี่อวิ๋นโจวข้าก็อยากไปด้วย"

" อยากไปก็ไปสิไปด้วยกันหลายๆคนสนุกดี"

ลู่อวิ๋นโจวรีบตอบรับ สีหน้าของเขาดีใจจนปิดไม่มิด รุ่ยรั่วฉียิ้มกว้างก่อนจะหุบยิ้มทำหน้าเศร้าหันมามองนาง

" แต่ว่า เยว่เอ๋อจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม"

" จะว่าอะไรได้ ต้นอิงฮวานางไม่ได้เป็นคนปลูกซักหน่อยใครๆก็ไปดูได้ วัดไท่ฝูก็ไม่ใช่นางเป็นคนสร้าง ใครอยากไปก็ไปได้ทั้งนั้น"

รุ่ยจื้อเฉียงพูดขึ้นมาสายตามองหยางเหม่ยเยว่บ่งบอกว่าไม่พอใจ หยางเหม่ยเยว่วางตะเกียบที่ยังไม่ทันได้คีบอะไรกินลง

" เยว่เอ๋อ เป็นเพราะข้าไปด้วยใช่ไหมเจ้าถึงไม่ไป ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า ไม่เป็นไร งั้นข้าไม่ไปแล้ว เจ้าไปกับพี่อวิ๋นโจวสองคนเถอะข้าไม่ไปขัดขวางความสุขของพวกเจ้าหรอก"

รุ่ยรั่วฉีพูดทั้งน้ำตาคลอแลดูบอบบางน่าสงสาร ทุกคนพากันมองรุ่ยรั่วฉีแล้วมองมาที่นางด้วยสายตาตำหนิ

" ก็แค่ให้ฉีฉีไปด้วยจะเป็นไรไป เจ้าสองคนเป็นพี่น้องกันเหตุใดถึงใจคอคับแคบนัก"

รุ่ยเจี้ยนหัวตำหนิ

" ข้าพูดสักคำไหมว่าไม่ให้นางไป ตั้งแต่ข้ามาที่นี่ข้ายังไม่ได้เอ่ยอะไรสักคำ "

คำพูดของหยางเหม่ยเยว่ทำเอาทุกคนพูดไม่ออก

" ถึงเจ้าไม่ได้พูด แต่ท่าทีของเจ้าก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากให้ฉีฉีไปด้วย"

รุ่ยจื้อเฉียงยังคงโต้แย้ง

" แล้วจะให้ข้าทำยังไง ต้องให้ข้าคุกเข่าขอร้องให้นางไปเที่ยวด้วยกัน แบบนี้ใช่ไหมถึงจะถูกใจทุกคน"