บททั้งหมดของ เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่รักท่านแล้ว: บทที่ 101 - บทที่ 110

หยางเหม่ยเยว่มารออยู่จุดนัดพบ กระทั่งใกล้ค่ำทุกคนถึงได้พึ่งมาถึง กองไฟลุกโชน กลิ่นไก่ย่างหอมฉุยลอยฟุ้งหนานซื่อเดินถือไก่ย่างเข้ามาหาหยางเหม่ยเยว่ ฉีกเนื้อชิ้นเล็กๆเป่าให้หายร้อนยื่นให้นาง อู๋ลั่วรีบเดินเข้าไปหยิบเนื้อที่หนานอ๋องยื่นมาใส่ปากตัวเอง" เจ้า"" อืม รสชาติแย่กว่าที่คิด ของแบบนี้ข้าว่าเจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ เยว่เยว่ กินไก่ย่างหมักสมุนไพรของข้าดีกว่า อร่อยกว่าเยอะ"อู๋ลั่วฉีกเนื้อไก่ที่เขาย่างเอง หมักสมุนไพรสูตรลับที่นางสอน ยื่นป้อนนางนางอ้าปากรับ หนานซื่อมองตาลุกวาวไม่คิดว่านางจะยอมให้ชายอื่นป้อน อู๋ลั่วเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหนานซื่อก็ยิ้มเยาะ" อืม ยังอร่อยเหมือนเดิม ไก่ย่างของเจ้าอร่อยที่สุด"หนานซื่อทนไม่ไหวเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง ซือถูมองดูภาพตรงหน้า แล้วหันไปมองลู่อวิ๋นโจวที่กำลังนั่งกินปลาอย่างไม่ใส่ใจ" คุณชาย ท่านไม่เอาปลาย่างไปให้นางบ้างเหรอขอรับ"" ไม่หล่ะ ถึงเอาไปให้นางก็คงไม่รับ ข้าจะไปให้เสียหน้าเหมือนหนานอ๋องทำไม"กรี๊ดดดอี้ซวนกำลังย่างปลา ได้ยินเสียงกรีดร้องของไป๋อิงลู่ก็รีบวิ่งไป " อิงลู่ อิงลู่เจ้าเป็นอะไร"" งู งูตัวใหญ่ อาสุ่ยช่วยข้าด้วย ข้ากลัว"เขารีบ

หมิงซุ่ยนั่งกินผลไม้ไปก็มองอี้ซวนไป " พี่ใหญ่ ท่านไม่กินจริงเหรอ งั้นข้ากินหมดนะ"อี้ซวนไม่ตอบ นั่งพิงต้นไม้เหม่อลอย เงาดำวูบใหญ่ผ่านเหนือหัว หมิงซุ่ยแหงนหน้าขึ้นมอง ปล่อยผลไม้ที่ปากคาบอยู่หล่นตุ๊บ เขารีบลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจชี้มือบอก" พี่ใหญ่ นั่น นั่นมันเจ้างูดำบินได้ บนหลังมันมีคนนั่งอยู่ด้วย ต้องเป็นเยว่เอ๋อแน่ มันโฉบลงใกล้ๆแถวนี้ สงสัยจะพาเยว่เอ๋อมาเที่ยวเล่น"อี้ซวนผุดลุกขึ้นอย่างไวเสียงฝีเท้าวิ่งตรงมา ทุกคนหันไปดู " เยว่เอ๋อ"หมิงซุ่ยร้องเรียกเสียงดังด้วยความดีใจดวงตาของอู๋ลั่วที่มีแสงสีทอง เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ หางงูที่เตรียมจู่โจมก็เปลี่ยนมาเป็นขาคนแทนหยางเหม่ยเยว่นั่งฟังหมิงซุ่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางเหลือบมองอี้ซวน ใบหน้าของเขายังคงเศร้าโศกอยู่แต่ก็จ้องมองนางไม่วางตา " แล้วพวกท่านจะทำอย่างไรต่อ หรือว่าจะไปทุ่งหญ้า"" ไม่รู้ "หมิงซุ่ยส่ายหน้าตอบสั้นๆ" จริงสิ แล้วทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ในป่าหล่ะพาอากังมาเที่ยวเล่นเหรอ"เขามองหลานชายตัวน้อย ที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของหยางเหม่ยเยว่" ไม่ใช่หรอก พวกข้ากำลังจะไปเมืองหลวงหน่ะ"" ไปเมืองหลวงทำไม"อี้ซวน

อู๋ลั่วอุ้มจื้อกังเดินเข้ามา เห็นลู่อวิ๋นโจวกับอี้ซวนนั่งอยู่ใกล้หยางเหม่ยเยว่ก็ไม่พอใจ เด็กน้อยเห็นหน้าแม่ก็คึกคักดิ้นดุ๊กดิ๊ก ร้องอืออาทักทาย หยางเหม่ยเยว่ยื่นมือไปรับลูกชายมาอุ้ม หอมแก้มป่องๆฟอดใหญ่ อี้ซวนมองดูลูกชายดวงตาเป็นประกาย" ข้าขออุ้มเขาหน่อยได้ไหม"" ไม่ได้ "งูดำรีบพูดขึ้น" เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าไม่ได้ นั่นลูกชายข้า ข้าเป็นพ่อของเขา เป็นคนทำให้เขาเกิดมา"" แต่ข้าเป็นพ่อที่เลี้ยงดูเขาตั้งแต่อยู่ในท้องตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมา คนที่เขาเห็นหน้าคนแรกก็คือข้า ข้าต่างหากที่เป็นพ่อของเขา ข้าอุ้มเห่กล่อมให้เขานอนหลับ ยามขับถ่ายข้าก็เป็นคนทำความสะอาด ยามเขาร้องไห้โยเยข้าก็เป็นคนปลอบ แล้วเจ้าเล่า เจ้าเอาแต่พร่ำบอกว่าเจ้าเป็นพ่อของเขา เจ้าทำอะไรให้เขาบ้าง"อี้ซวนนิ่งค้าง เขาเถียงไม่ออก อู๋ลั่วพูดถูกเขาไม่เคยดูแลหรือทำอะไรให้ลูกชายเลยเขามัวแต่ดูแลไป๋อิงลู่หลังกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทางต่อหยางเหม่ยเยว่เห็นว่าอีกไม่ไกลก็จะเข้าเขตหมู่บ้านกลางป่า ไม่อยากให้คนเห็นงูบินจนแตกตื่น จึงเดินไปกับทุกคน อู๋ลั่วใช้ผ้าผูกจื้อกังติดกับตัวเอง เด็กน้อยเลี้ยงง่ายไม่ร้องไม่กวน หลับไปเป็นพักๆตื่น

อู๋ลั่วจ้องมองรุ่ยจื้อเฉียงเขม็ง ที่แท้ก็พี่ชายที่นางตัดขาดไปแล้วนี่เอง เขาจำได้ว่านางเคยเล่าเรื่องครอบครัวของนางที่ตัดขาดไปแล้วให้ฟัง รุ่ยจื้อเฉียงเห็นดวงตาแดงกร่ำของชายตรงหน้าคล้ายดวงตาของปีศาจ เขาถึงกับผงะก้าวถอยหลัง ลู่อวิ๋นโจวกำลังจะเดินผ่าน เขาคว้าแขนไว้" อวิ๋นโจว เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับข้ารึ"" ไม่มี"ลู่อวิ๋นโจวพูดสั้นๆแล้วปัดแขนเขาออก" นางพักอยู่ที่จวนของเจ้าใช่ไหม"ลู่อวิ๋นโจวหยุดเดิน"ในเมื่อนางตัดขาดกับเจ้าไปแล้ว ก็อย่าได้มาวุ่นวายกับนางอีก"วันต่อมาหยางเหม่ยเยว่พึ่งกล่อมจื้อกังหลับ บ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามา" คุณหนูหยาง มีคนจากตระกูลรุ่ยมาขอพบขอรับ"ลู่อวิ๋นโจวเดินมาได้ยินพอดี" ให้ข้าไล่พวกเขาไปไหม"นางส่ายหน้า" ในเมื่อมาแล้ว ก็ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ"นางก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพวกเขาต้องการอะไรศาลากลางน้ำ รุ่ยซุนอีหยิบขนมออกจากตระกร้า เลื่อนมาตรงหน้านาง" เยว่เอ๋อ แม่ทำขนมกุ้ยฮวามาให้ ยังมีขนมอำพันดอกท้อด้วย เจ้าชิมดูสิ ถ้าเจ้าชอบวันหลังแม่จะทำมาให้อีก"นางมองขนมตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย" พอแม่ของเจ้ารู้ว่าเจ้ากลับมาเมืองหลวง ก็ตื่นแต่เช้า ลงมือทำขนมพวกนี้ให้เจ้าด้วยตัวเอง"

หนานซื่อจ้องมองเงาในน้ำก็ตกใจจนเกือบแสดงพิรุธออกมา เงาของฮ่องเต้ใบหน้าไม่มีลูกตา เขาขยี้ตามองอีกที คราวนี้มีตาแต่บิดเบี้ยวราวภูตผีปีศาจ เขาผงะก้าวถอยหลังไปสองก้าว" เป็นอะไรไป"" ปะเปล่า เปล่าพะย่ะค่ะ"" เจ้าบอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษาข้า เรื่องอะไรว่ามา"" เสด็จพ่อ พระวรกายท่านผ่ายผอมลงทุกวัน ใต้ตาก็หมองคล้ำ ท่านสังเกตุตัวเองหรือไม่"" ข้ารู้ แต่เพราะช่วงพักหลังมานี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ ยังเบื่ออาหาร ก็เลยผอมลง"" หมอหลวงมาตรวจดูอาการแล้ว"" ตรวจแล้ว พวกเขาบอกว่าข้าทำงานหนักให้พักผ่อนมากๆ ข้าเลยให้องค์รัชทายาทจัดการเรื่องราชกิจแทน"" บางโรคหมอหลวงอาจตรวจไม่พบ ไม่งั้นลองให้หมอจากข้างนอก"ฮ่องเต้ยกมือห้าม" ไม่ต้อง ข้ารู้ตัวดีว่าข้าไม่ได้เป็นอะไร หมอหลวงแต่ละคนล้วนฝีมือเก่งกาจ หากข้าเป็นอะไรจริงพวกเขาก็คงตรวจเจอแล้ว ไม่มีอะไรหรอก ข้าแก่แล้วย่อมผอมลงบ้างเป็นธรรมดา"" เสด็จพ่อ ขาของลูกถูกตัดเส้นเอ็นขาดหมอหลวงทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีทางรักษา แต่แล้วยังไงหล่ะ ตอนนี้ลูกก็กลับมาเดินได้เพราะหมอเทวดาจู เสด็จพ่อไม่ลอง"" พอแล้ว นี่ใช่ไหมเรื่องที่เจ้าบอกว่าอยากปรึกษาข้าเป็นการส่วนตัว ถ้าเ