Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

นางตื่นมาตอนเช้ารู้สึกปวดไปหมด มองดูชายที่นอนอยู่ข้างๆ เขายังคงหลับอยู่ ไม่คิดว่านางจะมีสามีปุบปับแบบนี้ นางกับเขาพึ่งได้พบหน้ากัน ก็แต่งงานกันทำเรื่องอย่างว่ากันแล้วชาติก่อนนางไม่เคยเห็นหน้าเขา มาเกิดใหม่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเป็นภรรยาเขา นางไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา และคิดว่าเขาเองก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางเช่นกัน เราแต่งงานกันเพราะสัญญาหมั้น เพราะนางต้องการไปจากตระกูลรุ่ย นางไม่รู้ว่าที่ชายแดนเหนือเขามีสตรีใดซุกซ่อนไว้หรือไม่ ชายที่นอนอยู่ข้างนางคนนี้นางไม่แน่ใจว่าจะอยู่กับเขาไปได้นานแค่ไหน นานพอจะฝากชีวิตไว้ได้หรือเปล่า แต่นางแน่ใจว่านางจะไม่ยอมทน หากเขาทำให้นางต้องผิดหวังเสียใจนางจะไปจากเขาทันที นางลุกจากที่นอนหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แล้วเดินออกไปนอกกระโจม เสียงร้องเมี้ยวๆดังมาแต่ไกล เสี่ยวเมาวิ่งมาอย่างเร็วพุ่งตรงมาที่นาง นางนั่งลงรอรับมันอุ้มมากอดแนบอกมันร้องเมี้ยวๆไม่หยุด นางเอาหัวถูไถกับหัวเล็กๆของมัน มันคือสิ่งมีชีวิตเดียวที่นางรักที่สุด นางไปไหนก็ต้องเอามันไปด้วย เมื่อคืนหวังหยวนพามันไปนอนด้วยเพื่อไม่ให้รบกวนการเข้าหอของนางกับเขา ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อคืนไม่มีนางมันจะนอน

หนานซื่อโอบกอดหยางเหม่ยเยว่ มือชี้ให้ดูนกคู่หนึ่งกำลังพรอดรักกันอยู่บนต้นไม้ หวังหยวนวิ่งพรวดเข้ามา" ท่านอ๋องเกิดเรื่องแล้วซี"พอเห็นภาพที่หนานซื่อกำลังกอดหยางเหม่ยเยว่ชมนกชมไม้อยู่ เขาก็หยุดชะงัก กลืนคำพูดที่เหลือลงไป รีบก้มหัวขอโทษ" ขออภัยขอรับ"หนานซื่อปล่อยนางจากอ้อมกอด หันมามองถามเสียงแข็ง" มีเรื่องอะไร"" คือว่า"หวังหยวนมองหน้าหยางเหม่ยเยว่มีท่าทีอึกอัก" มีอะไรที่ข้ารู้ไม่ได้รึ"หวังหยวนเหลือบมองหน้าหนานซื่อ" มีอะไรก็พูดมา ข้าไม่เคยมีความลับกับชายาข้า"" คือ คือว่าซี เอ่อซีหยาง ตกอยู่ในวงล้อมของพวกเยี่ยนเป่ย ตอนนี้ส่งสัญญาณขอช่วยเหลือ"หนานซื่อมีสีหน้ามืดครึ้มก่อนจะหันมาหานาง" เยว่เอ๋อ"" ท่านรีบไปเถอะ"" ข้าไปไม่นานจะรีบกลับมา รอข้านะ กลางวันจะกลับมากินข้าวด้วย"นางพยักหน้ารับ มองดูแผ่นหลังของเขาที่ร้อนรนเดินออกไป ในใจเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมายามอู่ อาหารจัดวางเต็มโต๊ะ หยางเหม่ยเยว่นั่งรออยู่นานจนอาหารเริ่มเย็นชืด ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าหนานซื่อจะกลับมา เสียงฝีเท้ารีบเดินใกล้เข้ามา นางหันไปมองก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่มาคือเซียวจิ้ง" พระชายา ท่านอ๋องให้ข้ามาบอกท่านว่ามื

" ท่านอ๋อง"หลิวซีหยางพรวดเข้ามา เห็นหยางเหม่ยเยว่นั่งตักหนานซื่อดวงตาก็ฉายความไม่พอใจ" ข้าบอกแล้วไงว่ามีอะไรให้เคาะประตูก่อนแล้วนี่เจ้ามีอะไรอีก กลับมาทำไม"" ข้าเห็นประตูเปิดอยู่เลยเดินเข้ามา ใครจะไปรู้ว่าท่านกับพระชายาจะพรอดรักกัน"หยางเหม่ยเยว่ลุกขึ้นจ้องหน้าหลิวซีหยางไม่เอ่ยคำพูดใด" เจ้ามีอะไรก็ว่ามา"" ข้ากับคนอื่นๆรอท่าน หารือเรื่องงานที่จะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า"" เยว่เอ๋อ อาทิตย์หน้าจะมีงานแข่งขี่ม้ายิงธนู ประลองยุทธิ์ ช่วงกลางคืนจะมีการกินดื่มสังสรรค์กัน เพื่อสานความสัมพันธ์ของพี่น้องในค่าย งานนี้จัดขึ้นทุกปีข้าจะไปประชุมก่อน"นางพยักหน้าให้เขา มองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปเคียงคู่กับหลิวซีหยาง ในใจเกิดความรู้สึกหลากหลายพริบตาเดียวก็ถึงวันงาน หลิวซีหยางในชุดบุรุษสีขาว ลงแข่งขี่ม้าและเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าทหาร ต่อมาก็เป็นการประลองยิงธนูทั้งขี่ม้าปิดตายิงธนู นางก็เอาชนะได้ทุกรอบ" โอย ผู้ช่วยหลิวลงแข่งใครจะกล้าสู้ จะขี่ม้าหรือยิงธนู นางก็ฝีมือล้ำเลิศหาใครเทียบ"" นี่นางจะลงแข่งประลองยุทธ์อีกรึ ผู้ช่วยหลิว ท่านจะกวาดหมดทุกรางวัลไม่แบ่งใครบ

" ท่านอ๋อง นี่ขอรับ"หนานซื่อรับกล่องขนมมาจากทหารรับใช้" เยว่เอ๋อพักกินขนมก่อน เจ้าดูสิ นี่เป็นขนมจากร้านขึ้นชื่อเชียวนะ ข้าให้คนไปซื้อมาให้เจ้า"หนานซื่อเปิดฝากล่องออก เลื่อนขนมมาตรงหน้านาง นางวางถุงหอมที่ปักเสร็จพอดีลงยังไม่ทันจะได้เอื้อมมือไปหยิบขนม หลิวซีหยางก็เดินเข้ามา ในมือถือถาดใส่น้ำชา หนานซื่อขมวดคิ้วถาม" เจ้ามาทำไม"นางวางถาดลง รินน้ำชาใส่ถ้วยแล้วนั่งคุกเข่าตรงหน้าหยางเหม่ยเยว่" ข้ามาคาระวะน้ำชาพระชายา ขอพระชายาอย่าได้ถือสาเรื่องเมื่อคืน"หยางเหม่ยเยว่มองดูถ้วยน้ำชาในมือหลิวซีหยาง ไอร้อนจากชาลอยกรุ่นขึ้นมานางเหยียดยิ้มมุมปาก" เมื่อคืนนอนร่วมเตียงกับสามีข้า เช้ามายกน้ำชาคาระวะ ประหนึ่งภรรยาเอกรับน้ำชาจากอนุ"" ยังไม่รีบเอากลับไปอีก"หนานซื่อสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว" ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น ข้าไม่อยากให้ท่านเข้าใจผิด ยิ่งไม่อยากให้ท่านกับท่านอ๋องต้องผิดใจกันเพราะข้า ขอแค่ท่านรับชาถ้วยนี้ ต่อไปข้าจะอยู่ให้ห่างจากท่านอ๋องจะไม่ทำให้ท่านต้องเข้าใจผิดอีก"นางหันมองหน้าหนานซื่อ" ท่านก็คิดว่าข้าควรรับน้ำชาถ้วยนี้รึ"" เยว่เอ๋อ ในเมื่อนางมาขอโทษแล้ว งั้นเจ้าก็รับไปเถอะ จะได้ไม่มี

" เยว่เอ๋อ"หลิวจื่อเฟิงร้องเรียกนาง มือของเขาไขว่คว้าได้แต่ความว่างเปล่า ทหารถือคบไฟอยู่ล้อมรอบ ส่องไปที่ข้างล่าง มีแต่ความมืดมิดที่มองไม่เห็นก้นเหว" องค์ชาย อย่าเสียเวลาอยู่เลยพะยะค่ะข้างล่างเป็นเหวลึก นางคง"" องค์ชาย รีบข้ามฝั่งเถอะพะยะค่ะ หากพวกมันตามมา ชัยภูมิแบบนี้ถ้าสู้รบกันพวกเราจะเพลี่ยงพล้ำได้"หลิวจื่อเฟิงมองไปที่ข้างล่างเหวอย่างเสียดาย เขาไม่น่าใจร้อนเลย" องค์ชาย รีบเสด็จเถอะพะย่ะค่ะ"หลิวจื่อเฟิงตัดใจรีบเดินนำหน้าไปจงเป่าถือคบไฟมือหนึ่ง อีกมือดึงเชือกบังคับม้า แกะรอยตามหาหยางเหม่ยเยว่ก่อนหน้าเขาถูกลวงให้หลงไปอีกทาง" กุนซือจง นี่ก็มืดแล้วเอายังไงต่อ เขาลูกนี้เต็มไปด้วยฝูงหมาป่า จะหาต่อหรือพักก่อน"" พวกเจ้าก็รู้ว่าในเขาลูกนี้เป็นที่อยู่ของฝูงหมาป่า หากพระชายานางหนีมาจากพวกเยี่ยนเป่ยได้ แล้วเกิดหลงอยู่ในเขาลูกนี้หล่ะจะเป็นอย่างไร หาต่อไป ทุกคนมีไฟอยู่ในมือ รวมกลุ่มกันห้ามแตกกลุ่ม หมาป่ามันไม่กล้าทำอะไรหรอก"" กุนซือจง ข้าเจอรองเท้าสตรีขอรับ จะใช่ของพระชายาหรือเปล่า"ทหารคนหนึ่งวิ่งถือรองเท้าเข้ามา จงเป่ากระโดดลงจากหลังม้า รับรองเท้ามาดูรองเท้าสีชมพูปักลายดอกโบตั๋น แม้เ