Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

" พระชายา ขาของท่านปวดมากหรือไม่"จงเป่าเอ่ยถาม เขารู้ว่าขาของนางหักทั้งสองข้าง แม้จะสามารถต่อได้ แต่สำหรับสตรีบอบบางอย่างนาง คงต้องเจ็บมากแน่ๆยิ่งตอนที่กำลังต่อกระดูก มันเจ็บปวดจนแทบขาดใจ นางจะทนได้อย่างไร" เจ็บอยู่ แต่พอทนได้"" แล้วที่หัวหล่ะปวดไหม"จงเป่าถามต่อ" ปวดเป็นพักๆ"หนานซื่อมองจงเป่าด้วยสายตาไม่พอใจตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาก็ไม่ยอมพูดกับเขาสักคำ แต่พอจงเป่าถามอะไรนางก็ตอบหมด" จงเป่า เจ้าเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วยังบาดเจ็บไม่น้อย ไปพักผ่อนเถอะ"จงเป่าก้มหัวรับคำสั่งกึ่งบังคับให้เขาออกไป"ข้าจะช่วยต่อกระดูกให้ติดกัน รับรองว่าท่านจะกลับมาเดินได้เหมือนเดิม แต่ระหว่างรักษาจะเจ็บปวดมาก หากท่านทนไม่ไหว"" ข้าทนได้"" งั้นท่านกินยาแก้ปวดก่อน เสร็จแล้วข้าจะต่อกระดูกให้"หนานซื่อประคองนางขึ้นให้ดื่มยา เขาจะป้อนนาง แต่นางดึงถ้วยไปดื่มเอง" ข้าพร้อมแล้ว ท่านทำการต่อกระดูกได้เลย"" ไม่ต้องกลัวนะเยว่เอ๋อข้าอยู่นี่ หมอโจวเก่งมาก ทหารในค่ายหลายคนที่แขนขาหักก็ได้หมอโจวนี่แหละช่วยต่อให้ จนหายเป็นปกติ เจ้าเองก็ต้องหายเช่นกัน ข้าจะกอดเจ้าไว้ หากเจ็บมากก็กัดที่แขนของข้าเพื่อระบาย"เขากอดนางพลาง

หมอทำแผลให้หลิวซีหยางเสร็จ ก็เก็บข้าวของเดินออกไป" พระชายาก็เกินไป แค่แมวตัวเดียวต้องทำกันถึงขนาดนี้ นี่กะจะเอาให้ตายตามแมวไปเลยใช่ไหม "หวังหยวนพูดเข้าข้างหลิวซีหยาง" ข้าไม่เป็นไร ข้าเป็นคนทำให้แมวของนางตาย นางจะโกรธเกลียดข้าจะทำร้ายข้าก็สมควรแล้ว"" ก็สมควรจริงๆนั่นแหละ ใครให้เจ้าเอาแมวของนางไปทำน้ำแกง รู้ทั้งรู้ว่าแมวนั่นนางรักของนางแค่ไหน"หนานซื่อจ้องหน้าหลิวซีหยางเขม็งพูดด้วยเสียงดุดัน หลิวซีหยางก้มหน้าทำหน้าเศร้า" ข้าแค่หวังดี เห็นว่านางบาดเจ็บเลยอยากทำน้ำแกงให้ ข้าอุตส่าห์เคี่ยวอยู่หลายชั่วยามเลยนะ"" จะทำน้ำแกงก็ทำไป เนื้อปลาเนื้อไก่เนื้อหมูก็มี ทำไมไม่ทำทำไมต้องเป็นเนื้อแมวด้วย แถมยังเป็นแมวของเยว่เอ๋ออีก"" ข้าก็บอกแล้วไงว่าเป็นสูตรลับของหมู่บ้านข้า ตอนเด็กๆข้าก็เคยกิน คนในหมู่บ้านข้าก็กินกันทั้งนั้น ข้าเห็นแมวนั่นมันอ้วนดีเนื้อน่าจะเยอะ ก็เลย เป็นความผิดข้าเองที่ไม่ทันคิดให้ดี ข้าจะไปคุกเข่าขอโทษนางเดี๋ยวนี้"" ไม่ต้อง เจ้าอยู่ที่นี่แหละ อย่าโผล่หน้าไปให้นางเห็นอีก อยู่ห่างๆนางไว้"หนานซื่อพูดจบก็เดินสะบัดชายเสื้อออกไป" พระชายาเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ"" แผลที่หัวถูกกระแ

ยามซวี สายฝนโปรยปรายลงมา หนานซื่อยืนอยู่หน้าเรือน ยกมือจะเปิดประตูแต่ก็หยุดชะงักชักมือกลับ หยางเหม่ยเยว่อารมณ์ไม่ดีเขาไม่อยากให้นางเห็นหน้าเขาแล้วต้องขุ่นข้องหมองใจอีก ให้นางได้อยู่คนเดียวสงบสติอารมณ์สักพัก เขาหันหลังเดินกลับไป เงาคนข้างนอกพร้อมฝีเท้าเดินห่างออกไปไกล หยางเหม่ยเยว่เพียงมองดูเงียบๆ นางหยิบพู่กันมาจุ่มหมึกเขีบนลงบนกระดาษ หนังสือหย่า ตัดขาดความเป็นสามีภรรยา ทุกตัวอักษรหนักแน่นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ตอนเช้าหนานซื่อมาที่เรือน มองดูสำรับอาหารที่ถูกยกออกมาไม่มีรอยแตะต้องแม้แต่น้อยเขาก็ยิ่งหนักใจ วันก่อนนางยอมกินซาลาเปาไส้ผักกับน้ำเต้าหู้ที่จงเป่ากับเซียวจิ้งซื้อมาให้ วันนี้เขาเลยให้คนไปซื้อซาลาเปากับน้ำเต้าหู้มาให้นางบ้าง แต่นางไม่ยอมกิน ไม่ยอมพบหน้าเขา ไม่ปริปากพูดกับเขาสักคำ ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง" เยว่เอ๋อ เยว่เอ๋อ ให้ข้าเข้าไปได้หรือไม่"เงียบไม่มีเสียงตอบรับ" อยากไปขี่ม้าเล่นไหม"" ไปไหว้พระที่วัดกันดีหรือไม่"เขาหน้าเศร้าเดินคอตกกลับไป หลังจากที่เขาจากไป นางก็แอบออกไปข้างนอกกลับมาพร้อมของที่ต้องการ นางปรุงยาขึ้นมาอย่างตั้งใจ" ท่านอ๋อง พระชายายังไม่ยอมพบท่านอีแล้

" ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้น"" เยว่เอ๋อหายไป พวกเจ้าเฝ้านางยังไง"หนานซื่อตะคอกถามเสียงดัง พวกทหารยามพากันก้มหน้าเงียบ" ไม่ได้ยินที่ข้าถามรึไง เยว่เอ๋อของข้าอยู่ไหน นางหายไปไหน"" พวกข้าไม่ทราบ ตอนแรกก็เห็นนางนั่งเล่นอยู่สวนด้านหลัง แล้วแม่นางหลิวก็เดินเข้าไปหานาง""จากนั้นไม่นานพวกข้าก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง แล้วก็เสียงดังสนั่น มีคนตะโกนบอกพวกเยี่ยนเป่ยบุก พวกข้าก็รีบไปคุ้มกันอยู่หน้าเรือน เห็นประตูปิดสนิทก็คิดว่าพระชายายังอยู่ในนั้น"" อยู่เรอะ เจ้าแหกตาดูสิว่านางอยู่ไหน ไป๊ยังไม่รีบไปตาหานางอีก"พวกทหารพากันรีบวิ่งออกไปจงเป่าเก็บกระดาษที่ตกขึ้นมา เซียวจิ้งชะโงกหน้าไปอ่านด้วย ทั้งสองตกใจมองหน้ากัน" มิหน่าเล่าวันนั้นนางถึงให้ข้าเอาเครื่องประดับของมีค่าไปขายแลกเป็นตั๋วเงิน ที่แท้นางก็เตรียมการจะไปแล้วนี่เอง"หนานซื่อดึงคอเสื้อเซียวจิ้งถามด้วยเสียงดุดัน" ตั้งแต่วันไหน เหตุใดเจ้าถึงไม่บอกข้า"" หลายวันแล้วขอรับ นางบอกว่ามีเยอะไปพกไม่สะดวก หน้าศึกสงครามเกิดต้องอพยพมีตั๋วเงินไว้จะสะดวกกว่า ข้าก็ไม่คิดว่านางจะไป"หนานซื่อผลักเซียวจิ้งออก รีบหุนหันออกจากห้องไป จงเป่ากับเซียวจิ้งรีบวิ่งตาม" ท่

หนานซื่อถูกถีบกระเด็น หลิวจื่อเฟิงเงื้อดาบจะฟันลงมา" ระวัง"หลิวซีหยางร้องบอก หนานซื่อพลิกตัวหลบได้ทัน หลิวจื่อเฟิงหันไปมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ" ซีหยาง เจ้าเห็นมันดีกว่าข้าที่เป็น โอ้ย"หนานซื่อใช้ดาบฟันฉับที่แขนขวาของหลิวจื่อเฟิง หลิวจื่อเฟิงโยนดาบทิ้ง รวบรวมพลังปราณซัดฝ่ามือใส่หนานซื่อจนกระเด็นกระแทกต้นไม้ กระอักเลือดออกมากองโตเซียวจิ้ง หวังหยวน จงเป่าวิ่งจะเข้าไปช่วยหลิวซีหยางก็ผิวปากเรียกฝูงงูออกมาขวางทาง ทั้งสามหยุดชะงักมองดูฝูงที่เลื้อยเข้ามาล้อมรอบพวกเขา ส่งเสียงขู่ ฟ่อฟ่อ" เคยได้ยินมาว่าพวกเยี่ยนเป่ยมีวิชาฝึกสัตว์ เป็นเรื่องจริงสินะ"จงเป่าพูดพลางตวัดดาบฟันงูที่อยู่ตรงหน้า" ส่วนเจ้าไอ้หนานอ๋อง เจ้าต้องเจอนี่"หลิวจื่อเฟิงผิวปาก ตะขาบนับพันก็มาจากไหนไม่รู้ เดินเข้ามาหาหนานซื่อ แต่ยังไม่ทันถึงตัวก็พากันรีบวิ่งหายไป หลิวจื่อเฟิงอ้าปากค้าง เป็นไปไม่ได้ เขาผิวปากใหม่ คราวนี้แมงมุมยักษ์พากันคลานเข้ามา แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็รีบหันหัวหนีไม่ต่างกับตะขาบหนานซื่อแปลกใจงูที่ดาหน้าเข้าหาจงเป่าก็เช่นกัน พากันหันหัวรีบเลื้อยหนีไป เขาแปลกใจ เซียวจิ้งเองก็เช่นกัน ยังไม่ทันจะได้ตวัดดาบ พวกง