Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

แสงแดดสาดส่องเข้ามา อี้ซวนลืมตาตื่น มองไปเตียงข้างๆ มีผ้าห่มพับเรียบร้อย นี่คงสายมากแล้ว เขาลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าที่หลังบ้าน กลับออกมาสายตาก็มองหาหยางเหม่ยเยว่ไปทั่ว ในบ้านไม่อยู่ หน้าบ้านก็ไม่อยู่ ในครัวก็ไม่มี หรือว่านางจะไปที่ลำธารเขานั่งลงที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน เมิ่งสือกับจางเฉิงถืออาหารเดินเข้ามาวาง เขาขมวดคิ้วมองหน้าทั้งสอง" นางไปไหน"" เยว่เอ๋อหน่ะเหรอ นางไปเที่ยวเล่นหลังภูเขา"เยว่เอ๋อ นางชื่อเยว่เอ๋อ เขาอยู่กับนางมาพักใหญ่ นอนบ้านเดียวกันเตียงนอนห่างกันแค่คืบ แต่เขากลับไม่รู้จักชื่อนาง แต่จางเฉิงกับเมิ่งสือกับเรียกชื่อนางอย่างสนิทสนม" เอ่อ พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องกังวล มีพวกหมิงซุ่ยพาไป รับรองไม่มีอันตราย"" ใช่แล้วพี่ใหญ่ ท่านกินเถอะจะได้กินยา อะอ้าว แล้วนั่นท่านจะไปไหน"" จางเฉิง เจ้าว่าพี่ใหญ่ไปไหน"" อยากรู้ก็ตามไปสิ"จางเฉิงกับเมิ่งสือวิ่งตามอี้ซวนไป อี้ซวนเดินตามร่องรอยไปจนไปถึงท้ายเกาะ ได้ยินเสียงพวกลูกน้องพูดคุยหัวเราะดังมา จึงเดินตามเสียงไป พวกโจรหันมาเห็นอี้ซวนเดินมาด้วยสายตาดุดันก็พากันเงียบกริบ " หมิงซุ่ยรับสิ มองอะไรอยู่"หมิงซุ่ยยื่นมือออกไปรับผลไม้ที่หยางเหม่ยเยว

" ระหว่างนั้นไม่รู้ว่าท่านอ๋องกับซีหยางสนทนาอะไรกัน ข้าหันไปมองอีกทีก็เห็นนางปักมีดลงที่อกของท่านอ๋องแล้ว นางกระโดดลงจากหลังม้า ดึงท่านอ๋องตกลงมา เคราะห์ซ้ำยังถูกม้ากระทืบตรง ตรงนั้น กองทัพเยี่ยนเป่ยก็ดาหน้าเข้ามาล้อมรอบ ดีที่แม่ทัพฮั่วยกทัพมาช่วยได้ทัน"" มีดนั่นปักห่างหัวใจท่านอ๋องเพียงนิด ยังมีพิษร้ายแรง ตอนนั้นท่านอ๋องพะงาบๆแล้ว"" เขาก็ยังไม่ตายนี่ ใช่ไหม"" ไม่ตายก็เหมือนตาย เขาเดินไม่ได้ ต้องนั่งรถเข็น แถมไอ้นั่นก็ใช้งานไม่ได้ สำหรับบุรุษชาตินักรบนี่มันต่างอะไรกับตายทั้งเป็น"" น่าสงสารท่านอ๋อง ยังไม่ทันมีทายาทก็ต้องมาสูญพันธ์"เซียวจิ้งส่ายหน้า จงเป่าถอนหายใจเฮือกใหญ่" จบแล้ว"เซียวจิ้งกับจงเป่ามองหน้านาง" ข้าถามว่าพวกเจ้าเล่าจบแล้วใช่ไหม"ทั้งสองพยักหน้า" งั้นข้าไปหล่ะ"" พระชายา เอ๊ยคุณหนูหยาง ท่านจะไปไหนไม่กลับไปกับพวกข้ารึ"" กลับไปทำไม"" ก็กลับไปดูท่านอ๋อง"" ใช่แล้ว ท่านกลับไปกับพวกข้าเถอะ ตอนนี้ท่านอ๋องเดินไม่ได้ สภาพจิตใจก็ย่ำแย่ ข้าวปลาอาหารก็ไม่แตะ วันๆเอาแต่ร้องเรียกหาท่าน"" หากท่านกลับไปท่านอ๋องต้องดีวันดีคืนแน่"" หมอโจวไม่ใช่หมอที่เก่งที่สุดในค่ายรึไงขนาดขาห

นึกถึงคำสาบานตอนนั้น เขายกมือสาบานต่อหน้าหยางเหม่ยเยว่ บอกว่าเขาจะรักนางคนเดียว ชาตินี้จะไม่มีวันทรยศนางเป็นอันขาด นางจะเป็นสตรีคนเดียวที่เขารักและปกป้อง เป็นคนเดียวและคนแรกที่เขาจะให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก หากเขาผิดคำสาบาน ขอให้ไอ้นั่นของเขาใช้งานไม่ได้ ให้เขาพิการไปตลอดชีวิต และเขาก็ผิดคำพูดวันที่นางกับหลิวซีหยางถูกจับตัวไปพร้อมกัน เขาไม่ได้เลือกช่วยนางเป็นคนแรก ไม่ได้ให้ความสำคัญกับนางก่อน แต่กลับไปช่วยหลิวซีหยาง เพราะบุญคุณช่วยชีวิตบ้าๆนั่น เพราะคิดว่าหยางเหม่ยเยว่จะไม่เป็นอะไร เขาผิดคำสาบาน ที่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะให้นางสำคัญเป็นคนแรก สวรรค์ถึงได้ลงโทษเขา ให้ใช้งานไม่ได้ แถมยังต้องพิการอยู่แบบนี้ น้ำตาของเขาไหลพราก" เยว่เอ๋อ ข้าขอโทษ ข้าผิดต่อเจ้า แต่ข้าไม่เคยนอกใจเจ้า ไม่เคยไม่รักเจ้า ข้ายังเฝ้าคิดถึงเจ้าทุกวันคืน เยว่เอ๋อ เจ้าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ จะคิดถึงข้าบ้างหรือไม่ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน เยว่เอ๋อ ข้าคิดถึงเจ้าจนแทบขาดใจแล้ว"" อ้ายย อย่ากระแทกแรงสิ"" ต้องแรงๆสิถึงจะสนุก"" อาาา ไอ้โจรบ้า"อี้ซวนมองสตรีที่อยู่ในอ้อมกอด แก้มนางทั้งนุ่มทั้งหอม อกของนางก็ทั้งใหญ่ทั้งเด

กลางคืนมืดสนิทเงียบสงัด กลุ่มโจรแยกย้ายกันออกไปทำภารกิจ ไม่นานแต่ละคนก็ทั้งถือทั้งแบกหามของกลับมา อี้ซวนพานางมาด้วย แต่ให้รออยู่ในเรือ นางมองดูสิ่งของในเรือที่พวกเขาขโมยมา มีทั้งหมู เป็ด ไก่ กระสอบข้าวเปลือก ต้นพืชผักอีกหลายต้น ที่ถูกถอนรากถอนโคน บางต้นถูกยกมาทั้งกระถาง อี้ซวนเดินยิ้มมาแต่ไกล ชูต้นดอกไม้หลากสีให้นางดูยามเฉิน นางตื่นนอนขึ้นมาก็ไม่เห็นอี้ซวนแล้ว ล้างหน้าล้างตาเสร็จเดินออกมานอกบ้าน เห็นเขากำลังปลูกต้นดอกไม้ที่ขโมยมาเมื่อคืน มองไปที่ลานกว้างจางเฉิงกับหมิงซุ่ยกำลังเลี้ยงเป็ดและไก่ ถัดไปเสียงหมูสองตัวร้องอู๊ดๆอยู่ในคอก โจรอีกหลายคนช่วยกันปลูกผักรดน้ำ อี้ซวนเดินมาจูงมือนางไปด้านหลังเกาะ เมิ่งสือกับโจรอีกหลายคนกำลังหว่านข้าว" ต่อไปเราจะปลูกข้าวกินเอง ปลูกผักเลี้ยงหมูเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ข้ายังปลูกต้นดอกไม้ไว้ให้เจ้าหลายต้น ไม่นานมันก็จะออกดอกเต็มหน้าบ้านของเรา จริงสิ เดี๋ยวข้าต้องกลับไปทำชิงช้าให้เจ้าอีก"อี้ซวนพูดไปยิ้มไป กุมมือนางแน่น" ท่านอ๋อง จงเป่ากับเซียวจิ้งกลับมาแล้ว"หวังหยวนกำลังเข็นรถเข็นพาหนานซื่อเล่นในสวนอยู่ ร้องบอกด้วยความดีใจ" ท่านอ๋อง"" ท่านอ๋อง พวกข้ากล

วันต่อมาอี้ซวนกับคนอื่นๆช่วยกันขนผักลงจากเรือ แยกย้ายกันไปส่งตามร้านต่างๆ ส่งของเสร็จอี้ซวนแบ่งเงินให้แต่ละคน" พวกเจ้าอยากไปซื้ออะไรหรือทำอะไรก็ไป อีกครึ่งชั่วยามไปเจอกันที่เรือ"พูดจบก็เดินจูงมือหยางเหม่ยเยว่ตรงไปที่ร้านเกี๊ยว กำลังจะอ้าปากสั่ง นางก็จับแขนเขาส่ายหน้า" อาซวน ข้าไม่อยากกิน"" แล้วเจ้าอยากกินอะไร บอกข้าสิ ข้าจะพาไป"" ข้าไม่หิว ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น"อี้ซวนมีสีหน้าเป็นกังวล เขามองพิจารณาภรรยาตัวน้อยที่ดูซูบไป หลายวันมานี้นางกินข้าวได้น้อย ขนมของกินที่นางชอบเขาก็ซื้อมาให้นางกินทุกวัน แต่นางก็ไม่กิน หรือว่านางจะไม่สบายตรงไหน" ข้าไม่ได้เป็นอะไร แค่ช่วงนี้ไม่หิว"" แต่เจ้ากินน้อยแบบนี้ข้าไม่สบายใจ ข้าว่าไปหาหมอสักหน่อยดีกว่า หมอจะได้จัดยาบำรุงให้"" ได้แล้ว 10อีแปะ"พ่อค้ายื่นถุงขนมให้ ลู่อวิ๋นโจวกลับไม่สนสายตาจับจ้องไปที่หญิงคนหนึ่งที่ยืนหันหลังอยู่ แผ่นหลังช่างคุ้นเคยนัก" คุณชาย 10อีแปะ"ลู่อวิ๋นโจวเบิกตากว้างเมื่อหญิงคนนั้นหันหน้ามาชัดๆ หยางเหม่ยเยว่ เขารีบเดินตรงไปทันที" เอ้า แล้วขนมนี่ไม่เอาแล้วเหรอ 10อีแปะ เฮ้ยกลับมาก่อน บ้าเอ๊ย ไม่เอาทีหลังอย่าสั่งสิ"ลู่อวิ๋นโ