Semua Bab Mommy, Mommy! Look! I found Daddy: Bab 11 - Bab 20

Malamig na simoy na hangin ang sumalubong ay Trevor nang iparada niya ang itim na sasakyan nsa harap ng kanikang Mansyon.Mag-aalas onse na iyon hating-gabi't tahimik na ang buong paligid. Tanging ang mahinang huni ng mga kuliglig at ang pagaspas ng mga dahon mula sa malalaking puno sa bakuran ang pumupuno sa katahimikan ng paligid. Nababalot ng pagod ang mukha ni Trevor, kunot ang noo, walang bakas ng kaaiyahan sa labinjito. Nakaluwag na ang kurbata niya at nakabukas ang dalawang butones ng polo. Bahagyang magulo rin ang buhok niyang ilang beses na niyang nasabunot sa buong maghapon.Saglit siyang napatingala sa mansiyon. Ang tatlong palapag na mansiyon ay tila isang palasyo sa gitna ng siyudad. Kung saan ay mtingkad ang mga ilaw na nakapalibot doon, ang malalaking bintanang yari sa salamin ay kumikislap sa ilalim ng buwan. At sa gitna ng malawak na bakuran ay may fountain na patuloy na umaagos ang tubig. Napapalibutan iyon ng mga mamahaling halaman at bulaklak na maingat na inaalag

Julie's POV "So, mind telling me what happened?" Nakaupo si Draco sa harapan ng hapagkainan, may isang baso ng malamig na tubig sa harapan niya. At sa ekspresyon ng mukha nito ay wala siyang balak na palampasin ang gabi na hindi ako nakakapagpaliwanag sa kaniya. Pero naman ang dapat na ipaliwanag ko, eh wala namang bago. "Ano na Julianna, magsasalita ka pa ba?" Sa lagong ng boses pa lang nito ay napuputol na nag haba ng dila ko. Ngunit ng banggitin nito ang pangalan na 'yon ay pinanlakihan ko siya ng mga mata. "Bunganga mo, ano ka ba?" Nakatingin pa ako sa silid ni Tyler, kakapasok lang ng anak ko roon after makapagsipilyo ng ngipin. "At talagang tatawagin mo pa ako sa pangalan na 'yon ha?" Kulang na lang ay batuhin ko si Draco ng kutsarang hawak ko, eh. Galit-galitan siya pero sa huli ay ipagtitimpla rin naman pala ako ng kape. "Oh, bakit? Yun naman talaga ang pangalan mo, gusto mo isigaw ko pa." May halong pagbabanta sa boses nito na ikinapandilat pa lalo ng mga mata ko sa

Julie's POVALAM ko sa sarili ko kung gaano ako gulong-gulo ngayon. PAgkatapos umalis ni Trevor, hindi ko na maiwasan na hindi maisip ang huling sinabi nito kanina.So, he is rushing into somewhere nang may makausap siya sa cellphone niya, tungkolsa akin? I mean, I should say Julianna was found?Paanong nangyari 'yon? Narito ako? No, maybe they find some clue? And not an actual person, kasi impossibleng mangyari ang bagay na 'yon. Napangisi na lang ako.But the, the realization about Trevor is looking for me is insane. Saka ko napagtanto na possible na hinanapniya ako matapos kong umalis,kasi kung hindi ay bakit may ganito akong malalaman ngayon?Pero may isang pang medyo nagpa-down sa iniisip 'kong iyon.'Eh, ano'ng ginagawa ni Pearl, tapos todo lingkis pa sa kaniya? Tsk, ang hirap maniwala na hinahanap niya ako with... affection. Kasi the last time know eh, tuwang-tuwa pa siyang pinagkatuwaan ako ng mga kaibigan niya. And he even do. HInding-hindi ko makakalimutan ang araw na 'yon.

Ngunit ang mas nakapagpatigil kay Julie...ay ang mga mata nito.Tahimik itong nakatingin sa kanya. Hindi iyong simpleng tingin ng isang taong nakakita lang ng kakilala.Hindi rin iyong tingin ng lalaking interesado sa isang babae.May kakaiba roon.May lalim.May lungkot.May kung anong hindi niya maipaliwanag.Parang may gustong itanong.Parang may gustong hanapin.Parang may kulang na piraso ng puzzle na nasa harapan na nito ngunit hindi pa rin mabuo.Nanatiling nakaupo si Trevor habang nakatingin sa kanya. Samantalang si Julie naman ay tila nakapako sa kinatatayuan.Hindi nagsasalita si Trevor na parang nakalimutan na nito ang buong paligid."Trevor..." mahinang tawag niya. Hindi na niya ito matawag sa porml na paraan, silang dalawa llang naman ang magkakilala roon..Bahagya pa siyang yumuko upang makuha ang atensyon nito.Napakurap si Trevor ng isang beses, dalawang beses na parang ngayon lang ito nagising mula sa malalim na pag-iisip.Pagkatapos ay tila nagbalik ito sa sarili, ba

Masakit ang ulo ni Trevor na parang may martilyong paulit-ulit na tumatama sa sentido niya. Napangiwi siya sa sakit niyon pagkagising kinaumagahan.Dahan-dahan siyang bumangon mula sa higaan habang nakapikit pa rin ang mga mata."Shit..." mahinang ungol niya. Pakiramdam niya ay ilang oras lang siyang nakatulog.Naka-half sleep pa rin siya habang pinipilit alalahanin ang nangyari kagabi.Hanggang sa may naaalala siyang bar.May alak.May maingay na musika.At...May isang mukha.Ngunit bago pa niya mabuo ang alaala ay muli siyang inatake ng sakit ng ulo.Napahawak siya sa noo."Not now."Pinilit niyang bumangon upang makapaghilamos. Ngunit ang hindi niya alam ay wala siya sa sariling kwarto niya.Hindi rin niya napansin na iba ang lambot ng kutson na binabaan, Iba ang amoy ng paligid.At mas maliit, mas simple at mas mainit ng kaunti ang silid na iyon. Wala sa sarili siyang naglakad. Ang buong akala niya ay papunta siya sa sariling banyo. Paano'y nakapikit pa rin halos ang mga mata ni