All Chapters of เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: Chapter 131 - Chapter 140

เมื่อหลินซื่อเห็นหลานสาวสนใจ จึงเริ่มเล่าด้วยความกระปรี้กระเปร่า ตั้งแต่เรื่องที่หนิงอ๋องได้รับพระชายารอง ไปจนถึงการแย่งชิงอำนาจในเรือนหลังของจวนอ๋อง และเรื่องที่พระชายาหนิงอ๋องไร้คุณธรรมทำร้ายทายาทเชื้อพระวงศ์ ใส่ร้ายเมียน้อยผู้เป็นที่รักของหนิงอ๋อง ราวกับนางไปเห็นมาด้วยตาตนเอง ทำเอาอวิ๋นเหยาเหยาถึงกับหลุดขำออกมาเมื่อดูจากนิสัยของพระชายาหนิงอ๋องที่กล้าสั่งการบุกชิงตัวเพียงเพราะหนิงอ๋องคิดจะรับนางเป็นอนุ อวิ๋นเหยาเหยาก็เชื่อว่าเรื่องเหล่านี้สตรีผู้นั้นย่อมทำลงไปได้อย่างแน่นอน ทว่าย่อมไม่มีผู้ใดเป็นคนโง่ พระชายาหนิงอ๋องเบื้องหน้ายังมีชื่อเสียงเป็นภรรยาและมารดาที่ดีเรื่องราวกลับเลวร้ายลงถึงขั้นนี้ในพริบตา หากไม่มีคนยื่นมือเข้าไปยุ่งย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด หรือแม้แต่ในใจนางก็ได้มีรายชื่อผู้ต้องสงสัยแล้ว เพียงแต่เรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเล่าให้อาสะใภ้ฟังอย่างละเอียดหลินซื่อยังคงบ่นเรื่องจุดจบของพระชายาหนิงอ๋องต่อไป "ฮ่องเต้ทรงมีหนิงอ๋องเป็นพระอนุชาเพียงพระองค์เดียว ย่อมต้องให้ความสำคัญกับผู้สืบสกุลเป็นธรรมดา ทว่าพระชายาหนิงอ๋องกลับลงมือในเรือนหลัง ต้องทราบว่าราชวงศ์ไม่เคยมีธรรมเนียมก

ในวันที่สิบหก งานเลี้ยงที่จวนหมิงอิงโหวจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมก็ได้ต้อนรับแขกเหรื่อมากมายจากทั่วทั้งเมืองหลวงจวนโหวคลาคล่ำไปด้วยแขกชั้นสูง บ่าวไพร่ในจวนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ปฏิบัติงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งโถงหน้าและเรือนหลังยิ่งมายิ่งครึกครื้นตามจำนวนแขกที่ทยอยมาถึงเฉินอู๋หมิง รับรองแขกบุรุษอยู่ที่โถงหน้า ส่วนเรือนหลังนั้นมีหลินซื่อเป็นผู้ออกหน้าพา อวิ๋นเหยาเหยา ไปคอยต้อนรับแขกสตรีท่ามกลางบรรยากาศที่แสนคุ้นเคยนี้ อวิ๋นเหยาเหยาราวกับได้ย้อนกลับไปยังชาติภพก่อน สายตาหลากหลายรูปแบบที่จับจ้องมาที่นางล้วนแตกต่างกันไป ทว่าแววตาที่ประเมินและสำรวจราวกับมองสิ่งของเช่นนั้นยังคงดูจาบจ้วงและตรงไปตรงมาไม่เปลี่ยนตามหลักแล้วนางควรจะชินกับสายตาเช่นนี้ ทว่าความจริงยามที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์นี้อีกครั้ง ในใจนางก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเฉกเช่นหลายปีก่อน"หว่านหว่าน ไม่ต้องกลัวนะ" หลินซื่อแย้มยิ้มพลางมองไปยังแขกเหรื่อเบื้องหน้า ทว่ามือกลับแอบตบหลังมือหลานสาวเบาๆ "พวกสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงก็เป็นเช่นนี้เอง ยามใดที่มีสตรีที่โดดเด่นปรากฏขึ้นในวงสังคม พวกนางย่อมอยากจะจับมาวางไว้ใต้ตาเพื่อคอย

เรื่องการส่งสตรีมาให้เฉินอู๋หมิงเช่นนี้ อวิ๋นเหยาเหยาเคยพบเห็นและเคยจัดการมานับครั้งไม่ถ้วนไม่ว่าจะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าเฉิน, ติงซื่อ (แม่เลี้ยง) , ผู้บังคับบัญชาที่สนิทสนม, ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาที่ต้องการประจบสอพลอ หรือแม้แต่พระมหากรุณาธิคุณจากฮ่องเต้และฮองเฮาในวัง... นางจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าตนเองต้องจัดการเรื่องพวกนี้ไปกี่มากน้อย บางคนยังไม่ทันเข้าจวนก็ถูกเฉินอู๋หมิงหาเหตุผลกำจัดไป บางคนนางก็ต้องลงมือเอง ทั้งจัดให้ไปเป็นบ่าวรับใช้หรือรับรองในฐานะแขกคนสำคัญ สรุปแล้วมันคืองานที่ทั้งยุ่งยากและเหนื่อยล้าทางใจยิ่งนักเมื่อเทียบกับความวุ่นวายที่ตามมาไม่จบไม่สิ้น บางครั้งนางถึงกับหวังให้เฉินอู๋หมิงรับคนเหล่านั้นไว้เสีย เพื่อให้นางได้หยุดพักหายใจได้อย่างสะดวกบ้างเพราะเรื่องนี้ นางจึงถูกติฉินนินทาในเมืองหลวงอย่างมาก บรรดาฮูหยินในวงสังคมชั้นสูงยามเอ่ยถึงนาง มิได้มีความอิจฉาที่บ้านของนางไร้อนุภรรยา ทว่ากลับมีเหตุผลและข้ออ้างมากขึ้นในการตราหน้าว่านางเป็น "หญิงขี้หึง" ที่มีใจคอคับแคบและเป็นกำพร้าฐานะต่ำต้อย ส่วนยามเอ่ยถึงเฉินอู๋หมิง พวกนางต่างพากันถอนหายใจด้วยความสงสารที่เขาถูกล่อลวงและมัวเมามี

หลายปีต่อมา ยามที่เขาพยายามบีบบังคับตนเองให้วางวางอดีต และปรารถนาจะแก้ไขความทรงจำที่เลวร้ายเหล่านั้นเสียใหม่ ก็เกิดเหตุลอบสังหารที่เมืองหมิงโจวขึ้น หลังจากคราวนั้นเขาก็ไม่เคยมีความคิดเช่นนั้นอีกเลย ทว่าไม่นึกว่าต่อมาวันเวลาที่นางจะอยู่เคียงข้างเขาจะสั้นเพียงนั้นพริบตาเดียว อารมณ์ของเฉินอู๋หมิงก็ดิ่งวูบและย่ำแย่ลง เขาพยายามข่มกลั้นความรู้สึกทิ่มแทงในใจ พยายามเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงที่สงบและเปิดเผย "เหตุใดเจ้าถึงอยากจะผลักไสข้าไปให้สตรีอื่นเสมอนัก?" คำถามนี้เขาอยากถามมานานหลายปี มันถูกเก็บไว้ในใจมาเนิ่นนานทว่าไม่เคยเอ่ยออกมา อาจเป็นเพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่าคำตอบคืออะไร และเขาไม่ต้องการหรือไม่ปรารถนาที่จะเผชิญหน้ากับมันยามที่เฉินอู๋หมิงยอมลดทิฐิและยินดีจะเจรจาดีๆ อวิ๋นเหยาเหยาก็จะไม่จงใจทำให้สถานการณ์ตึงเครียด ในเมื่อเขาเปิดใจ นางก็ไม่มีสิ่งใดที่บอกไม่ได้ดังนั้น นางจึงกล่าวว่า "ประโยคนี้ของท่านกล่าวไม่ถูกนัก ข้าไม่ได้อยากจะผลักไสท่านไปให้สตรีอื่นเสมอไป บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติสามัญ ข้าเพียงทำหน้าที่ภรรยาที่พึงกระทำ หากท่านต้องการ ข้าก็จะจัดการให้ด้วยความเต็มใจ หากท่านไม่ต้องก

"หว่านหว่าน เจ้าอย่าไป!"ยามนี้ เฉินอู๋หมิง ย่อมไม่มีวันปล่อยให้นางจากไปเด็ดขาด เขารู้ดีว่าหากนางไปในยามนี้ ระหว่างเขากับนางคงไม่เหลือหนทางให้ย้อนกลับอีก ดังนั้นต่อให้ต้องเปิดเผยความเห็นแก่ตัว ความต่ำช้า และความอ่อนแอของตนออกมา เขาก็ต้องพยายามรั้งนางไว้ให้ได้"ข้าทราบความผิดแล้ว ข้าไม่ควรสงสัยในตัวเจ้า และยิ่งไม่ควรไม่เชื่อเจ้า ในตอนนั้นข้าควรจะเปิดปากถามเจ้า" เขาโอบกอดนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางเอ่ยด้วยความรวดเร็ว "เป็นข้าที่ต่ำช้า เป็นข้าที่อ่อนแอ หว่านหว่าน เจ้าให้โอกาสข้าสักครั้ง ให้ข้าได้แก้ไขและชดเชยเถิด""ข้าไม่ต้องการ!" อวิ๋นเหยาเหยากล่าว "ข้าเพียงอยากแยกทางกับท่าน!""เป็นข้าที่ต้องการให้เจ้ายกโทษให้ข้า เป็นข้าที่ต้องการเจ้ามาโดยตลอด!" น้ำเสียงของเฉินอู๋หมิงแหบพร่า "หว่านหว่าน เป็นข้าที่ต้องการเจ้าเสมอมา ไม่ใช่เจ้าที่ต้องการข้า ข้ารู้ดี หากไม่เป็นเช่นนี้..." ในตอนนั้นเขาคงไม่เกิดความกระวนกระวายใจจนกลัวว่าจะต้องสูญเสียไปเช่นนั้น"ทว่าหว่านหว่าน เจ้าตัดพ้อว่าข้าไม่เชื่อเจ้า แต่เจ้าเองก็ไม่เคยยินยอมที่จะเชื่อใจข้าเลยแม้เพียงนิด!" ดวงตาของเฉินอู๋หมิงอาบไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ เขาตำหนิ