เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

อวิ๋นเหยาเหยาทนรับไม่ไหว นางถึงกับจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อครู่ตนเองเคยโกรธเคืองและเกลียดเขาเพียงใด ในใจนึกเพียงอยากจะหนีไปจากสถานการณ์ที่อันตรายตรงหน้านี้เสียเดี๋ยวนี้สุดท้าย เฉินอู๋หมิงเห็นนางมีท่าทางตื่นตระหนกไร้ที่พึ่งพิงดูน่าเวทนานัก จึงหักใจทำให้นางสลบไปอวิ๋นเหยาเหยาถึงกับรู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำที่ทุกอย่างจบลงเช่นนี้ ขอเพียงหลุดพ้นจากความวุ่นวายตรงหน้า นางไม่ใส่ใจเลยว่าจะต้องใช้วิธีการใดเมื่อหลบหนีจากความจริงได้แล้ว อวิ๋นเหยาเหยาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ทว่าในฝันนางก็ยังถูกคำซักไซ้และคำบอกรักของเฉินอู๋หมิงตามรังควานไม่เลิกรานางกลับมาที่ใต้ต้นท้อป่าในจวนหมิงอิงโหวอีกครั้ง ยืนอยู่ใต้ต้นไม้และได้เห็นตัวนางในอดีตกิริยาสูงสง่า สวมอาภรณ์หรูหรา เป็นรูปลักษณ์ของฮูหยินผู้ดีเมืองหลวงตามปกติ ข้างกายมีสาวใช้และแม่นมติดตามเป็นกลุ่มใหญ่ ท่าทางรีบเร่ง แววตาแฝงไปด้วยความกระวนกระวาย คล้ายกำลังกลัดกลุ้มเรื่องบางอย่างอยู่อาจเป็นเพราะเวลาผ่านไปนานเกินไป อวิ๋นเหยาเหยาจึงจำอดีตที่เกี่ยวข้องมิได้ ทว่านั่นมิได้เป็นอุปสรรคต่อความอยากรู้อยากเห็น นางจึงเดินตามหลังตัวนางในอดีตไปเมื่อตามไป นางก็ได้เห็นบุตรชายที่

เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อว่าเขารักเจ้า?ใต้ต้นท้อ ข้างฝาโลงศพ ในห้องหนังสือ... นางมองดูตนเอง และมองดู เฉินอู๋หมิง ได้ยินเสียงตนเองถามออกไปทีละคำว่า..เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อว่าเขารักเจ้า?นางไม่ได้ไม่เชื่อ และไม่มีเหตุผลว่าทำไม เพียงแต่ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติจนถึงจุดนั้น และเกิดอารมณ์ความรู้สึกเช่นนั้นขึ้นมาเองอวิ๋นเหยาเหยา นึกถึงตนเองในบ้านเก่าที่เจียงโจวเมื่อหลายปีก่อน นึกถึงมารดาที่อ่อนแอไร้ความสามารถได้แต่ร้องไห้ มารดาที่ไม่เคยตอบสนองต่อความโหยหาและอ้อมกอดของนาง นึกถึงบิดาที่มีเพียงลูกอนุอยู่ในสายตา บิดาที่ปฏิบัติต่อนางด้วยความห่างเหินและเย็นชายามเผชิญหน้ากับพวกเขา นางมักจะรู้สึกไม่มั่นคงและหวาดกลัวเสมอ กลัวว่าทุกอย่างจะแย่ลงไปอีก กลัวน้ำตาและคำดุดัน พวกเขาทำให้นางรู้สึกว่า นางช่างแสนแย่เสมอ มิเช่นนั้นเหตุใดพวกเขาถึงทำกับนางเช่นนี้?ในตอนนั้น นางช่างอิจฉา 'ไห่ถัง' ที่เติบโตมาด้วยกันเหลือเกิน ไห่ถังมีบิดาที่ซื่อสัตย์รักใคร่บุตรสาว มีมารดาที่ปากร้ายแต่ปกป้องบุตรสาว มีพี่ชายที่คอยดูแลน้องสาวอย่างตั้งใจ นางรู้ดีว่าบ้านแบบนั้นถึงจะเรียกว่าปกติ ทว่านางไม่มีทางเปลี่ยนบ้านที่ไม่ปกติของตนเ

หากเทียบกับผู้อื่นแล้ว หลินซื่อ (ท่านป้า) คือคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติเดิมทีนางไม่พอใจอย่างยิ่งที่หลานสาวค้างคืนที่จวนหมิงอิงโหว ต่อให้คนส่งข่าวจะบอกว่าคุณหนูต้องลมหนาวจนร่างกายไม่สบาย แต่นางก็ไม่ยินดีให้สตรีที่ยังไม่แต่งงานค้างอ้างแรมนอกบ้าน หากไม่ใช่เพราะยามนั้นดึกดื่นค่ำคืนและภายนอกฝนตกหนัก นางย่อมต้องเตรียมรถม้าออกไปรับตัวหลานสาวกลับมาให้ได้เมื่อเทียบกับความกังวลและไม่สำราญใจของนางแล้ว อาสี่เฉิน กลับเชื่อมั่นในนิสัยใจคอของหลานชายยิ่งนัก ทั้งยังพยายามเอ่ยปลอบภรรยาให้วางใจ เพราะเด็กทั้งสองล้วนรู้ความ คงไม่ทำเรื่องนอกลู่นอกทาง สิ่งที่นางกังวลล้วนเป็นเรื่องตีตนไปก่อนไข้ทั้งสิ้นต่อเรื่องนี้ หลินซื่อตอบกลับด้วยการถลึงตาใส่สามีอย่างไร้ความลังเล หากเทียบกับสามีที่มีความนึกคิดหยาบกระด้างแล้ว เห็นชัดว่านางมีความละเอียดอ่อนพอที่จะสัมผัสได้ถึงกระแสน้ำเชี่ยวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ระหว่างเด็กทั้งสองคนอาจเป็นเพราะความละเอียดอ่อนที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้นี้ ทำให้นางให้ความสำคัญและห่วงใยต่อการแต่งงานครั้งนี้มากกว่าปกติ ทั้งยังพยายามประสานความสัมพันธ์ของคนทั้งสองมาโดยตลอด โดยเฉพาะหว่านหว่าน ในฐานะผู้ใ

ภายในรถม้า อวิ๋นเหยาเหยานิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยว่า "ข้าพอจะเข้าใจความหมายของท่าน ใจจริงและความเด็ดเดี่ยวของท่านข้ารับรู้ได้ ทว่าไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้"หากระหว่างทั้งสองคนต้องการจะเดินหน้าต่อไป โดยไม่ทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิม ต่างคนต่างต้องมีการเปลี่ยนแปลง นางเตรียมใจไว้แล้วและมีความนึกคิดที่ชัดเจน ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ควรเป็นท่าทางที่เฉินอู๋หมิงเป็นอยู่ในยามนี้ที่ดูเหมือนคนยึดติดจนเกินไปยามเดินหน้าไปพร้อมกัน เฉินอู๋หมิงกลับก้าวกระโดดไปไกลแสนไกล จนทำให้นางดูเหมือนยืนอยู่ที่เดิม ช่างเป็นสถานะที่เสียเปรียบนัก อวิ๋นเหยาเหยาไม่ชินและไม่ชอบใจเลยหากนางเป็นเด็กสาวที่ไร้ประสบการณ์ และไม่เคยมีเรื่องราวมากมายกับเขามาก่อน สถานการณ์ตรงหน้าคงจะทำให้นางมีความสุขได้ ทว่ายามนี้ใจนางผ่านโลกมามาก มิใช่ดรุณีน้อยแรกรุ่นอีกต่อไป หากระหว่างทั้งสองคนยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเนิ่นนาน เกรงว่าจะเกิดปัญหาขึ้นอีกครั้งลึกๆ ในใจนางบางครั้งยังคงมีความไม่มั่นคงและหวาดกลัวที่หลงเหลือมาจากอดีตในวัยเด็ก ทว่านางกำลังเรียนรู้ที่จะเผชิญหน้ากับมันด้วยความจริงใจและเปิดเผย เพื่อเผชิญกับชีวิตใหม่และสายใยใหม่ระหว่างกัน นางเชื่อ

ในด้านท่าทีและสติปัญญานั้นนางยอมรับสถานการณ์ปัจจุบันได้แล้ว รวมถึงยอมรับเรื่องราวทั้งในอดีตและปัจจุบัน ทว่าไม่ทราบด้วยเหตุใด ร่างกายกลับทรยศต่อเจตนารมณ์ของเจ้าของ มันคอยย้ำบอกนางเสมอว่าตนเองยังไม่พร้อมดังนั้น ในใจของอวิ๋นเหยาเหยาจึงตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งว่า จริงๆ แล้วนางยังไม่พร้อมที่จะกลับไปเป็นสามีภรรยากับเฉินอู๋หมิงอย่างแท้จริงอีกครั้งนางสามารถยอมรับการอยู่เคียงคู่กัน ยอมรับความใกล้ชิดที่พอประมาณได้ ทว่าหากจะกล่าวในฐานะสามีภรรยา ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเหมือนขาดสิ่งใดไปบางอย่างเหมือนดั่งในยามนี้ การยอมรับจุมพิตจากเขาคือขีดจำกัดของความใกล้ชิดแล้ว หากมากกว่านี้ นางจะเผลอต่อต้านและปฏิเสธออกมาโดยไม่รู้ตัวหากเป็นเฉินอู๋หมิงในกาลก่อน คาดว่าเขาคงไม่ยอมตามใจนางนานนัก คงจะอดทนเพียงชั่วครู่แล้วทำตามความปรารถนาของตนเอง ทว่ายามนี้ เมื่อเทียบกับความต้องการและความโหยหาของตนแล้ว ดูเหมือนเขาจะให้ความสำคัญกับความนึกคิดและท่าทีของนางมากกว่าอย่างน้อยที่สุด เนื่องจากการปฏิเสธของนาง เขาจึงไม่เคยเอ่ยคำตัดพ้อใด ต่อให้มีความกระวนกระวายใจอยู่บ้าง ก็มิได้ปล่อยให้อารมณ์เหล่านั้นกลายเป็นกำแพงกั้นกลางหรืออ