เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

ความจริงแล้ว เขาก็เพียงแต่เอ่ยเช่นนี้ต่อหน้านางเท่านั้น ด้วยนิสัยแค้นนี้ต้องชำระของเขา เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ตอบแทนความ 'หวังดี' ของลู่หยี ในเมื่อนางเคยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เขา เช่นนั้นตามธรรมเนียมมารยาท เขาเองก็จะส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไปให้นางและองค์ชายแปดเช่นกัน เพียงแต่เรื่องเหล่านี้บอกนางไม่ได้ เพราะยามนี้นางยิ่งมายิ่งไม่ชอบเรื่องวุ่นวายพวกนี้แล้วยามนี้นางพูดน้อยลงและดูสงบเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ แม้เขาจะปรารถนาให้นางมีความกระปรี้กระเปร่ามากขึ้น ทว่าย่อมต้องไม่ใช่เพราะเรื่องโสมมพวกนี้แน่นอนอวิ๋นเหยาเหยาฟังเฉินอู๋หมิงกล่าวจบก็นิ่งพยักหน้า "เรื่องเหล่านี้ท่านจัดการตามสมควรเถิดเจ้าค่ะ ท่านจะจัดการอย่างไรข้าก็ไม่มีความเห็น"ยามเที่ยงคืนอันเป็นช่วงเวลาผลัดเปลี่ยนปีเก่าสู่ปีใหม่ ทั้งสองจิบสุราอำลาปีเก่าร่วมกันหนึ่งจอก ถือเป็นการบอกลาปีเก่าและต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงพลุไฟที่เตรียมไว้กลางลานบ้านถูกจุดขึ้น เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางบรรยากาศที่คึกคัก ทุกคนต่างกล่าวคำอวยพรให้แก่กัน และผ่านพ้นคืนวันส่งท้ายปีไปเช่นนี้"บอกความปรารถนาในปีใหม่ของเจ้ามาสิ ปีหน้าเจ้าอยากได้สิ่งใ

แม้จะมีคำกล่าวขานมาแต่โบราณว่า "หิมะมงคลทำนายปีอุดม" ทว่าหิมะในฤดูหนาวปีนี้กลับตกลงมามากและหนักหนาสาหัสยิ่งนัก เมื่อล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนอักษรหนึ่ง (มกราคม) หลังผ่านพ้นปีใหม่ ข่าวลือในเมืองหลวงกล่าวว่ามีผู้คนล้มตายจากภัยหนาวนับร้อยชีวิต มิต้องเอ่ยถึงพื้นที่ห่างไกลที่ทางการเอื้อมมือไปดูแลไม่ถึง ด้วยเหตุนี้ทั้งภายในและภายนอกนครหลวงต่างก็วุ่นวายอยู่กับการบรรเทาทุกข์จากภัยหิมะอย่างไม่หยุดหย่อนเฉินอู๋หมิง ในฐานะขุนนางหนุ่มที่ได้รับความไว้วางใจอย่างสูงจากจักรพรรดิ ได้รับพระราชบัญชาให้รุดไปยังแนวหน้าของการบรรเทาทุกข์ในช่วงที่ผ่านมา และเนื่องจากกำลังคนขาดแคลน แม้แต่หน่วยเซียวหลงเว่ยก็ถูกเรียกใช้งานเป็นจำนวนมาก ในช่วงเวลานี้ อวิ๋นเหยาเหยา นอกจากจะคอยดูแลงานหลังบ้านให้เขาอย่างละเอียดรอบคอบและอดทนแล้ว สิ่งที่นางพอจะทำได้คือการร่วมมือกับบรรดาฮูหยินผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง จัดตั้งการบริจาคเพื่อบรรเทาทุกข์และตั้งโรงทานแจกจ่ายโจ๊กให้แก่ผู้ยากไร้เมื่อสภาพอากาศค่อยๆ ดีขึ้น ทั้งสองที่ยุ่งวุ่นวายมาค่อนเดือนจึงเริ่มมีเวลามานั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน เฉินอู๋หมิงจัดการซาลาเปาเนื้อลูกเล็กคนสุดท้ายบนโ

ยามนี้เมื่อทราบว่าเป็นของดูต่างหน้าของมารดาเขา เมื่อพิจารณาถึงความกตัญญูที่เฉินอู๋หมิงมีต่อมารดา ท่าทางในตอนนั้นหากนำมาใคร่ครวญดูใหม่ความหมายก็ย่อมเปลี่ยนไป นางคิดว่า บางทียามที่เขาตัดสินใจมอบหยกชิ้นนี้ให้นางเป็นคนแรกนั้น ทุกอย่างก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้วหากในตอนนั้นเขายินยอมบอกนางว่านี่คือของดูต่างหน้าของมารดา พวกเขาคงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนั้นมาตลอดชาติภพเดิมทว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าหาก ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงข้อสมมติฐาน ในตอนนั้นเขาขว้างมาอย่างไม่ใส่ใจ นางเองก็โกรธเคืองอย่างสมเหตุสมผล ตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางของทั้งคู่ก็ผิดเพี้ยนไปแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นจึงต้องใช้เลือดและน้ำตามากมายมาแก้ไขความผิดพลาดนั้น"เป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็ซึ้งใจขึ้นมาหรือ?" เฉินอู๋หมิงเอ่ยกระเซ้า "เมื่อก่อนข้าส่งของดีๆ ให้เจ้าตั้งมากมายยิ่งกว่านี้เสียอีก เจ้าถูกหลอกง่ายถึงเพียงนี้ทำให้ข้ารู้สึกกดดันนักนะ"อวิ๋นเหยาเหยาหาได้ใส่ใจคำเย้าหยันเหล่านั้นของเขา นางลูบคลำหยกครู่หนึ่งแล้วเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลงมือถักพู่ที่งดงามด้วยตนเองเพื่อมาคู่กับหยก ทว่าปากกลับเอ่ยว่า "ใช่เจ้าค่ะ ข้าเป็นคนหลอกง่ายถึงเพ

เมื่อมองดูท่าทางที่ให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังของเฉินอู๋หมิง อวิ๋นเหยาเหยาก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมา ในใจพลันเกิดความรู้สึกยินดีอย่างประหลาด... เป็นอย่างไรเล่า ข้ายังจัดการท่านไม่ได้อีกหรือ?ทางที่ดีเฉินอู๋หมิงอย่าให้ข้าจับจุดอ่อนได้อีก มิเช่นนั้นข้าไม่ถือสาที่จะสะบัดหนังสือหย่าใส่หน้าท่านจริงๆคล้ายจะสัมผัสได้ถึงลางร้าย เฉินอู๋หมิงพลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อเห็นสีหน้าของนางเริ่มดีขึ้น เขาที่แบกรับความผิดไว้เต็มอกก็รีบเข้าไปปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจเป็นการไถ่โทษ หวังว่าจะสามารถข้ามผ่านเรื่องราวในหน้านี้ไปได้โดยเร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาจึงโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ทั้งคู่กลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายตามปกติเหมือนเช่นที่ผ่านมายามที่ดอกท้อป่าที่ย้ายมาปลูกในสวนผลิบาน เฉินอู๋หมิงได้รับมอบหมายงานราชการให้เดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปยังเจียงโจวเมื่อได้ยินข่าวนี้นางจึงวางชุดตัวในที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งลง "เจียงโจวหรือเจ้าคะ?""ใช่ เจียงโจว" เฉินอู๋หมิงกล่าว "ข้าทราบว่าที่นั่นคือบ้านเกิดของเจ้า งานในครั้งนี้ไม่รีบร้อน ข้าจึงอยากถามเจ้าว่าอยากจะเดินทางไปพร้อมกันหรือไม่ สองครั้งก่อนที่เรา

เพียงเพื่อสิ่งนี้ นางก็มิได้เกลียดชังเขามากมายถึงเพียงนั้น หากมิใช่ว่าเขาเป็นคนวางแผนให้นางฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับความแค้นเต็มอก"เราไม่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไป" เฉินอู๋หมิงเอ่ยสิ่งใดไม่ออก หัวใจของเขาถูกความสงสารครอบงำจนหมดสิ้น ปรารถนาเพียงจะพานางไปจากสถานที่ที่เคยสร้างความเจ็บปวดแห่งนี้ให้เร็วที่สุดอวิ๋นเหยาเหยาปล่อยให้เฉินอู๋หมิงจูงมือเดินไป เมื่อเทียบกับลานเรือนที่ทรุดโทรมและอ้างว้าง ถนนภายนอกกลับเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ในอากาศยังมีกลิ่นอายของดอกท้อและปุยหลิวที่ลอยมาจากที่ใดสักแห่งทั้งสองเดินข้ามสะพานโค้งไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร้องขายของที่ครึกครื้นริมทาง อวิ๋นเหยาเหยาพลันหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน"เป็นอะไรไปหรือ?" เฉินอู๋หมิงก้มลงมองนางด้วยความไม่เข้าใจภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า อวิ๋นเหยาเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อหลบแสงอาทิตย์ นางมองไปยังใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลายิ่งนักซึ่งอยู่ย้อนแสงนั้น แล้วยิ้มออกมาบางๆ "ข้าคิดถึงเฉิงเอ๋อร์กับเสี่ยวซินเจ้าค่ะ"ยามถูกเอ่ยถึงบุตรชายและบุตรสาวอย่างกะทันหัน เฉินอู๋หมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าก็รีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ข้าเองก็คิดถึงพวกเ