เฉินอู๋หมิง ฟื้นคืนสติขึ้นมาในช่วงกลางดึกบ่าวรับใช้ผู้เฝ้ายามนั่งพิงตั่งวางเท้าพลางหาวหวอดเป็นระลอก ทั่วทั้งห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นยารสขมปร่าที่ชวนให้พะอืดพะอมเหมือนในความฝันไม่มีผิดเพี้ยนสิ่งเดียวที่แตกต่างคือ ข้างกายเขาในยามนี้ไม่มีไออุ่นและกลิ่นหอมกรุ่นจากสตรีผู้นั้นเขานอนทอดกายอยู่บนเตียง พลางครุ่นคิดถึงความฝันประหลาดและใบหน้าที่เขาได้เห็นในห้วงนิทรา ดวงตาเป็นประกายคมซึ้ง ริมฝีปากแดงระเรื่อฟันขาวสะอาด งดงามหยาดเยิ้มปานล่มเมือง เป็นสตรีประเภทที่บุรุษหากได้กอดแนบอกแล้วย่อมไม่อาจหักใจปล่อยมือได้ ทว่า...ใบหน้าที่ดูเติบโตเป็นสาวสะพรั่งผู้นั้น กลับเป็นโฉมหน้าของน้องหญิงตัวน้อยอวิ๋นเหยาเหยา (หว่านหว่าน) น้องหญิงผู้นั้นของเขาเองนางผู้ที่มักจะปั้นปึ่งเย็นชาต่อเขา ไม่เคยหยิบยื่นไมตรีและพยายามจะตีตัวออกห่างเขาอยู่เสมอนั่นเองเฉินอู๋หมิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างไร้สาระและน่าขันยิ่งนัก เขาปรับลมหายใจให้คงที่ พลางลูบผ้าเช็ดหน้าบนหน้าผากที่หมดความเย็นไปนานแล้ว นึกถึงยามที่เขามองช้อนสบตานางในรถม้าแล้วถูกนางเอามือปิดบังสายตาไว้ช่างเป็นเด็กสาวที่ย้อนแย้งในตัวเองเสียจริง อีกทั้ง... เสียงเรียก
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
