ยามตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเวียนศีรษะและหนักอึ้งไปทั้งหัว หยางหว่าน มีสีหน้ามึนงงอย่างยิ่ง จนกระทั่งสาวใช้เข้ามาพยุงและป้อนน้ำแกงสร่างเมาไปครึ่งถ้วย สติสัมปชัญญะที่พร่าเลือนจึงค่อยๆ กลับเข้าที่เข้าทางนางมองดูห้องนอนที่คุ้นตาพลางลูบหน้าผาก พยายามนึกย้อนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น "เกิดอะไรขึ้น? ข้าไม่ได้อยู่กับพี่ใหญ่เฉินที่เหลาอาหารหรอกหรือ? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"เมื่อแน่ใจว่าความทรงจำขาดหายไปเป็นช่วงๆ และจำรายละเอียดไม่ได้เลย หยางหว่านจึงหันไปมองสาวใช้คนสนิทด้วยความตระหนก หลิงหลง เห็นดังนั้นจึงรีบก้าวเข้ามาเอ่ยอย่างรู้ความ "คุณหนูอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ เป็นซื่อจื่อ (เฉินอู๋หมิง)ที่ให้คนส่งท่านกลับมา เพราะคุณหนูคออ่อน ดื่มไปเพียงไม่กี่จอกก็เมาหลับไป ข้าและชิงเยี่ยเฝ้าดูอยู่ตลอด ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าค่ะ"หัวใจที่เตือนระรัวของหยางหว่านจึงค่อยๆ สงบลงครึ่งหนึ่ง เมื่อใจผ่อนคลายลง ภาพในหัวก็เริ่มชัดเจนขึ้น นางจำได้ว่าชวนเฉินอู๋หมิงไปกินข้าว พูดคุย ดื่มสุรา แล้วนางก็พลันใจกล้าสารภาพความในใจออกไป ทว่ากลับถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย...หากเป็นเพียงแค่นั้นก็แล้วไป แม้จะอับอายขายหน้า แต่ก็มีเพ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
