บททั้งหมดของ เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: บทที่ 31 - บทที่ 40

เฉินอู๋หมิง สังเกตเห็นความผิดปกติของนางได้รวดเร็วกว่าใคร ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าที่ย่ำแย่ แววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ หรือแม้แต่ถ้วยน้ำชาที่แตกกระจายเต็มพื้นเขามองตามสายตาของนางไป จึงพบว่าสิ่งที่นางกำลังจ้องเขม็งอยู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสาวใช้ที่คอยส่งมอบของกำนัลอยู่ข้างกายท่านหญิงลู่หยีอาการเสียกิริยาของ อวิ๋นเหยาเหยา เกิดขึ้นเพียงชั่ววูบ มีเพียงเฉินอู๋หมิงที่อยู่ใกล้ชิดเท่านั้นที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน ส่วนคนอื่นๆ ไม่ทันได้สังเกตเห็นสิ่งใดเมื่อคนรอบข้างถามไถ่ถึงเสียงถ้วยแตก อวิ๋นเหยาเหยาก็เพียงบอกว่าเป็นเพราะตนเองไม่ระวังทำถ้วยหลุดมือ ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยไร้พิรุธไม่นานนัก เศษกระเบื้องที่กระจัดกระจายก็ถูกบ่าวไพร่ที่มือไวเท้าไวจัดการจนสะอาดสะอ้าน เมื่อเห็นดังนั้น สาวใช้ของท่านหญิงลู่หยีจึงก้าวเข้ามาพร้อมของกำนัล นางดูเป็นคนสนิทที่ได้รับความไว้วางใจจากเจ้านายยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายหรือกิริยาท่าทางล้วนดูโดดเด่นไม่ธรรมดา ทั้งยังมีสาวใช้รุ่นเล็กอีกสองคนคอยติดตามรับใช้อย่างใกล้ชิด"หู่พั่วคำนับคุณชายและคุณหนูทุกท่านเจ้าค่ะ" สาวใช้ที่ชื่อ หู่พั่ว รายงานนามของตน ก่อนจะยื่นของกำนัลจา

เพราะมัวแต่จมดิ่งอยู่กับเรื่องราวในอดีต อวิ๋นเหยาเหยา จึงไม่อาจข่มตาหลับได้ นางพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานด้วยความว้าวุ่นใจ ในที่สุดจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบยามนี้ใกล้เข้าสู่ยามจื่ออันเป็นเวลาที่ผู้คนควรหลับใหลอย่างสงบ นางผลักหน้าต่างออก เห็นจันทร์กระจ่างฟ้าสาดแสงนวลตา จึงเกิดความรู้สึกอยากออกไปเดินเล่นด้านนอกนางหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ รวบผมยาวไว้อย่างง่ายๆ แล้วคว้าเสื้อคลุมก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ บ้านพักตากอากาศแห่งนี้ผู้คนไม่พลุกพล่านเท่าในจวนโหว ไห่ถังและสาวใช้คนอื่นๆ ถูกนางสั่งให้ไปพักผ่อนตั้งแต่หัวค่ำ ป่านนี้คงกำลังหลับลึก ทำให้นางสามารถทำตามใจตนเองได้อย่างอิสระแสงจันทร์นวลใสดุจธารน้ำพุสาดส่องไปทั่วบริเวณจนมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน อวิ๋นเหยาเหยาเดินเล่นในลานบ้านอยู่สองรอบ ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงนึกถึง "ต้นไม้ต้นโปรด" ที่พบเมื่อตอนกลางวัน นางจึงมุ่งหน้าไปยังป่าทางทิศใต้ทันทียามกลางวันไม่รู้สึกว่าทางลำบาก ทว่ายามค่ำคืนที่ต้องเดินเพียงลำพัง ทางเดินกลับดูเหมือนจะไกลขึ้นไม่น้อย จนกระทั่งนางเหยียบกิ่งไม้ใบหญ้าแห้งกรอบมาถึงใต้ต้นท้อป่าที่กิ่งก้านกำลังสอดประสานรับแ

ดังนั้น ครู่ต่อมาเขาก็กลับมามีท่าทางที่สงบนิ่งและเย็นชาตามเดิม เฉินอู๋หมิงถอยออกไปด้านข้าง "คืนนี้ข้าเสียมารยาทต่อน้องหญิงแล้ว โปรดอภัยด้วย ดึกมากแล้วอากาศหนาวเย็น น้องหญิงรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"อวิ๋นเหยาเหยาจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้งก่อนจะก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคง ชัดเจนว่าการสนทนาอันไร้เหตุผลกลางดึกครานี้ไม่ได้หลงเหลือร่องรอยใดๆ ในใจนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อนางหายลับไปจากสายตา เฉินอู๋หมิงจึงหันกลับไปมองดอกท้อที่บานสะพรั่ง กลิ่นหอมจางๆ ลอยอบอวลในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เขาเอื้อมมือไปเด็ดดอกท้อมาหนึ่งดอก จ้องมองมันนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีชายเสื้อสะบัดผ่าน ดอกท้อที่เคยงดงามก็แปรเปลี่ยนเป็นดินโคลนใต้ฝ่าเท้า ไม่หลงเหลือความงดงามอีกต่อไปหลังจากกลับจากการเดินเล่นกลางดึก อวิ๋นเหยาเหยาก็หลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้าจึงรู้สึกอยากจะเอกเขนกอยู่บนเตียงต่อ จนถูกพี่สาวกระเซ้าเย้าแหย่วันนี้คณะของพวกนางต้องเดินทางกลับเมืองหลวง เหตุผลหนึ่งเพราะถังยวนและเฉินอู๋หมิงมีราชการต้องจัดการ อีกเหตุผลคือเฉินอี้ต้องกลับเข้าสำนักกุ๋อจื่อเจี้ยน เพื่อไม่ให้จิตใจฟุ้ง

หลังจากหายดี หญิงสาวที่ผ่านความร้อนหนาวของโลกใบนี้มาอย่างโชกโชนจึงเริ่มติดตามอยู่ข้างกายอวิ๋นเหยาเหยา คอยทำงานถวายหัวด้วยความภักดี และจากการใช้ชีวิตร่วมกันในภายหลัง อวิ๋นเหยาเหยาจึงได้รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้มีฝีมือล้ำเลิศในการหมักซอสซอสที่หนานจูทำนั้นรสชาติหอมหวานกลมกล่อม กลิ่นหอมฟุ้งติดตรึงใจ เรียกได้ว่าเป็นที่นิยมอย่างยิ่ง อวิ๋นเหยาเหยาจำได้ดีว่า โรงหมักซอสของนางทำเงินได้มหาศาลปานน้ำหลาก สินค้าส่งออกไปทั่วทั้งเหนือและใต้ เป็นที่โปรดปรานของทั้งคนจนและคนรวยในตอนนั้นที่เริ่มทำกิจการ นางเพียงคิดว่าจะหาทางทำเงินเพิ่มอีกสักทาง ใครจะรู้ว่าเพียงแค่ซอสไหเล็กๆ หากทำได้ดีจะนำพาโชคลาภมหาศาลมาให้ถึงเพียงนี้?หากไม่ใช่เพราะหนานจูมีสัญญาทาสติดตัว และต้องถูกบังคับให้ใช้รูปโฉมแลกชีวิตในจวนมั่งคั่งประดุจจอกแหนที่ล่องลอยไปตามน้ำ วาสนาอันยิ่งใหญ่นี้คงไม่ตกมาถึงมือนางเป็นแน่ยามนี้วาสนาระหว่างนางและหนานจูได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง อวิ๋นเหยาเหยาทำได้เพียงทอดถอนใจว่าโชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์นัก นางจึงส่งคนไปช่วยชีวิตอีกฝ่ายและจัดหาที่อยู่ให้บ้านเช่าที่เมืองตะวันตกนี้ เนื่องจากการมีอยู่ของสายลับหน่วยมังกรทะยาน นา

เฉินเหล่ยอยากจะยิ้มตอบ ทว่าริมฝีปากกลับหนักอึ้งจนขยับไม่ไหว ผ่านไปครู่ใหญ่นางจึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำบ่นเบาๆ "ข้าทราบว่าพี่ใหญ่มีความทะเยอทะยานสูงส่ง แต่นั่นมันก็อันตรายเกินไป..."เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังยวนก็เอ่ยสมทบด้วยประโยคที่เรียบง่ายทว่ามีความหมายลึกซึ้งว่า "เพราะคนที่มีห่วงน้อย ถึงได้กล้าไม่เห็นค่าชีวิตตนเอง"คำพูดนี้ทำเอาเฉินเหล่ยเงียบกริบ สายตาของถังยวนปรายมองไปทางเด็กสาวที่ก้มหน้าเงียบมาตลอด เขาเลิกคิ้วขึ้นดูเหมือนคนบางคนจะใจแข็งและสุขุมเย็นชากว่าที่เขาคิดไว้มากนักหลังจากการพบกันครั้งนี้ พวกนางก็ไม่ได้พบถังยวนอีกเลย เฉินเหล่ยที่เดิมทีว้าวุ่นเรื่องงานแต่งก็เปลี่ยนมาให้ความสำคัญกับเรื่องที่พี่ชายจะไปชายแดนตะวันตกแทน นางยุ่งวุ่นวายกับการเสาะหาสมุนไพรที่ดีที่สุด หรือเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นให้พี่ชาย แม้แต่เหวินเฉิงที่พยายามเอาใจหญิงที่รักก็พลอยต้องออกแรงช่วยเหลือในเรื่องนี้ไม่น้อยเมื่อเทียบกับเฉินเหล่ยที่ยุ่งจนตัวเป็นเกลียว อวิ๋นเหยาเหยากลับดูว่างงานและไม่ใส่ใจนัก ในแต่ละวันนางดูเหมือนจะยุ่ง ทว่าหากพิจารณาดูจริงๆ สิ่งที่นางลงมือทำกลับมีไม่มากโดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเฉินเหล่ย