บททั้งหมดของ เล่ห์รักยอดพธู: ชาตินี้ข้าจะหนีท่านไปมีรักใหม่: บทที่ 41 - บทที่ 50

เพราะนางรักต้นท้อป่าต้นนั้นยิ่งนัก จึงได้เกิดเป็นปิ่นปักผมลายดอกท้อที่นางโปรดปรานที่สุดในเวลาต่อมา ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันไม่ควรมาปรากฏอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และยิ่งไม่ควรมาเป็นของขวัญขอบคุณที่เฉินอู๋หมิงมอบให้นาง"คุณหนูเจ้าคะ?" เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายยิ่งดูแย่ลง ไห่ถังจึงเอ่ยถามด้วยความกังวลและระมัดระวัง "ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?""ข้าไม่เป็นไร" อวิ๋นเหยาเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนในอก นางหันไปบอกสาวใช้คนสนิทว่า "เจ้าไปทำงานต่อเถอะ ข้าอยากคิดอะไรเงียบๆ สักพัก"ไห่ถังลังเลเล็กน้อยก่อนจะยอมจากไป เมื่อในห้องเหลือเพียงตัวคนเดียว อวิ๋นเหยาเหยาก็เทของในกล่องออกมาอย่างไม่เบามือนัก เมื่อมีปิ่นเล่มนั้นเป็นบทเรียนมาก่อน ยามที่เห็นเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ดูคุ้นตานางจึงพอจะรักษาความสงบไว้ได้สิ่งของที่รูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับของเก่าเหล่านี้ ความจริงแล้วของต้นแบบเคยเป็นของนาง ทว่ามันเป็นของอวิ๋นเหยาเหยาในฐานะสะใภ้ตระกูลเฉินในชาติก่อน ไม่ใช่ของ "หว่านหว่าน" ในยามนี้เรื่องเสื้อผ้าพักไว้ก่อนเถิด ทว่าปิ่นดอกท้อที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกและเป็นของส่วนตัวของนาง กลับถูกส่งผ่านมาทางม

งานเลี้ยงชมบุปผาของจวนอิงอ๋องนับเป็นงานสมาคมอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ในฐานะอ๋องต่างแซ่เพียงหนึ่งเดียวแห่งราชวงศ์ แม้ในยามนี้จวนอิงอ๋องจะดูเหมือนมีเพียงความมั่งคั่งแต่ไร้อำนาจที่รุ่งโรจน์ ทว่ารากฐานและฐานะยังคงมั่นคงยิ่งนัก อีกทั้งบุตรสาวเอกของจวนยังได้รับแต่งตั้งเป็นท่านหญิงตั้งแต่เยาว์วัย ดังนั้นเทียบเชิญงานเลี้ยงชมบุปผานี้จึงเป็นสิ่งที่ผู้คนต่างแย่งชิงเพื่อให้ได้มาผู้มาร่วมงานมีจำนวนมากหน้าจวนอ๋องเต็มไปด้วยรถม้าเนืองแน่น บรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์และคุณชายจากตระกูลใหญ่ต่างปรากฏตัวให้เห็น จนแทบจะเป็นการรวมตัวของเหล่าคนดังที่ผู้คนมักหยิบยกมาสนทนากันในยามปกติอวิ๋นเหยาเหยา เดินตามพี่สาวเข้าไปในงานโดยไม่วอกแวก เหวินเฉิง เดินมาส่งพวกนางจนถึงประตูส่วนใน ก่อนจะจากไปด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์ท่ามกลางสายตาของผู้คนรอบข้างข่าวคราวเรื่องคุณชายเจ็ดแห่งจวนอู่อันโหวมีเจ้าของหัวใจแล้วนั้นแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เมื่อผู้คนที่มาร่วมงานได้เห็นภาพนี้ ต่างก็เข้าใจแจ่มแจ้งว่ายอดบุปผาในใจเขาคือผู้ใดแม้จวนเซวียนผิงโหวจะเริ่มเสื่อมถอย ทว่ายังมีบรรดาศักดิ์หมิงอิงโหวที่สืบทอดควบสายตระกูลค้ำ

อวิ๋นเหยาเหยา เอ่ยทักทาย แม้กิริยาและน้ำเสียงจะดูสง่างามเหมาะสม ทว่ากลับดูไม่เข้ากับสถานการณ์ที่นางแอบฟังความลับแล้วถูกเจ้าของเรื่องจับได้คาหนังคาเขาเช่นนี้เลยแม้แต่น้อยเห็นได้ชัดว่า เฉินอู๋หมิง ก็คิดเช่นเดียวกัน สายตาที่เขามองมายังนางแฝงไปด้วยความไม่พอใจถึงสองส่วน เป็นสีหน้าช่างจับผิดที่อวิ๋นเหยาเหยาคุ้นเคยที่สุดในอดีตภาพเหตุการณ์นี้ดึงเอาความทรงจำที่ไม่น่าอภิรมย์พรั่งพรูออกมาทันที ทำให้อารมณ์ของนางพลอยขุ่นมัวตามไปด้วย จนหมดความตั้งใจที่จะเอ่ยทักทายปราศรัยต่อ"เจ้าไม่ควรมาอยู่ที่นี่" เฉินอู๋หมิงไม่ได้สนใจว่ายามนี้น้องหญิงผู้นี้จะคิดอ่านประการใด น้ำเสียงและท่าทางของเขาจึงเย็นชาอย่างยิ่งอวิ๋นเหยาเหยาเฝ้ามองท่าทีนั้น พยายามสลัดอารมณ์ส่วนตัวทิ้งไป แล้วก้มหน้าลดสายตาเอ่ยอย่างเป็นงานเป็นการ "ช่วงหลายวันมานี้ข้าพยายามจะขอพบพี่ใหญ่มาโดยตลอด ทว่าพี่ใหญ่ธุระรัดตัวจนหาเวลาว่างไม่ได้ ข้าจึงต้องถือคติว่าเลือกวันนัดหมายมิสู้มาพบโดยบังเอิญ หาโอกาสมาพบพี่ใหญ่ให้ได้ในวันนี้เจ้าค่ะ""แม้จะดูเป็นการเสียมารยาทและบุ่มบามไปบ้าง แต่เพราะเรื่องเร่งด่วนจึงต้องทำตามสถานการณ์ หวังว่าพี่ใหญ่ผู้ใจคอกว้างขวาง

เกี่ยวกับผลลัพธ์การพบกันระหว่างน้องหญิงตัวน้อยและสหายรักในครั้งนี้ ถังยวน ไม่เคยได้รับคำตอบจากปากของ เฉินอู๋หมิง เลยแม้แต่น้อย ด้วยนิสัยที่เงียบขรึมและเก็บตัวเป็นทุนเดิม เมื่อเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเช่นนี้ ปากของเขาก็ยิ่งปิดสนิทแน่นยิ่งกว่าฝาหอยมุกเสียอีกเดิมทีถังยวนคิดว่าผลลัพธ์น่าจะออกมาไม่เลว ทว่าเมื่อเห็นอารมณ์ของเพื่อนรักดูไม่สู้ดีนัก แต่จะบอกว่าย่ำแย่ก็ดูจะไม่ใช่เสียทีเดียวเมื่อขบคิดอย่างไรก็ไม่แตก เขาจึงจำต้องเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่น เช่น เรื่องงานแต่งงานของเฉินอู๋หมิงที่กำลังเป็นที่จับตามอง "เรื่องข้างนอกข้าช่วยจัดการให้เจ้าหมดแล้ว แม้จะกันท่าคนไปได้มาก ทว่าเจ้าก็รู้สถานการณ์ในจวนของเจ้าดี คนที่จ้องจะเกี่ยวดองกับเจ้าและตาโตกับตำแหน่งของเจ้านั้นยังมีอีกเพียบ""หากจะพูดถึงคนที่มีโอกาสมากที่สุดในยามนี้ นอกจากเครือญาติของเหล่าฟูเหรินและติงฟูเหรินแล้ว ก็เห็นจะมีคุณหนูหยางแห่งจวนหยวนผิงป๋อที่มีหวังสูงสุด" ถังยวนเอ่ยพร้อมสีหน้าซ้ำเติม "ไม่ว่าเจ้าจะไปชายแดนตะวันตกหรือไม่ ดูเหมือนเหล่าฟูเหรินจะไม่แยแส ขอเพียงเจ้าไม่ทำตำแหน่งบรรดาศักดิ์ของนางหลุดมือ หรือแต่งสตรีที่นางเห็นว่าเป็นต

ในรายงานของชิงเยี่ย นอกจากข้อมูลเหล่านี้แล้ว ยังมีข้อความสั้นๆ อีกสองสามประโยคที่เอ่ยถึงอวิ๋นเหยาเหยา โดยชิงเยี่ยระบุว่า หยางหว่านดูจะหวาดระแวงน้องหญิงตัวน้อยของเขาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวเฉินอู๋หมิงเอง นางมักจะส่งคนไปสืบประวัติและเข้าหาอวิ๋นเหยาเหยาหลายครั้ง ท่าทางดูจะเป็นกังวลอย่างมากว่าระหว่างเขากับอวิ๋นเหยาเหยาจะมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวเกิดขึ้น"หว่านหว่าน หว่านหว่าน... ข้าดีกว่านางตั้งเยอะ..." เขาพึมพำเลียนแบบคำพูดที่หยางหว่านแอบพูดกับตนเองซึ่งชิงเยี่ยบันทึกไว้ พลางแค่นหัวเราะในใจ หว่านหว่าน (หยางหว่าน) แล้วอย่างไรเล่า จะมาเปรียบกับ หว่านหว่าน (อวิ๋นเหยาเหยา) ของเขาได้อย่างไรสุดท้ายเมื่ออ่านจบ เฉินอู๋หมิงก็นึกถึงความประสงค์ร้ายที่พุ่งเป้าไปที่น้องหญิงตัวน้อยซึ่งเขาเคยดักทางไว้ได้ก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจเจตนา ทว่ายามนี้ชัดเจนแล้วว่าหยางหว่านตั้งใจมุ่งร้ายต่อนางเมื่อนำพฤติกรรมและความคิดที่ผิดแผกจากคนทั่วไปของหยางหว่าน และจุดที่คล้ายคลึงกันของสตรีทั้งสองคนมาประมวลผล เฉินอู๋หมิงที่กำลังหลับตาครุ่นคิดก็พลันบังเกิดสมมติฐานหนึ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองยังยากจะเชื่อ