เมืองหลวง, กลางฤดูร้อน, คืนจันทร์กระจ่างท่ามกลางความมืดมิดบนท้อฟ้าดวงจันทร์กลมใหญ่สาดแสงสีเงินอาบไล้ไปทั่วพื้นดินท่ามกลางอากาศที่อบอ้าวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของมวลบุปผา ภายในจวนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง มีเพียงเสียงเรไรที่กรีดร้องแว่วมาเป็นระยะจากที่ไกลตาภายในห้องนอน อวิ๋นเหยาเหยา นอนทอดกายอยู่บนเตียงตั่ง คิ้วงามขมวดมุ่น มือทั้งสองกำผ้าห่มบางไว้แน่นจนปลายนิ้วซีดขาวจนกระทั่งริมฝีปากแดงระเรื่อถูกเจ้าของขบกัดจนเกือบจะมีโลหิตซึม ผู้ที่จมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราจึงได้สติฟื้นตื่นขึ้นมา ใบหน้าที่ซีดเซียว ลมหายใจที่หอบถี่ และแววตาที่ตื่นตระหนกไม่คงที่ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าฝันในคืนนี้ไม่ใช่ฝันที่ดีนักอวิ๋นเหยาเหยาเช็ดเหงื่อเย็นบนใบหน้า พยายามสงบสติอารมณ์และการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว นางลงจากเตียงไปรินน้ำชาเย็นชืดดื่มลงคอรวดเดียวจนหมด ใจจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้างในห้องวางอ่างน้ำแข็งไว้ อากาศจึงเย็นสบายผิดกับความร้อนระอุภายนอก ทว่าอาจเป็นเพราะหยาดเหงื่อจากฝันร้ายเมื่อครู่ ทั่วร่างของนางจึงสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ต้องรอจนกระทั่งห่มผ้าคลุมกายไว้มิดชิด อุณหภูมิในร่างกายจึงค่อยๆ อุ่นขึ้นมาหลังจากต
더 보기
로그인
